-Belleyel-
Hindi maawat ang aking pagiyak habang siya ay patuloy lamang sa pag-alis ng aking luha. Tila nafu-frustrate na siya dahil kahit anong pag-alis niya sa aking luha ay lumalandas pa rin ito sa aking pisngi.
"Stop crying." He almost pleaded.
I smiled, to show him that it wasn't because I'am hurt, nor sad. It was to to show how overwhelmed I am.
"I just...did not expect that..."
Bigla ay natigilan ito at sa isang iglap ay napalitan ng takot ang kanyang ekspresyon.
"Whats wrong?! Am I too fast?! Is it to scary—"
Muntikan na akong matawa sa inakto niya kaya naman pinigilan ko na siya gamit ang aking hintuturo. Tumitig lamang siya sa akin.
"Hindi iyon ang dahilan, Icell." Balak ko pa sanang dugtongan ang aking sinasabi ngunit nagbabadya na naman ang masaganang luha sa aking mata
