My Step Father

Chapter 6

Kinabukasan, maaga akong nagising pero hindi dahil sa gising ng katawan ko, kundi dahil sa bigat ng isipan ko. Habang nakahiga ako sa malamig na kama, paulit-ulit na bumabalik sa alaala ko ang nangyari kahapon sa library. Ang haplos ni Joel. Ang sulyap niya. Ang halik na matagal ko nang pinipigilang mangyari… pero dumapo pa rin sa labi ko.

Hindi pwede, Maddy. Bawal 'to. Mali 'to. Pero bakit parang lalong hinahanap ng katawan ko ang presensya niya?

Bumangon ako, tinanggal ang kwintas na bigay niya at itinago sa drawer. Hindi ko kayang isuot iyon ngayon baka makita ni Mama. Baka matunugan niya ang matagal ko nang itinatago.

Nagbihis ako ng simpleng blouse at skirt, sinubukang magmukhang normal. Pero sa salamin, kita ko pa rin ang pamumula ng pisngi ko, ang pagkislap ng mata ko. Para akong teenager na in love. Huwag kang magpakatanga, Maddy, saway ko sa sarili.

Pagbaba ko, naroon si Joel. Suot ang puting polo, bahagyang nakabukas ang unang butones. Nakausap niya si Mama habang nagkakape. Tumigil ang mundo ko nang sandaling magtagpo ang mga mata namin. Seryoso ang tingin niya, parang may gustong sabihin pero hindi pwede sa harap ng iba.

“Good morning, anak. Sasama ka ba sa lunch ko mamaya sa club?” tanong ni Mama.

Umiling ako. “Dito na lang po ako. Gusto ko sanang magbasa.”

“Okay, pero magpahinga ka rin. Huwag puro trabaho.” Ngumiti siya at tinapik ako sa balikat. Wala siyang alam. Wala siyang kutob sa delikadong apoy na unti-unting sumisilab sa pagitan naming dalawa ni Joel.

Pag-alis ni Mama, naiwan kaming dalawa sa sala. Tahimik. Narinig ko ang tik-tak ng wall clock. Isa... dalawa... tatlong hakbang ang ginawa niya palapit sa akin.

“Hindi ako nakatulog kagabi,” bulong niya. “Ikaw?”

Umiling ako, pilit nilalaban ang init ng pisngi ko. “Hindi rin.”

Hinaplos niya ang braso ko, dahan-dahan, parang nagdadalawang-isip kung dapat ba niyang ipagpatuloy. Pero hindi ko siya pinigilan. Nang magtama ang mga mata namin, nawala na ang kahit anong resistensya sa katawan ko.

“Maddy…” Mas mahina ang boses niya ngayon. “Pumunta ka sa library mamaya. Gusto kitang kausapin. Kailangan natin ng oras na tayo lang.”

“Tayo lang?” Nagdadalawang-isip pa rin ako. “Baka mahuli tayo—”

“Wala si Grace buong hapon. Hindi tayo mabubulabog.” Tumalikod siya. “Hintayin kita.”

At ganoon nga ang nangyari. Pagkatapos ng tanghalian, pumuslit ako papuntang library. Tahimik ang buong bahay nakakabingi ang katahimikan. Binuksan ko ang pinto. Naroon siya, nakatayo sa tabi ng bintana. Nakatingin sa labas. Parang may malalim na iniisip.

“Joel?”

Lumingon siya. Nginitian ako. Hindi ang malanding ngiti na kilala ko sa kanya, kundi malungkot, mabigat. May bumabagabag.

“May gusto akong ipakita sa'yo,” aniya. Lumapit siya sa bookshelf. Muling binuksan ang lihim na lagusan.

Napalunok ako. “Joel, ano ba talaga 'tong sikreto mo?”

“Ang mga papel na 'to… patunay ng dati kong buhay. Sa Italy.” Kinuha niya ang isang envelope, iniabot sa akin. “Aking kasalanan.”

Dahan-dahan kong binuksan. Mga larawan. Mga dokumento. Mga resibo. At isang headline mula sa lumang diyaryo: "Italian Businessman Connected to Mafia Scandal."

Nanlamig ang batok ko. “Mafia…?”

Tumango siya. “Noon. Hindi ko gustong bumalik doon. Pero may mga taong gusto akong habulin, kahit nandito na ako sa Pilipinas.

“Bakit mo ‘to pinapakita sa akin?” mahina kong tanong.

“Dahil gusto kitang protektahan. Dahil kung sakaling may mangyaring masama… gusto kong alam mo ang totoo.”

Tinitigan ko siya. Seryoso ang mukha niya. Hindi ito ang lalaking nang-aakit, kundi ang lalaking nagtatapat ng kasalanan.

“Bakit ako?” tanong ko. “Bakit ako ang pinipili mong paglaanan ng tiwala?”

“Dahil ikaw ang dahilan kung bakit gusto kong baguhin ang buhay ko.” Lumapit siya, hinawakan ang kamay ko. “Ikaw ang dahilan kung bakit gusto kong magsimulang muli.”

Nanginginig ang kamay ko habang hinaplos niya ang pisngi ko. Mainit ang palad niya. Malambot. Hindi ko na kayang lumaban. Sa bawat sandali, lalo akong nahuhulog.

“Maddy…” bulong niya. “Kung may mali man dito... patawarin mo ako. Pero hindi ko na kayang itago.”

Bumaba ang labi niya sa labi ko marahan, puno ng pagpipigil. Hindi ito halik ng pagnanasa, kundi halik ng pag-aamin. At ako… hindi na ako umatras.

Niyakap niya ako, mahigpit. “Hindi ko alam kung paano ko papatayin ang nararamdaman ko para sa'yo. Kahit alam kong bawal.”

“Hindi ko rin alam kung paano titigil,” pabulong kong sagot.

Pero biglang krrrrk! may kaluskos sa labas ng pinto. Pareho kaming napatigil. Napalayo siya agad. Pinakinggan naming mabuti. Tahimik ulit. Wala.

“Malamang katulong,” mahina niyang bulong. Pero bakas sa mukha niya ang takot. “Kailangan nating mag-ingat.”

Tumango ako. Pero sa puso ko, alam ko hindi na kami makakabalik sa dati. Hindi na kami makakatakas sa simula ng kasalanang ito.

Paglabas ko ng library, naiwan akong nanginginig. Sa hallway, naramdaman ko ang malamig na hangin mula sa veranda. Tumingin ako may anino sa gilid ng pinto. Biglang nawala. Napalunok ako.

May nakakita ba sa amin? tanong ko sa isip ko. May ibang nakakaalam na?

Pumasok ako sa kwarto, isinara ang pinto, at naupo sa kama. Hinawakan ko ang kwintas mula kay Joel. Hinigpitan ko ang hawak dito. Hindi ko alam kung anong mas matimbang ang takot ko sa sikreto ni Joel, o ang matinding pagnanasa kong mahulog pa lalo sa kanya.

Sa dilim ng silid ko, ramdam ko ang t***k ng puso ko. Hindi na ito simpleng damdamin. Isa na itong panganib. At alam ko kapag sumunod pa ako, baka hindi ko na kayang umatras.