CHAPTER 44
Acutus’ POV Kasalukuyan akong nakaupo sa bakanteng silya sa loob ng aking silid habang hinihintay na sumilay ang liwanag mula sa sikat ng araw. Halos buong gabi akong mulat at nakatulala lang sa kisame. Kahit hanggang ngayon ay sariwa pa rin sa aking alaala ang mga ngiti niyang kay tamis. Kailan ko kaya siya muling makikita? Napatingin ako sa labas nang tumama na sa aking mukha ang nakasisilaw na liwanag. Ngayon ko lang ulit nakita ang papasibol na araw matapos ang hindi magandang alaala ko sa palasyo ng Stamen. Kay tagal kong hinintay ang araw na makaaalis ako roon at ngayon ay nangyari na subalit alam kong may kulang pa rin sa aking buong pagkatao. “Nitidus…” bulalas ko kasunod ng pagbuga ng hangin. Napalingon ako sa pintuan nang makarinig ako ng mga sunud-sunod na pagkat
- Writer
