SA GITNA NG KATAHIMIKAN

SA GITNA NG KATAHIMIKAN WARNING: SPG 18+ . Contains S****L, Explicit S*****L Word, Word Curses that not Suitable below 18 years of age ELIZ (POV) Sabi nila, ang katahimikan daw ang pinakamalakas na ingay na maririnig mo. Sa kaso ko, ang katahimikan ang naging safe zone ko. Labing-walong taon na akong nabubuhay sa ilalim ng mga rules ng parents ko. Broken family kami, pero ang ironia doon, mas naging strikto sila. "Eliz, bawal ang ganito," "Eliz, dapat ganito." Kaya siguro naging BS Human Resource ang kinuha ko—isang maayos na kurso para sa isang "maayos" na anak. Maliit lang ako, nasa 5’2” lang ang height. Aminado ako, hindi ako yung tipo ng babaeng lilingunin sa mall. Maputi ako, singkit ang mga mata na parang laging inaantok, at madalas akong ma-insecure dahil sa pagiging flat-chested ko. Slim at petite, na kung minsan ay nagmumukhang bata kaya laging pinoprotektahan ng lahat. Pero nagbago ang lahat nang mag-umpisa ang first semester. NARRATOR Maingay ang hallway ng unibersidad. Unang araw ng klase kaya halo-halo ang amoy ng floor wax, bagong uniform, at kaba. Sa gitna ng dagsa ng mga estudyante, nakasandal si Eliz sa isang pader, hawak ang registration form niya. Litong-lito siya kung nasaan ang Room 304. ELIZ (POV) "Nasaan ba 'tong 304? Nakakahilo naman 'to," bulong ko sa sarili ko. Biglang may tumigil sa tapat ko. Noong una, sapatos lang ang nakita ko—isang medyo gasgas na rubber shoes pero malinis. Pag-angat ng tingin ko, parang huminto ang mundo. Isang lalaking nasa 5’11” ang height ang nakatayo sa harap ko. Hindi siya yung artistahin na maputi at matangos ang ilong. Kayumanggi ang kulay niya, mukhang seryoso ang features ng mukha, pero may aura siyang nakakahatak. Pero ang pinaka-napansin ko? Ang katawan niya. Kahit naka-puting t-shirt lang siya na may tatak ng 'Criminology,' bakas na bakas ang pagiging maskulado niya. Yung balikat niya, malapad. At kahit hindi siya hubad, kitang-kita ang bakas ng 6-pack abs niya sa ilalim ng manipis na tela tuwing humihinga siya. Asset na asset niya ang pagiging buff. JACOB: "Freshman ka rin?" Medyo malalim ang boses niya. Hindi "makata" pakinggan, parang tropa lang na nagtatanong sa kanto. ELIZ: "Oo... ikaw?" JACOB: "Same. Mukhang pareho tayo ng hinahanap, ah? 304?" Napatingin ako sa papel niya. Oo nga. Napangiti ako nang hindi ko sinasadya. ELIZ: "Oo, 304." JACOB: "Ayos! Jacob nga pala. Tara, hanapin natin bago tayo ma-late. Sayang yung aircon sa loob." Doon nagsimula ang lahat. Isang simpleng sabay na paghahanap ng classroom na nauwi sa sabay na pag-upo. Sa loob ng room, nakilala namin ang iba pa naming magiging "lamat" sa buhay. NARRATOR Doon pumasok sa eksena ang barkada ni Jacob. Kasama nila si Marco Lino, ang best friend ni Jacob sa Criminology. Si Marco ay nasa 5’9”, mukhang laging handang makipagsuntukan sa kanto dahil sa scar sa kilay at rugged na hitsura. Kasunod niya si Ben Abalos, isang IT student na 5’7”, naka-salamin, at mukhang pinakamalinis sa grupo. At syempre, hindi mawawala si Mara Dela Cruz. ELIZ (POV) Nang pumasok si Mara sa room, bigla akong napayuko. Si Mara ay 5’5”, slim pero sexy. Maputi rin siya, katamtaman lang ang ganda pero nadadala ng pagiging "pustura." Pero ang trademark niya? Ang matingkad na red lipstick niya. Sobrang vocal niya at halatang possessive kay Jacob. MARA: "Jac! Akala ko hindi ka papasok. Iniwan mo 'ko sa gate, ha!" Hinalikan niya si Jacob sa pisngi bago tumingin sa akin. Matalim. Parang sinusukat kung banta ba ako. Sa tabi ni Mara, lalo akong nagmukhang bata. Mas naramdaman ko ang pagiging flat-chested ko habang nakikita ang kurba ng katawan niya. JACOB: "Nauna na 'ko, Ra. May nahanap akong nawawalang freshman, eh." Tinuro niya ako habang tumatawa. "Si Eliz." NARRATOR Mabilis na lumipas ang mga araw. Naging dikit si Jacob at Eliz. Si Jacob ang laging bida sa kwento, habang si Eliz ang tahimik na tagapakinig. Sa canteen, naging routine na nila ang magtabi. ELIZ (POV) Isang tanghali, habang naghahati kami sa fries ni Jacob sa canteen, bigla siyang tumitig sa akin. Kasama namin sina Marco at Ben sa kabilang table, abala sa pag-uusap tungkol sa mga "diskarte" nila sa gabi. JACOB: "Alam mo, Eliz... ikaw yung tipo ng tao na mukhang tahimik pero parang ang daming tumatakbo sa isip." ELIZ: "At ikaw naman, mukhang walang iniisip pero ang daming sinasabi." Natawa siya nang malakas, yung tawang ramdam mo hanggang dibdib. Sa mga sandaling iyon, hindi ko maiwasang mapatingin sa mga braso niya. Ang laki talaga. Kahit labing-siyam na taon pa lang siya, mukhang marami na siyang pinagdaanan. Sabi nila breadwinner daw siya, pero hindi ko pa alam ang buong kwento. NARRATOR Pero habang tumatagal, ang masayang pagkakaibigan ay nagsimulang magkaroon ng ibang kulay. Isang hapon sa library, nag-aaral ang dalawa para sa isang major quiz. ELIZ (POV) Tahimik sa library. Ang maririnig mo lang ay ang paglipat ng pahina ng libro at ang mahinang aircon. Biglang lumapit si Jacob sa akin. Sobrang lapit. JACOB: "Ang ganda ng sulat mo, ah. Parang ikaw." Bulong niya lang 'yun, pero parang sumabog ang tenga ko. Ramdam ko ang init ng hininga niya sa gilid ng mukha ko. Nakita ko ang mga ugat sa braso niya habang nakatukod siya sa table ko. Ang maskulado niya talaga. Hindi ko alam kung bakit, pero parang hindi ako makahinga nang maayos. ELIZ: "N-normal lang 'to. Sulat-tao." Sinubukan kong maging casual, pero ang totoo, nanginginig ang kamay ko. Doon ko napansin na iba na ang tingin niya sa akin. Hindi na lang basta tropa. Mas matagal ang mga titig niya, mas tahimik. At ako naman, unti-unti nang nahuhulog sa bitag ng kalituhan. Natatakot ako. Kasi alam ko, kapag pinangalanan ko ang nararamdaman ko, mawawala ang "simplicity" ng mundo namin. Alam ko ring may itinatago siya. Minsan, kapag gabi, nakikita ko silang paalis ni Marco, seryoso ang mga mukha, parang may pupuntahang giyera. NARRATOR Isang araw, nangyari ang hindi inaasahan. Isang hapon na dapat ay masaya silang magkakasama, nagkaroon ng eksena na sumira sa ritmo nila. MARA: "Jacob! Ano ba?! Sabi ni Aling Mercy, kailangan ka na doon sa gabi! Bakit ba inuubos mo ang oras mo dito sa... sa bata na 'to?" Tinuro ni Mara si Eliz na para bang isa itong dumi sa sapatos niya. Ang red lips ni Mara ay nanginginig sa galit. JACOB: "Mara, manahimik ka! Wala kang alam!" MARCO: "Jac, tama na 'yan. Uwi na muna tayo." Nakatayo lang ako doon. Walang kibo. Sino si Aling Mercy? Ano ang "doon" na tinutukoy ni Mara? At bakit biglang naging malamig ang tingin ni Jacob sa akin matapos ang sigawang iyon? ELIZ (POV) Mula noon, nawala ang tawanan sa canteen. Nawala ang sabay na pag-upo. Napalitan ang lahat ng mabigat na katahimikan. Hindi ko alam na ang lamat na iyon—ang maliit na lamat na sinimulan ng isang sikreto—ang magdadala sa akin sa isang mundong hindi ko akalaing nage-exist. Isang mundo kung saan ang katawan ni Jacob ay hindi lang pala para sa porma, kundi para sa proteksyon at kaligtasan. At doon, sa gitna ng katahimikang iyon, nalaman ko... na ang pag-ibig ay hindi lang pala puro kilig. Minsan, ito ay mapanganib. NARRATOR Ito ang simula ng kwento ni Eliz at Jacob. Isang kwentong hango sa katotohanan, kung saan ang bawat lamat ay may kapalit na sakit. ABANGAN SA EPISODE 2: Lihim at Lamat