Romance of the Playboy

CHAPTER 8

CHELLERINE

We're heading up to the second floor of this building, Blue building. Kasabay ko si Yish at si Hievi. Katulad lang ng dati niyang ginagawa, siya ang nagdala ng bag ko.

"Tinanggap mo ba ang sinabi nung baklang iyon kahapon?" Hindi ko pa alam.

"Hindi ko pa nakakausap si Kailer" Malamang ay hindi ko iyon tatanggapin. Marami pa akong gagawin. Pero ang mga sinabi ko kahapon ay hindi dahilan o rason para hindi niya na ako mapapayagan pa.

Alam nila Mama na pupunta ako sa bahay upang doon na muna magpalipas ng kahit ilang linggo. Naka-schedule na rin ang gagawin ko at hindi ko puwedeng tanggihan o ilipat na lang iyon sa ibang araw.

Hindi nila ako papabalikin sa apartment, kahit naman na gustuhin kong hindi na muna sa apartment ng kahit ilang linggo pa ay hindi rin puwede. Hindi aabot ng isang buwan ako mamamalagi sa bahay, kasama sina Mama, Papa at Kuya.

"Business world is not my dream for you, Erine. Pero mukhang iyon ang pagkakaabalahan mo" alam niya, alam rin nila Hievi.

Hindi sila nagbitaw ng kahit na anong pahayag dahil makakapunta naman sila kahit na anong oras nila gustuhin. Alam rin ni Yish ang kalagayan ng pamilya ko, hindi ko sila makakasama bilang isang pamilya pero bilang kasama. Colleague, I see myself for being that but I do enjoying dahil nakikisama rin sina Mama at Papa.

"That's not my dream too, I want a profession can be fit on me"

Halos ilang kilometro pa ang lalakarin namin bago kami makarating sa papasukan namin. Hinintay nila ako mula sa kalye malapit sa tinutuluyan kong apartment.

Bukas na ako magsisimula, bukas ng umaga ako aalis pero kinabukasan ako mag-u-umpisa. Sila Mama naman ang susubok sa akin at alam nilang matutulog ako pagkarating sa bahay. Gusto kong magpahinga.

"You are right, I am willing to be your dream, because we're fit together indeed, Erine ko" siniko siya ni Yish.

Napahawak si Yiden sa kaniyang tagiliran habang kunwaring iniinda ang ginawang iyon ni Yish sa kaniya.

A little smile suddenly written on my lips as its curve. Napatawa ako sa sinabi niya. He can be my side where I cannot feel the ambiance slowly swallowing me from top to bottom just to show my elation I felt from his effortlessly pun.

"Grabe ka rin eh no. Ang taas mo naman at naabot mo si Chellerine, Kadyne iyan hoy!" sumbat ni Yish kay Yiden.

"Peix naman ako, plus The Figueroa. Kailangan ko rin kasing palawakin iyung lahi namin" nakita kong binatukan ni Yish si Yiden kung kaya hindi na niya muli pang ibinuka ang kaniyang bibig.

"Kung makapagsabi parang napaka-importante naman ng lahi mo" Nakikisabay lang kami ni Hievi sa kanila.

Nakita ko si Descelia sa harap ng pintuan ng papasukan kong silid. Anong ginagawa niya doon? May kailangan ba ito? Umaasa akong hindi ako at wala sa akin ang kailangan niya.

Kung ang pinuno nanaman nila ang may kailangan, huwag ako ang lapitan nila. Alam nila sa simula pa lang kung sino ang kanilang lalapitan at paniguradong sarili niya mismo ang magdadala sa kaniya doon.

"Iyung gwapang bakla, Erine" sabi ni Yish.

Hindi na sila magkatabi ni Yiden, Hievi's side where Yish now been placed. While Yiden is on beside me, did he just indulges by his own haughty words? Too much for him to be comedian.

Avis

Palagi silang magkasama at minsan lang kung magkahiwalay sila. Avis is there idly waiting maybe for someone else. Descelia raise her hand and gesture that they are there. Even I know I still do what she did as an act that I was just in a shocked process I saw both of them here.

Maiistorbo nanaman ang oras ko nito. Wala na akong naging matinong klase magmula noong nakadikit na sila sa akin. Pati ang mga bago ko lamang na kakilala ay nadadawit na rin ako dahil sa dami nilang mga taga-hanga.

They're supposed to be at their office not to be here. Why they accepted their position if they also needed somebody's help. I will never tolerate this event in my moment, but will be that be constantly can keep onwards?

Alam kong hindi. Sila at ang iba pa ang lagi nalang sumasagan sa akin at umaabang kapag may kailangan sila.

"Queenie!" Hindi ko iyon binigyan pa ng kahit na anong halong reaksiyon. That may contain their needs.

"Chellerine" hinintay nila kaming makalapit sa kanila.

"Tell me" Unti unti akong nasasanay sa mga ginagawa nila. Ang prayoridad ko ay ang pag-aaral at kung paano ang pag-iwas sa mga masamang layunin.

"Pres. will hold your decision" its a yes. But still No for Me.

Hindi pa rin nito alam na kaya kong baliin ang kahit na anong lalabag sa kalooban ko. He will regret that he gave me that answer, too abstract yet being clear as I know it was Kailer behind that.

Tama lang na hindi ako tumuloy sa apartment. Mabuti na lang araw-araw akong hinahatid nila Styno at Zyron kahit pa na tig-isa sila ng sasakyan.

Another point for them. Sa kanila dapat ako tumuyuloy, doon siguradong maganda ang magiging kinabukasan ko. Nauutusan at napapakinabangan pa ang mga ito. Remain my equal treat for as before.

"Iyon lang ba?" Hindi ako nang-i-insulto o ano. Gusto kong maliwanagan kung wala na ba itong kailangan sa akin. Ang tamad ng lalaking iyon, gumamit pa ng kasamahan para lang maiparating sa akin ang walang kuwentang ito.

"Mm" tapos ay tumango si Descelia. Kasabay nito ang pagpapaalam ko napapasok na ako dahil nasa loob na rin yung prof, kami na lang iyung hinihintay.

Pumasok si Yiden at Hievi kahit pa alam nilang may guro nang nakatayo sa harapan. Habang si Yish ay nasa hulihan nila. Para akong nakakita ng bata sa kalye, dahils a itsura nito.

"Makikiraan lang kami Sir, ihahatid lang namin ang baby namin" naiilang ako sa paraan ng pagbabalik titig ng aming guro kay Yiden.

Ako ang naiinis sa sinabi nito. I will make his ass shut as he'll surely join us later. Lulubusin ko na, hindi na ako makakaulit sa magkaparehong maling ginawa niya mamaya.

"See you later baby, ingatan mo iyan Sir" I clench my fist by controlling my eager anger to come out in a sudden and just crush his face into a mess one.

Pagkaupo ko, iyon naman ang pagtalikod nila at kumaway pa bago tuluyang makalabas. Hindi dapat ganito. This is not what I thought would have to happened. Mga demonyo talaga!

"Sama ka mamaya? Sa North na" I can't. Aasikasuhin ko na muna ang kaso ko kay Kailer.

Umiling ako bago humarap sa aming guro. Mamaya hihintayin pa ako nang dalawang Liores sa labas. Sa tingin ko ay hindi na muna kami didiretso sa unit nila. Gusto kong bumili ng mga pagkain.

"Ang busy mo naman yata, ang akala ko ay baka sa lunes ang alis mo" Observing is really not tough, but those reason I cannot maintain to make as a cause. Madadala lang ako sa kanila, at baka hindi kaagad ako maka-uwi.

"That's an option, I need to go somewhere else with the two Liores later Yish. Kailangan ko iyon" kailangan ko ng pagkain.

Kasama ulit namin sina Jedd at Kievane. Sabay silang pumunta dito, nakisabay kina Hievi at Yiden para hintayin kami ni Yish. Si Hievi ulit ang nagdala ng bag ko.

Pero si Yiden ay parang walang pakialam kay Yish. As usual, both are foughting and making a moments for them and nakung it large yet be turn on chaos.

"Vacant, Uminom ka muna Erine" iniabot sa akin ang inuming bitbit ni Yiden. I take it and swivel its cap to loosen off.

"Kaka-" napatingin ako sa tagiliran ko. Lagi na lang silang abala.

"Queenie!" Avis. A good and perfect for the ideal, but the flaws is the tough. Being slue to his gender.

Itinaas ko ang kaliwang kilay ko habang naghihintay sa kanila na magsabi. Alam kong may kailangan sila. Hindi sila pumunta dito upang istorbohin ako nang walang importante para sa kanila.

"A moment for Pres. please" something happened.

Kaagad akong nagpaalam kina Yish na kakausapin ko na muna ang lalaking iyon upang mabawasan ang pagiging mapang-istorbo niya. Sumusobra na siya.

I can't just let this be constantly happening while my thoughts are always occupied by how can I evade Kailer and to not to let him again hold my wholeness and be eaten by his glamorous moves.

Agad kong binuksan ang pinto kung saan ang dati kong nakasanayan na ilang araw ay hindi ko napuntahan at nagawa. I was thankful for that. Parang pahinga na rin iyon para sa akin.

Mukhang hindi ako makakakain ng lunch ngayon

Hindi ko pa siya nakitang hindi man lang inayos ang kaniyang damit kahit na nasa loob siya ng apat na sulok at madalang lang kung mapuntahan ng marami. Nakalukot ang mukha niya but why this have an effect to me.

I should no longer put myself on that unforgivable situation. I'm such a sinner as I like in how angle matter by just looking.

"Anong kai-"

"I want you" hindi niya ako pinatawag dito para makapag-usap ng matino.

Kung tatalikod ako kasama ang mukha nitong parang hindi na nasinagan at takot na araw dahil sa suot niyang jacket. Hindi naman ganoon kalamig pero kung makapag-suot parang nasa ibang bansa lang.

I can't stand this.

Naglakad ako patungo sa kaniya at hinawakan ang kniyang noo by the opposite part of my hand I can sense that he is bot feeling well. Anong nangyare?

I might rid into this things pero bakit pakiramdam kasalanan ko kapag iniwan ko siya dito nang ganiyan ang kalagayan.

I provide him my water. Lagi ko naman itong dala kahit saan. Even Hievi and whatever on them are always bringing container for me.

"What do you want for lunch?" I softly said while thinking what he may want for this lunch.

Mapapalaban ako nito. Hindi pa kaya ito titigil kahit na nagkakasakit na.

"I can't eat" he gently said while I can obviously saw hoe leisure his voice coming out. Nahihirapan ito. Talagang may tama na nga.

"Ano bang ginawa mo at nagkasakit ka?" tapos pumasok pa.

Hindi puwedeng hindi siya kumain. He will weak more as he forsake his food. Parang bata lang ang loko. Pipilitin ko pa siya.

"I don't know. I'm wondering why you're avoiding me.." tumalikod ako sa kaniya at naglakad na palabas.

He can't just obligate to order me this time. I can be his president for now. Bahala siya. I planned to buy my meal from café and bought water and one medicine for his sickness. I need to help this one.

Parang ako ang naka-talaga dito. Bitbit ang biniling mga pagkain ay hindi ko pinansin ang mga taong napapalingon at nakatingin sa akin. They may thought I am that greedy to but this amount of meal.

Hindi ko nakita sina Yish, baka lumabas sila. It's okay that they can enjoy the moment I am not with them. Baka kung ano pa ang isipin nila kung makikita nila akong may dalang dalawang naka-take out na meal.

I wander just to locate Kailer's place as soon. Baka mamatay iyon. Sa akin pa ang sisi dahil ako yata ang huli niyang nakasama.

Ikinabit ko sa aking bewang ang dala at marahan na hinawakan bago pinihit ang pinto upang makapasok ulit. With that position, halatang wala siyang gana.

Bakit pa siya pumasok? Maaari naman niyang ipagpaliban na muna ang mga ito, mamamatay siya kung hahayaan na lang niyang maipagpatuloy ito at hayaan ang kaniyang kalusugan.

Mas masaya naman kung mangyari iyon. Pero kasama ko siya ngayon kaya nasa akin pa rin ang konsensiya. Parang walang alam ang mga kasamahan niya. Siya lang ang natira dito.

"Eat Kailer" ipinatong ko sa harap niya ang mga dala ngunit ang sa kaniya muna ang inasikaso ko.

Binuksan ko ang pagkakabalot at inayos ito. I also prepare the bottled water beside his meal. Fortunately I can't hold the person with sickness but insist to took care of them.

"Kumain ka kung ayaw mong mamatay" matagal ba itong mamatay?

Kinuha ko iyong sa akin at umupo sa harap niya kung saan ako umuupo. Tinabi ko na rin sa akin ang dalang inumin. Hindi ko siya pipilitin kung ayw niya.

Sarili niya iyan kaya dapat siya mismo nagpupursiging alagaan ito. Pero kung gusto niya ng minsanan ay sana nagpatulong siya. Puwede naman ako.

"Feed me" bakas sa kaniyang boses ang pagkapaos nito.

"You can do it, Kailer" with full of confident that I know he just acting like a lame to make me hold the spoon and feed it to his.

"I won't eat" you're not a kid anymore Kailer. Bakit ka gumaganito ngayon?

"Malaki kana" he probably can sense I cannot feed him. He will do it by himself indeed, that's what I want for him to do.

"I feel weak" nahihirapan pa siyang sabihin ito ang salitang iyon.

Tumayo ako dala ang pagkain na hindi ko pa nakakalahati ay dumiretso ako sa puwesto niya. Inilapag ko ang pagkain ko at kumuha ng isang monoblock sa gilid at itinabi sa kaniya.

He look so dull. A down face he have. Nakasandal siya sa kaniyang upuan ngunit hindi man nagalaw ang kaniyang pagkain. Kung paano ko ito inilapag kanina ay ganoon rin ang pagkakaayos nito ngayon.

I feed him and he successfully sold. He fully received all the foods I'm feeding on him. Ngayon ay kakatapos lang niya at doon ko ibinigay sa kaniya ang kaninang biniling gamot.

"Inumin mo" tumayo ako upang linisin na ang lamesa nitong may mga kanin pang nahulog kanina at ang mga pinagkainan namin ay pinagsama ko na bago ko tuluyang itinapos sa basurahan.

"Why you're not going to apartment? I missed you a lot" what an arrogant his words is.

Ang akala ko pa naman ay hindi na iyon pumasok sa isip niya. Bakit siya nagsasabi ng ganiyang hindi kaaya-ayang mga salita alam naman niya kung bakit ako tumatakbo papalayo sa kaniya.

"Your intelligence can give you an answer for that" umupo ako sa harap niya. At sa kaniya ibinaling ang tingin.

Ask yourself and let your heart think about it.

Napansin ko rin ang hindi pa nakabukas na gamot at nakapatong lang sa lamesa nito.

"Uminom ka ng gamot" I never want to force someone to do the things themselves also cannot provide. Is he afraid?

"Hindi na. I am fully recovered" he full of pride said while I can see that he need to take that medicine.

"Take that medicine kung ayaw mong sakalin kita" hindi siya matitinag dahil alam niyang hindi ko magagawa iyon.

Mas mauuna pa yata ako nitong pumanaw kung magtatagal man ang pamimilit ko sa may sakit na ito. Ang tigas ng ulo, gusto pa iyong pinipilit.

"I don't need to take that med. I am not weak, I am cover with a certain strength now" hindi iyan totoo.

"Open your mouth" hawak ang gamot na ako pa mismo ang nagtanggal sa lalagyan nito upang ipasubo pa sa kaniya ng pilitan.

"Kailer" I pucker my eyebrows as he open his mouth gradually and I insert the medicine and hand the bottled water to him.

Ininom niya ito at bumakas sa kaniyang mukha kung gaano kapaiit ang gamot dahil sa pagpikit nito ng madiin.

Ridiculous. I titter while still thinking about his reaction. Iyon ang nahuhulaan kong dahilan kung bakit ang dami niyang ginawang rason basta hindi lang ito mapainom ng gamot.

"Bitter" napapapikit pa nitong sabi at kinalaunan ay uminom ulit ng tubig hanggang sa maubos ang laman.

I need to buy another. Kailangan niyang uminom kung gusto pa niyang mabuhay. Mabubuhay siya kung bubuhayin ko siya.

"You want to go outdoor?" bampira ba siya?

Kung makita man namin si Jiara ay ako na ang bahalang gumawa ng dahilan. Ako naman mismo ang hindi nagawang iwan na lang ang lalaking ito. Nilalagnat at mainit ang kaniyang pakiramdam kaya siya naka-suot ng jacket.

Inialis ko ito at itinabi na muna mula sa kaniyang sandalan. Hindi siya nagsalita pero ako na mismo ang humila sa kaniya para makalabas kami.

Hindi na rin masyadong ma-tao sa labas pero mapapansin na napapalingon ang iba rito sa direksiyon namin dahil sa pagkakahila ko kay Kailer.

I snorted as he pull me back and in a disgrace his body served as my wall to be fell on.

"Ang bilis mo" that's why he pull me?

"Mabagal ka lang" We need the sunlight for now.

Hinila ko ulit siya pero ang bagal niyang maglakad, kung kaya binaglan ko ang paglalakad. I should renounce him but I can't resist him. With that situation, nakakaawa.

Because I want to took care of him.

F*ck! Developing with that kind of thought will make a wry way for me be flooded by that fraud events. The venue are not always for me or for everyone who wants to be in and for many who attending. But I have my own, my own I can express that myself needs a long time.

I only want the tranquility, pero hindi na iyon mangyayari. Uuwi pa rin ako kina Styno at Zyron. Bibili lang kami ng makakain mamaya, I want something new.

"You asked to if I want to go out, but without giving you an answer you just dragged me out" hindi ko rin alam, Kailer.

Just my feelings wants you to drag here