Chapter 90
Venice
-
Hindi ko alam kung ilang oras ba akong nakatulog matapos kong mahimatay, basta pagmulat ko ng mga mata ko ay purong puti ang nakikita ko. Lahat sa paligid ay puti, nariyan ang kisame at dingding.
Maging ang nakakasilaw na liwanag mula sa isang bintana ay parang nanghahalina. Teka, nasa langit na ba ako? Literal ba na sumalangit na ang kaluluwa ko sa walang kapagurang pag-angkin sa akin ni Leo?
Patay na ako? Sa katotohanang iyon ay ramdam ko ang pagsikip ng dibdib ko— hindi ako pwedeng mamatay. Ayoko pang mamatay, may pangarap pa ako sa buhay. Marami pa akong gustong gawin.
Katulad na lang nang pagpapakasal kay Leo, ang isilang si Eunice at mamuhay kami nang tahimik at masaya. Ayokong mamatay na walang kinahantungan ang pagkamatay ni Mama dahil kagaya nga ng sinabi
