Jun's POV
I can't help but smile as I look at my wife and my daughters.
Nakikita ko ang saya sa mga mata ng asawa ko habang pinapakain niya si Hope na ngayon ay six months na. Nakatabi naman dito ang panganay ko na mas lalong gumaganda sa paglaki nito.
I'm glad na hindi na masyadong iniinda ni Eunice ang pagkawala ni Eurico. Dahil kay Hope kaya nagkaroon ulit ng saya sa pamamahay namin. And I intend to keep our happiness. I will make sure na mapoprotektahan ko ng maayos ang pamilya ko.
I don't ever wanna feel useless again.
Ang sakit isipin na hindi ko naprotektahan ang asawa ko kaya nawala sa amin ang anak namin.
Hindi ko pa rin maiwasan mangilabot sa takot sa tuwing naalala ko ang lagay nj Eunice ng madatnan namin itong putlang-putla at naliligo sa sariling dugo. Hindi ako palasim
