“Uhhmm… Z… Ohhhh.” Panay ungol ko habang patuloy akong hinahalikan ni Zeus na puno ng pananabik.
Hindi pa talaga namin nababawi ang apat na taon na nawala sa amin. Sa ilang araw na pagbabalikan namin at ilang round na natapos namin ay parang kulang pa rin. Lalo na at may kasama kaming bata at nakaw lang ang ilang lampungan namin. Kaya nga hangga’t may nakikitang pagkakataon si Zeus na nasosolo niya ako ay sinusunggaban niya.
Lalo na ngayon at dalawa lang kami dito. Idagdag pa na wala na kaming alalahanin dahil nahuli na si Joaquin at gumaganda na raw ang lagay ni Lolo. Ang kambal naman ay nasa ligtas rin na sitwasyon at alam kong ngayong araw rin ay makikita ko sila.
Pero itong nararamdaman ni Zeus ay mukhang hindi mapipigil. Kahit kailan ay wala talaga siyang pinipiling lugar.
Kumaw
