MAID IN MANILA

CHAPTER 5

KYLIE POV.

Habang naglalakad kami papunta sa library ni nanay Linda ay kinakabahan ako. Sabi kasi ni nanay Linda kakausapin daw muna ako ni madam Zette bago pumunta kay sir Stephen.

"My God Kylie umayos ka nga kaya mo yan," bulong ko sa isip ko.

Kumatok muna si nanay Linda bago buksan ang pinto. Naka-upo naman si madam zette sa tapat ng table habang may isa namang lalaki na nakaupo doon sa mesa. Ang gwapo naman ng taong ito kahit na may edad na.

"Goodmorning madam Zette, Good morning din po Sir Rafael," bati ni nanay Linda.

"Goodmorning po," Sabi ko na naman na medyo yumoko. Bakit ba ako yumuko di naman ako hapon.Haizztt!

Nakangiti naman ang mag-asawa na nakatingin sa amin.

"Good morning din sa inyo," Bati din ni madam Zette.

"Ahh oo nga pala Kylie, this is my husband Rafael Dela Torre. Hindi kayo nagkita kahapon kasi nasa ofice pa siya kahapon," pagpapakilala ni Madam Zette sa asawa niya.

Bigla naman nagsalita si sir Rafael na kinabigla ko, Ang laki kasi ng boses.

"IHA maupo ka muna," Na tinuro yung harapan na upuan.

"Nanay Linda salamat po sa paghatid kay Kylie kami na po ang mag maghahatid sa kanya kay Stephen," sabi naman ni madam Zette.

Nagpaalam naman si nanay Linda at umalis na. Nong nagsara ang pinto napabuntong-hininga naman ako.

"Iha bago ka namin dalhin kay Stephen meron lang kaming ipakiusap sayo," sabi ni sir Rafael.

Tahimik lang ako habang nakatingin sa kanya. "Bakit ang gwapo ng nilalang na to?" Bulong ko sa sarili ko.

"Stephen is my only Son iha and it hurt so much when I see him miserable. I want you to help him recover with his life," malungkot na turan ni sir Rafael.

"Hindi ko po mapapangako na ma gagawa ko po lahat. Pero susubukan ko po ang abot na makakaya ko," nakangiti kong sabi habang kinakabahan.

"Salamat iha," sabi naman ni madam Zette.

~~~~~~~~~~~~~~~~'~'~

Habang paakyat kami sa 3rd floor. Yes hanggang 3rd floor po yung bahay nila. Sobrang laki ng mansyon nila. Napapatingin ako sa mga litrato sa dingding at napatigil ako sa isang litrato ng isang lalaki na napaka gwapo. May bilogang mata na napakahaba ng pilik-mata, matangos na ilong at manipis na labi. May itin din siyang hindi kahabaan na buhok.

Nagulat naman ako ng bigla akong tawagin ni madam Zette.

Nasa haparan na kami ng isang pintuan. Kumatok si Sir Rafael bago buksan ang pinto. Meron dalawang lalaki na nasa veranda. yung isa naka tayo at yung isa naman ay naka upo sa wheelchair.

"Good morning po Tita, Tito," sabi nang lalaki na nakatayo.

Ang gwapo at sa tingin ko hindi kami nagkakalayo ng edad.

Tumingin naman yung lalaki sa akin at ngumiti.

"Hi ako nga pala si Doctor Felix Samonte, personal doctor ni Stephen at Bestfriend niya," nakangiting nakalahad ang kamay niya sa akin.

"Kylie po Sir," inabot ko naman ang kamay niya.

"Doc Felix nalang Kylie," naakangiting sabi niya.

Napatingin naman ako sa lalaking nakatalikod parin na parang walang pakialam.

"Son," tawag ni Sir Rafael.

Unti-unti namang humarap ang wheelchair, at napatulala naman ako sa nakikita kong Angel. Ang ganda ng mata niya. Ang tulis ng ilong. Ang nipis ng labi at ang pula. Tao ba to? Nasa langit naba ako? Siya yung nakita kong lalaki na sa picture kanina. Mas gwapo ito sa personal kay sa picture.

"TSK"

Napakurap-kurap naman ako nong marinig ko yun.

"Son this is Kylie your new nanny," nakangiting sabi madam Zette.

Nakatingin lang siya sa akin na parang walang buhay ang mata niya.

"Go-Goodmorning po sir," nauutal kong sabi.

"TSK"

"Napakasungit naman nang nilalang nato,Tsk." Bulong ko sa sarili ko.

~~~~~~~~~~~~~~~~

STEPHEN POV.

I was talking to Felix when someone knock on my door. And I felt it was them. Mom, Dad and that girl.

Im still looking at the garden while there are introducing their self to each other. And when I heared the voice of that girl I froze. Her voice is sweet and its good in the ear. Still I don't bother to look. And when mom call me I turn around and the person I first saw is that girl. Nakatingin lang ako sa mata niya without any emotion or should I say I hide my emotion. Nakaramdam naman ako ng kakaiba while im looking with her eyes. For the past year after the accident I don't feel anything naging manhid ako but this day looking at her eyes its different. "This is not good," Bulong ko sa isip ko.

She smile and greet me with his angelic voice but still I don't bother to give emotion to her.

"Tsk," thats the only word I can l say to hide my emotion.

Nakita ko naman sa mata niya na nagulat siya sa reaction ko.

And then Felix broke the silent.

"Kylie can I talk to you for a moment?" Felix said.

Ngumiti naman siya kay Felix at nagsalita.

"Sige po Doc Felix," sabi niya.

They went outside on my room I still looking at them until they close the door.

"Son," tawag ni dad sa akin.

I look at him and he said,

"Your mom and I were going to Hongkong for a month, Nagkaproblema sa isang branch natin doon and we need to fix it as possible as we can be," he said.

I still looking at them without emotion.

"Son its hard to us to leave you here but we need to go. Dont worry son Kylie will take good care of you. I trust her," nakahawak ang kamay ni mom sa kamay ko while she's smiling.

"How can you trust a girl nakakakilala niyo lang?" I ask.

"I feel it son, she's nice," Nakangiting sabi ni mom.

I didn't give a word to them. I look again at the garden and feel the breeze of the fresh air. Napapikit ako. Naramdaman ko naman na lumabas na si mom at dad sa kwarto ko.

Tsk bakit ang tagal naman nila mag-usap.