Naiyak ako sa hindi malamang dahilan. Biglang nagahalo-halo ang nararamdaman ko; takot, kirot sa puso, kaba, at panghihinayang.
Takot.
Takot dahil baka maulit ang nangyari noon. Iyong tipong mahal ko na pero hindi pala puwede.
“Puwede ka namang magpahinga, Apo. Huwag mong pilitin ang puso mo. Huwag kang magmadali na parang may humahabol sa iyo. Kapag nadapa ka, masakit talaga,” sabi ni Lola habang hinahagod ang aking likod.
Nasabi niya iyon makaraang maikiwento ko sa kaniya hindi lang ang tungkol kay Maxim kung hindi pati na rin kay Gaara.
Kirot sa puso.
Masaya ako ngayon, mamaya hindi. Ayaw ko mang isipin ngunit sadyang ganoon talaga siguro. Kakambal palagi ng saya ang lungkot. Kani-kaniyang diskarte na lamang kung paano ito malalagpasan.
“Pero Apo, hindi kasi solusyon ang paniba
