☑My Midnight Marriage [Four Sisters Series III ]

Chapter 20

Isabela

I've been expecting him yesterday pero walang Caine na dumating. Even a call from him wala akong natanggap. Hindi ko tuloy maiwasang hindi mag alala.

"Akala ko ba uuwi ka after a week?" kinakausap ko ang picture nito sa ibabaw ng mesa ko. "Malapit na namang matapos ang isang araw pero wala ka pa din." Nakasimangot pa ding sabi ko at inirapan ang litrato niya. Naiinis kasi talaga ako. Ang hirap talagang umasa tapos wala pala. Nasa ganoon akong hitsura ng tumunog ang intercom. Nakasimangot pa din ako nang sagutin ko ang tawag.

"Yes?" patanong kong sabi pagkatapat palang ng awditibo sa tapat ng  tenga ko.

"May naghahanap po sa inyo, Atty. Isabela."

"Sino daw?" takang tanong ko dahil ang alam ko wala naman akong appointment  meeting for today.

"Mr. Anthony Larezza, Atty." napakunot ang noo ko sa sinabi nito. Ano naman ang kailangan niya sa akin? Ang alam ko is, next week pa ulit ang appointment nito sa akin.

"Send him in, Lara. Kliyente ko siya." utos ko dito. Ayaw ko mang tumanggap ng bisita ngayon ay wala naman akong magawa. He's my client after all.

"Okay Atty.," narinig ko pa ang pagsasabi nito sa kliyente ko na pumasok na sa opisina ko bago ko tuluyang ibinaba ang telepono.

Ilang minuto pa ang hinintay ko nang bumukas ang pinto at iniluwa ang guwapong mukha ng aking kliyente. Guwapo siya pero mas guwapo pa din ang asawa ko.

"Good morning." nakangiting bati nito sa akin pagkasara nito ng pinto.

"Good morning too, Mr. Larezza. What brought you here?" nakangiti ding tanong ko dito. "Have a seat." turo ko sa upuan sa tapat ng mesa ko.

"Thank you." pasasalamat nito bago ito naglakad papunta sa tapat ko at umupo.

"So? As I was asking a while ago. What brought you here?" straight to the point kong tanong. Nakita ko namang napalunok muna ito bago nagsalita.

"Actually, I came here to ask you out." napakunot talaga ang noo ko sa sinabi nito. "A thank you lunch treat for you dahil sa matiyaga mong paghahandle ng case ko." dugtong nito. Nakahinga naman ako ng maluwag sa sinabi niya.

"Hindi mo na ako kailangan pang itreat. It's my duty to do that." pagtanggi ko.

"I know. But, I wanted to treat you. I'm so thankful to have you as my lawyer. Please, say yes." pakiusap nito.

"I can't. Baka magalit ang asawa ko if malaman niyang sumasama ako sa kliyente ko." makatotohanang sabi ko. Rumehistro ang lungkot sa mata nito.

"You can bring your friends or anyone you want. Pumayag ka lang." napaisip ako sa sinabi nito.

"Okay, I'll just make a call." paalam ko dito bago tumayo at lumabas ng opisina. Agad kong idinial ang numero ni Lewis. Siya lang naman ang lagi kong sinasama na hindi pagseselosan ni Caine. Ilang ring pa lang ay sinagot na niya kaagad ang tawag ko.

"Hello." seryosong sagot nito sa kabilang linya.

"Where are you?"

"Out." tipid na sagot nito na mas nakapagpakunot ng noo ko. Kailan pa sumagot si Lewis ng one word lang? Sa sobrang kulit nito, hindi ito nauubusan ng salita.

"Let's have lunch."

"I can't, Isabela. I have some errands to do."

"You know me, Lewis. I don't take no for an answer. Sandali lang naman. Hindi ko matanggihan ang kliyente ko. You know Caine, magseselos 'yon kapag nalaman niya. Please..." napanguso na ako dahil ang akala ko ay tatanggi pa talaga ito.

"Okay, okay... Saan ba?" napangiti naman ako sa sinabi nito.

"I'll just text you the details. I love you, Lewis. The best ka talaga." masayang sambit ko at pinatay na ang tawag.

Pagpasok ko sa loob ay naabutan ko itong hawak ang litrato namin ni Caine.

"Ehemmm..." tikhim ko. Agad naman nitong ibinalik sa kinaroroonan nito ang frame bago tumingin sa akin

"He's your husband?" tanong nito.

Proud akong tumango. "Yes, he is."

"He's lucky to have you." nakangiting sabi nito na ikinangiti ko at umiling.

"Sa totoo lang. I am the one who's lucky to have him as my husband." pagkukwento ko nang nakangiti. Naaalala ko kasi lahat ng ginawa niya para sa akin. Kahit galit ako, hindi niya sinasabayan ang galit ko. He always understand me and comfort me. And lastly, he supported me in every case I handled.

May ibinulong ito na hindi ko maintindihan kaya tinanong ko siya kung ano 'yon.

"Nothing, Atty. Payag ka na bang maglunch with me?" pag iiba nito ng usapan. Hinayaan ko na lang at tumango nalang.

"Yes, but Lewis will come with us. Kilala mo naman siya 'di ba?" tanong ko na agad nitong ikinatango nang nakangiti.

"Let's go?"aya na nito.

"Wait. I'll just fix my things." saad ko at inayos na muna ang mga papeles sa mesa ko. Nang maiayos ko na ay agad kong kinuha ang bag ko at nagpatiuna nang lumabas ng opisina ko. Alam ko namang nakasunod lang ito sa akin. Pagtapat ko kay Lara ay huminto ako at nagbilin.

"Kapag may naghanap sa akin. Tell them I'm on a lunch meeting." nakangiti ako habang nagbibilin.

"Opo, Atty. Isabela." nakangiting tango nito.

"Salamat, Lara." matamis ko siyang nginitian.

Napatingin ako sa pinto ng opisina ng bumukas ito. Nakatayo doon si Mr. Larezza at hinihintay niya akong makalabas. Naglakad na ako palapit dito at lumabas na.

Nang mkartaing kami sa parking lot ay sasakay na sana ako sa kotae ko ng pigilan niya ako. Ayoko sanang sumakay sa kotae nito pero he insisted at makulit siya kaya wala akong nagawa. Ilang minuto lang naman ang itinakbo nito bago kami huminto sa isang mamahaling restaurant.

Tinignan ko muna ang paligid para makita ko kung saan kami. Agad ko namang itinext   kay Lewis kung nasaan kami habang naglalakad kami papasok. Pero pagkaupo pa lang namin ay tumawag na si Lewis.

"I can't, Isabela. I'm sorry." bungad na sabi nito. Mahihimigan mo ang lungkot sa boses niya.

"Did you hang out and get waisted again last night, Lewis?" tanong ko nang pagalit. Laman na kasi ito ng mga clubhouses lagi and I'm really worried.

"Not totally waisted, Isabela. Just a little drink." palusot pa nito.

"Liitle drink?!" napataas ang kilay ko sa sinabi niya. "Are you freaking kidding me?! Pumunta ako sa condo mo kagabi and you're f*****g waisted! Halos kaladkarin na nga kita papunta sa kama mo and yet wala ka pang alam? You don't even thank me now. Tsk! Is that how a little means to you?" sermon ko dito. Nakalimutan kong may kasama pala ako.

"Ahmm--- kaya pala nasa kama na ako. All I know is that I sleep on the couch." kapag kaharap ko ito paniguradong nagkakamot na naman ito ng ulo.

"You didn't sleep at the couch, you bastard! You sleep on the floor!" kinontrol ko pa ang sigaw ko para hindi nakakahiya. Nang mapatingin ako sa kasama ko ay tipid lang akong ngumiti. "My God, Lewis!" bulalas ko ng sumusuko. "I got to go. We'll talk at my office later. Get up and meet me there. Kapag wala ka doon pagbalik ko, I will not talk to you for I dont know how long. No buts!" agad kong pinatay ang cellphone ko at ibinulsa na ito.

Nang humarap ako sa kasama ko ay  nakangiti lang ito sa akin. Nag aalangan pa nga ako ngayon dahil ako lang ang kasama niya. Kapag nalaman ni Caine ito, siguradong magseselos 'yon. And I don't want it to happen.

Nang iabot ng waiter ang menu sa akin ay agad akong umorder. Hindi ako komportable na kaming dalawa lang. Sinabi ko na agad ang order ko at ibinalik na dito ang menu.

"You seems uncomfortable with me?" napatingin ako dito ng tanungin niya ako. Hinihintay na lang namin ang mga order namin and all I can do is to sigh.

"Hindi naman sa ganoon. Hindi lang kasi ako sanay na lumalabas without Lewis with me." amin ko.

"I told you to invite him too." itinaas nito ang dalawa nitong kamay at pinagsalikop ito sa taas ng mesa.

"I did. But he's too drunk last night. He can't even stand on his own bed. That bastard!" napasimagot ako nang banggitin ko ang pangalan niya. Napatingin at napataas na lang ang kilay ko nang marinig ko itong tumawa. At ano naman daw ang nakakatawa sa sinabi ko? Adik ata ito, eh?

"You are really a beauty, Isabela. Kahit nakasimangot ka man or hindi, you look gorgeous." napamata ako sa sinabi niya at uminom ng tubig. Nakakagulat naman ito sa sinasabi niya.

"Thank you for the compliment, Mr Larezza. My husband knows that already." I said, emphasizing the word husband. Sa kinikilos kasi nito ng mga nakaraang araw ay halata ko na may gusto ito sa akin. Pero dinideadma ko lang.

"Kaya nga ang suwerte niya sa'yo. I envy him for that." mas lumaki ang mata ko nang hawakan nito bigla ang kanang kamay ko. I pulled away pero hindi niya ito binitawan.  "I know you feel that I like you ever since. Not just like, Isabela. Habang tumatagal ay mas lalo kitang minamahal. I don't care if you have a husband. I just want to tell you how I feel." pag amin nito at ipinatong pa ang isa nitong kamay.

Napapamura na lang ako sa isip ko. Maraming tao ang nakakakilala sa akin nd I dont want to get some issues. Ayokong magalit si Caine sa akin. Pilit ko mang bawiin ang kamay ko, pero ayaw nitong pakawalan. I was about to say something nang may pamilyar na boses ang nagsalita sa likuran ko. Hindi ko na kailangan pang lingunin ito.

"Got a problem here?" seryosong tanong nito. "Let go of her hand." mariing utos nito sa kaharap ko. Agad akong napatayo at humalik sa labi ni Caine. Agad naman niyang iniyakap ang kamay nito sa bewang ko.

"I'm sorry. May pinag uusapan lang kami." tumalim ang tingin ni Caine kay Mr Larezza. Kinakabahan na ako sa tensyong nagaganap.

"May pinag uusapan? Kailangan bang hawakan mo pa ang kamay ng asawa ko?" sarkastiko nitong tanong.

"Let's go, Caine. Don't make a scene here. Please..." pakiusap ko dito pero hindi niya ako pinakinggan. Nang kalasin nito ang pagkakayakap sa akin ay agad kong hinuli ang kamay nito at hinawakan.

"We will just talk, Isabela. Don't worry. Natatakot ka bang masaktan siya?" puno ng sakit ang salita nito. Napailing agad ako at hinila ito.

"Let's go, Caine. Please..." pakiusap ko ulit. Nang tumingin ito sa akin ay napabuntong hininga na lang siya. I am totally frustrated and nervous at the same time. Hindi ko aakalaing ang pagsama ko dito ay pagsisimulan ng away naming dalawa.

Tumingin ako kay Mr. Larezza. "Thank you for the lunch. We have to go. I'm sorry." yumukod pa ako dito bago kinuha ang bag ko at hinila na si Caine paalis. Ayaw pa sana nitong umalis pero wala na itong nagawa. Nang makita ko ang kotse nito ay agad akong naglakad papunta doon.

"Where's your key?" tanong ko. Binuksan lang nito ang passenger seat at pinasakay ako doon.

"I'll drive." galit na sabi nito bago nito isinara ang pinto at lumipat sa driver seat. Hindi ko alam kung paano magpapaliwanag dito. Galit ito 'yon ang sigurado ako.

Nang paandarin nito ang sasakyan ay walang umiimik sa amin. Hanggang sa makarating na kami sa bahay. Nauna itong lumabas at hindi man lang ako pinagbuksan. Napanguso na lang ako dahil naiwan ako sa loob ng kotse mag isa. Bumaba na ako at sinundan ito pero wala ito sa salas.

Iniwan ko na ang bag ko sa upuan at agad na umakyat sa kuwarto namin. Naabutan ko siyang nakaupo sa kama at nakayuko habang nakakuyom ang mga kamay. Lumapit ako dito at lumuhod sa harap niya.

"It's not what you think it is, Caine. Dapat kasama namin si Lewis pero hindi siya nakahabol. Hindi naman pwedeng umalis na lang ako bigla doon." Paliwanag ko. Nanatili lang itong tahimik at hindi man lang tumitingin sa akin. Mas natatakot ako sa pananahimik niya.

"Hey, let's talk. Kausapin mo naman ako." pakiusap ko dito habang nakaluhod pa din sa harap niya.

"Kaya ba hinahayaan mo lang na hawakan niya ang kamay mo? Tsk!" tumayo ito at iniwan akong nakaluhod sa sahig. Agad akong tumayo at humabol dito.

"Hindi ko siya hinayaan. Hinila ko kamay ko kaso mas hinigpitan nito ang pagkakahawak niya. Maniwala ka naman sa akin." niyakap ko siya mula sa kanyang likuran. "I'm sorry, Asawa koh. Hindi na ito mauulit pa. Kausapin mo lang ako."

Kinakalas nito ang kamay ko pero hindi ko ito hinayaan matanggal. Mas hinigpitan ko pa ang pagyakap ko sa kanya. Mas gusto kong magwala siya at manumbat kaysa yong ganito na hindi siya nagsasalita.

"Kausapin mo naman ako, Asawa koh. I'm really sorry." humihingi pa din ako ng sorry. Alam kong kasalanan ko ang nangyari ngayon. Kung hindi sana ako sumama ay walang away na mangyayari. Saka hindi ko naman alam na hahantong ito sa ganito, eh.

Sa lalim nang iniisip ko ay natanggal nito ang nakayakap kong kamay. Mabilis siyang naglakad palabas at pabalibag na isinara ang pinto. Naiwan akong nakatayo at tulala sa kinatatayuan ko.

"Did he just left me?" wala sa sariling tanong ko. Nang marinig ko ang pag andar ng sasakyan nito ay wala akong nagawa kung hindi ang mapaupo na lang at umiyak. Hindi man lang niya ako pinakinggan sa mga paliwanag ko.

Nagtagal pa ako sa pagkakaupo ko sahig habang umiiyak bago ako lumipat sa kama. Tinawagan ko muna si Lara para sabihing hindi na ako makakabalik pa sa office. Nang matapos ang tawag ay wala akong nagawa kung hindi ang umiyak ulit at tumitig sa kawalan.

It hurts when the person you love didn't have the courage to hear you out. Mas nauuna ang galit nila kaysa ang pakinggan ka. Minsan kasi, ang galit na yan din ang sisira sa lahat. But, take note. Mas maganda ng magalit sila kaysa yong hindi. Diyan mo makikita na mahal ka nila at hindi lang pride ang umiiral sa relasyon niyo. Jealousy is a way to express their unconditional love.  Kung walang selos, your relationship is a s**t. Kahit gaano ka nagtitiwala sa iyong minamahal. Jealousy will hit you once you see them with another opposite gender.