Chapter 22
1580 Words
Saglit na hindi nakaimik si Maxim pagkatapos kong sabihin iyon. Halata ang gulat kaya naibaba niya ang hawak niyang manok bago ako tinitigan.
“I’m sorry. I guess that hurt so much,” aniya.
I flashed a weak smile bilang pagsang-ayon sa kaniyang sinabi. Sagot ko, “At first, I thought he just see me as his younger sister.”
“I like you, Gaara,” ulit ko pa. Pansin ko kasing natuod siya.
“Calli, listen to me.” Sa tono ng boses niya ay parang may mahalaga siyang dapat sabihin.
“Bakit?” tanong ko kasabay ang pagkunot ng aking noo. “Ayaw mo ba sa akin? Ayaw mo dahil sa age gap natin?”
Muli niyang hinawakan ang magkabila kong braso saka niya ako tiningnan sa aking mga mata.
“No, it’s not like that, Calli.”
“So ano’ng ibig mong sabihin?”
Parang may construction sa loob ng dibdib ko. Sobrang ingay ng puso ko at sobrang kumakabog iyon ng mga oras na iyon. Kinakabahan ako sa mga susunod niyang sasabihin.
“Honestly, I didn’t expect this from you.”
I couldn’t help, but to squint my eyes. Sagot ko, “Alin? Na aamin ako sa iyo?”
Tumango siya. “Akala ko nagkaintindihan na tayo before. I told you not to fall for me.”
Malungkot ang naging tono ng kaniyang boses. Mas lalo iyong nakapagbigay ng kaba at takot sa akin. Takot na baka ito ang una kong maging kabiguan sa pag-ibig.
“Ano ba kasing dahilan? Bakit ayaw mo? Hindi ba puwede? ‘Di ba single ka?” sunod-sunod kong tanong. “Bakit? Bakit ang bait mo sa akin? Bakit—”
“Didn’t I tell you that you resembled my younger sister?”
“So I guess if I made more effort, I could still win his heart to like me back, but it wasn’t like what I thought,” dugtong ko pa. Tahimik lang na nakatingin sa akin si Maxim kaya nagpatuloy ako sa aking pagkukuwento.
Parang may lumukot ng puso ko dahil sa sinabi niya. Oo nga pala, para nga raw pala akong kapatid para sa kaniya.
Ngumiti ako pero mapakla iyon. “Hanggang doon na lang? Ganoon na lang iyon?”
I knew I sounded so desperate na parang siya na lang ang lalaki rito sa mundo. Pero siguro kahit sa huling pagkakataon, I deserved to know the reason why he couldn’t allow me to like him.
“Why so stubborn?”
Bahagya akong nagulat nang pagalit niyang sabihin iyon. Hindi ko masabi kung ano ang eksaktong iniisip niya pero alam ko, nasasaktan ako. Napahawak ako sa bibig ko dahil sa mahinang paghikbi.
“Alam kong duktor ka pero hindi ko kayang sundin ang bilin mo kung tungkol na sa feelings ko! Ano’ng magagawa ko? Na-developed, e!” pasigaw kong tugon. “Ayaw mo ba sa katulad ko? Bakit? Kasi bata ako? Hindi ako ang tipo mo? Wala ako sa standards mo?”
“No.” Naging mabilis ang sagot niyang iyon sa akin. “Siguro kung nakilala kita years ago before I met my deceased wife and before I get ordained, baka ako na mismo ang nanligaw sa iyo. I don’t care about the age gap as well, but we can’t be together, Calli. That’s why I warned you.”
Inalis ko ang mga kamay niyang humahawak sa mga balikat ko. Daig ko pa ang tinambakan ng sauluhing mga batas sa sinabi niya.
“Deceased? Ordained? Ano? Hindi kita maintindihan.” Naguguluhan ako.
Hindi ko agad magawang ipasok lahat sa isip ko iyon. Masyado akong nasasaktan sa ideyang hindi magawang ibalik ni Gaara ang nararamdaman ko para sa kaniya.
“May asawa na ako bago ako naging pari, Calli. I was an Orthodox priest.”
“That was the real reason that I found very ridiculous. I got mad, of course,” sabi ko.
Huminga nang malalim si Maxim at mayamaya’y nagsalita rin. Aniya, “I guess it was a very hard decision for Gaara, Calli. I could feel his sincerity when he told you he would do the first move if he met you earlier.”
Ngumiti ako nang mapakla habang inaalala ang mga bagay na iyon. “But it doesn’t make sense anymore.”
“So hindi tayo puwede?”
Labag iyon sa kalooban ko. Sobrang bigat sa pakiramdam na sabihin na hindi talaga pala kami puwede. Na kahit siguro ano’ng gawin ko, walang magiging resulta kung hindi kabiguan.
“Believe me, Calli. I already tried to tell you about this pero sa tuwing sasabihin ko, hindi matuloy-tuloy. Forgive me, I didn’t mean to hurt you. I... I’m really sorry.”
“Dapat pinilit mong ikuwento iyan sa akin noon pa, Gaara! Dapat hindi lang warning ang ginawa mo, dapat pinagbawalan mo ako nang todo!” humihikbing sisi ko sa kaniya. “Hindi mo sinabing nakakamatay pala ang dahilan mo kung bakit ayaw mong mahulog ako sa iyo. Nakakamatay sa sakit sa puso...”
Hindi siya nakaimik. Kita ko rin ang pamumula ng kaniyang mga mata pero wala akong pakialam. Sinaktan niya ako!
“I loved my wife so dearly before and to tell you honestly, for the past years, nagkagusto ulit ako sa isang babae. But I can’t love her dahil hindi ko siya magagawang pakasalan,” halos pabulong niyang sabi.
I knew it was me pero wala na iyong silbi kung hindi pa rin puwede.
Umiiyak akong tumalikod sa kaniya. Lumakad ako palayo kahit mabagal, kahit malabo ang paningin ko dahil sa tubig sa aking mga mata.
After that day, hindi na ako nagpakita pa kay Gaara. Wala na rin namang dahilan. Isa pa, two weeks na ang nakalilipas at nakabalik na rin siya sa Russia.
“It’s been 2 years,” sabi ko sabay hawak sa dibdib ko, “but I guess wounds were still here. Not healed.”
Tumango-tango si Maxim sa sinabi ko. Sabi niya, “I understand, Calli. But not all men are like that, especially Russians. Look, you already know a lot about us. At the river, you were asking me about Russian men... you were telling me what you have read about us.”
“Do all Russian men are like you?” tanong ko. Bahagya ko pang inihilig ang ulo ko para silipin siya. Doon pa rin kasi siya nakaharap sa crew ng booth.
“Um?” Nilingon niya ako. Tanong rin niya, “What do you mean?”
Habang pababa kami ng hagdan matapos niyang makapagbayad ay akay-akay na namin ang bisikleta patungo sa biking area. Aking sinabi, “About the bill. About paying the bill to be specific.”
“Ah. I got you.” Ngumiti siya. “You know, when you date a Russian guy, the guy won’t allow the girl to pay the bill.”
“That sounds nice,” biro ko sabay tawa. “But why? Any reasons aside from the guy being “the gentleman” one?”
He gave me a sideward glance habang nangingiti. Sagot niya, “It’s a question of honor.”
“How come?” tanong ko pa.
“This point isn’t really about equality,” sabi niya. “Even if a girl takes a man on a date and has more money than him, he will always pay.”
“Really? Well, that’s actually good,” sabi ko at bahagyang tumawa. Dugtong ko, “But is it some sort of ego or something?”
“Well,” natatawa niyang sambit, “I’m not sure.” Dagdag pa niya, “A typical Russian man will be offended if his date offers to share the bill. He’ll beg, borrow if he’s broke, or even steal just to make sure he picks up the tab at the end of a meal, otherwise,” tumingin siya sa akin, “he’s not a man.”
“You know,” lumunok siya, “we really enjoy reciting songs, poems, movie quotes, or lines from a book that will melt any woman’s heart within earshot.”
It was just a past time for me; ang magbasa tungkol sa Russian men. They intrigued me, especially Gaara who couldn’t remarry a girl even of he loved her so dearly. Napaka-unfair lang ng mundo para sa mga katulad niya.
Pasimple akong napailing. Pinili niya iyon, it was his fate and the consequences of what he had chosen.
“I can assure you that we are not all like that. He didn’t lie to you, Calli. Gaara didn’t lie,” dagdag pa ni Maxim. “It’s just that, rules are rules. It’s was painful, I know that, but I know you will overcome it.”
Hindi ko na namalayan ang mga sumunod na nangyari. Tila napako ako sa kinauupuan ko habang kitang-kita ko ang paglapit sa akin ni Maxim. He even held my hand at saka unti-unting inilapit ang mukha niya sa akin. Kusa akong napapikit habang ramdam na ramdam ko na ang pagkabog ng aking dibdib.
“Please, let me love you, Calli,” bulong niya sa aking tainga matapos niya akong bigyan ng isang halik sa aking pisngi.
- Writer
