Romance of the Playboy

CHAPTER 4

CHELLERINE

I feel the ambitious he is now. Kaya inagahan ko ang pag-uwi hangga't maaari. Pumunta ako sa school nila Styno at Zyron para abangan sila. Alam kong may dala silang sasakyan ngunit mas gusto kong dumito, at hindi ko pipiliin na sa apartment na muna tumuloy. At makikisabay na rin ako sa kanila.

Four thirty at hanggang ngayon ay naka-upo habang may kinakain ng fries na nabili ko lang sa tapat.

"Chellerine? Chellerine, ikaw nga" nagmadaling lumapit ang alam kong babaeng ngayon ay sisinghalan ako.

Ang bilis niyang makarating dito, hindi ko pa nakakalahati ang kinakain ko. Tumingin ako sa kabu-o-an ng kaniyang mukha dahil sa paglukot at parang marami siyang iniisip.

"Yish, anong ginagawa mo dito?" ang babaw ng tanong ko. Daanan ito pero nasa tamang parkingan naman ako habang naka-upo sa bench. Nakita ko itong nababalisa at ang paghigpit ng kaniyang paghawak sa panyong naiipit na.

"S-si Pres. kanina pa w-wala sa mood, galit siya at hinahanap ka. B-buong paaralan at inisa-isa na rin niya ang bawat silid. C-chellerine, anong ginawa mo? Sa sobrang g-galit nito pati mga guro hindi na maka-pasok sa office, nag-si-sigaw na sa inis" Nasaan ba si Jiara?

Wala akong ginagawa. Ayaw ko lang siyang makasalamuha, ako na ang gumagawa ng paraan para hindi ito makita pa. Bakit siya nagwawala ang laki na niya. Siguradong lilipas din iyon.

"Pati si Jiara p-pinaalis niya. The annoyingly shouting, yelling into four corners. Ang ibang mga kasamahan niya ay tumutulong na mahanap ka, at sa akin lang sinabi ng mga may tungkulin na pinapahanap ka ng Presidente. C-chellerine.." huminga ako ng malalim dahil sa aligaga niyang pagkakasabi.

Bakit ako pa? Jiara is his girlfriend and I am not related in it. Wala akong pakialam sa kanila, ang akin lang ay bakit siya siksik ng siksik sa akin gayong naroon si Jiara.

Kinakabahan ako. Kailer is not a funny person, but a serious one. Ayaw kong makita siya ngayon. Nangako ako sa sarili ko na hindi ko na muna siya makikita ngayon at sa ilan pang mga araw, pero parang hindi mangyayari iyon ngayon.

I saw how Yish's arms, hands, her body, her voice convulsive, trembling and the scruple scruffy appearance of her makes me stand up and let out deep breath.

Hindi maganda ang aasahan ko sa kaniya kapag nakita ko man ito. Tumayo ako at alam kong hindi na makakasunod si Yish dahil parang hindi na niya kinaya ang nakita at nararamdamang takot at kaba.

"Umuwi kana, pupuntahan ko siya" kinakabahan man ay hindi ko na lang iyon pwedeng ipagsawalang bahala, nadadawit ang pangalan ko.

Tango ang ibinigay niya ngunit hindi pa man siya nakakaalis ay umalis na ako para mag-abang ng masasasakyan papunta sa school, at nang makahanap ay kaagad na akong pumasok at ipinatong ko na muna ang mga pagkaing kinakain ko lang kanina sa aking kandungan, na ngayon ay bigla naman akong nakaramdam ng pagkabusog.

Demon now, much demon than demon later.

Iniisip ko pa lang ang itsura niya. Hindi ko na magawang ituloy pa ang aking pagpunta. Bahala na.

Hindi ko man nakuhang makapag-palit ng damit. Ayaw ko sa kaniya, pero natatakot na ako ngayon. Wala pa ako doon, nararamdaman ko na ang pangangatog ng aking mga binti.

Nawawalan ako ng lakas ng loob. Ang kaniyang itsura, papaano na lang kung kaharap ko siya. Hindi naman sana niya mabuntong sa akin ang galit at inis niya.

Lumabas ako kaagad ng sinasakyan at mabilis na ibinigay ang bayad sa katabi ko, hindi ko alam kung magkano, siya na ang bahalang mag-kuwentas. Tutal ay buo naman ang nabigay ko.

Tumuloy ako mula sa paglalakad papunta kung nasaan ito. Hinihiling ko na sana umuwi na siya o kung sakaling narito pa siya, sana nasa matino na rin ang kaniyang pag-iisip.

Nakita ko si Descelia, yung babaeng pinahiram ako ng pantali sa buhok. Magkahawak ang kamay niya habang nanginginig na. Akala ko close sila ni Kailer. Lumapit ako sa kaniya at hinawakan ang kaniyang mga kamay na sobra na sa magkakayukom.

"W-what are you d-doing here?.." Ako rin Descelia, hindi ko rin alam.

My body presisely wanting to be here to see him or maybe to look his situation. Napawi ng kaunti ang aking kaba matapos ako nitong hawakan sa balikat.

Maayos siya kanina.

"Just go home now. Ako nang bahala" bakit kailangan madamay ang ibang narito.

Ang lakas ng loob kong sabihin iyan, ngunit sa looban ko ay takot na takot na ako.

Iniwan ko siyang nakatayo doon sa labas. Dapat talaga hindi siya ang umupong presidente dito ngayon. Too grumpy, hindi na siya bata. Parang siyang batang hindi lang ipinagkaloob ang kagustuhan ay mag-si-si-sigaw na siya at magwa-wala.

Such a brave of me, but definitely not. Narito na ako ngayon, wala pa ring tigil ang mapanghusga kong isip.

Dapat ko ba siyang lapitan? Naka-upo ito mula sa kaniyang puwesto habang naka-pikit pa at nakatanggal na rin ang kaninang salamin sa kaniyang mata. He is tired. Ang mga lukot na papel, mga kalat na pekeng mga bulaklak at ang mga ballpen na ngayon ay durog na.

Marahan akong humakbang. Ito ang gusto ng katawan ko, bahala na kung mapagbuntungan niya. Basta sisingilin ko siya kapag maayos na siya. He looks to tired, so messy, his eyes are puffy, his hair are too haywire. His polo shirt are now not in organized as how it is before this messed happened.

Nasa gilid niya ako at hindi pa rin ito kumikibo, parang nakatulog na. Ganito ba ang nasa posisyon niya? Hinayaan ko na muna siya, iiwan ko na sana muna siya para ligpitin ang mga kinalat niya ng bigla ko na lang naramdaman ang kaniyang kamay na binalot ang aking bewang, napatigil ako sa paglalakad.

He roll his hand and make my body swirl, why now I'm accidentally on his lap. Gising siya! Hindi ako pumapatol sa mga pagod. Lalo na at wala ako sa teritoryo ko.

"You're here" his husky voice makes me concrete in a sudden.

Ang buong akala ko ay mananahimik na lang siya. Muli niyang ipinulupot ang isa pa niyang braso sa aking bewang na ngayon ay pareho na nitong sakop at hindi ako lalong makatayo at makakilos.

Napakapit ako sa kaniyang braso ng mas lalo niyang idiniin ang kaniyang pgkakahapit sa akin. Naramdaman ko siyang yumuko sa likod ko.

"I'm tired, baby" I know.

"You need to go home.. Kailer" I apparently stopped and too hard to say his name.

He loosen his hand around my waist and put it on my left hand. Hinayaan ko siyang hawakan iyon, basta huwag lang siyang magkamaling gumawa ng kalokohan.

"Let's go home, then" I f*cking can't!

Kailer is such a stubborn. Paano ako makaka-iwas sa kaniya kung maka-dikit siya parang aalis ako. Dahan dahan kong kinalas ang kaniyang pagkakahawak sa aking kamay at hinarap ito.

Sumandal ito sa kaniyang kinauupuan bago siya matamlay na lumingon sa kinaroroonan ko. He intended to look on my eyes too directly, his turning ash eyes show how is it turn in a luminous one.

"Just go home now, you need to take a rest" diretso kong sabi habang nakaharap sa kaniya. At parang wala iyong narinig dahil sa pananatili niya ang kaniyang pagtitig sa akin.

It's getting awkward now. I gradually moving my fingers apart in supple. Saktong nahawakan ko ang kaniyang lamesa kung kaya ito ang ginawa kong sandalan at doon pinag-di-diin ang aking paghawak.

Biglang pumantig ng napakalakas ang aking dibdib na parang naiwan ito dahil sa biglaan niyang pagbuhat sa akin at ipina-upo ng tuluyan sa lamesa. Liningon niya ang kaniyang upuan at mas lalong inilapit ito sa akin.

Pansin ko sa kaniyang mukha ang pagkawala ng kaninang pagod at ang kaniyang mga mata ay malusog na nakatingin sa akin. His features wholly got me this time. Kung hindi lang ako naawa kay Yish, hindi ko siya binalikan.

"I won't go home until you're not with me"

He bound my waist through his right arm join his head near to my belly now he lean and lay on my lap. Ramdam ko kung paano siya huminga, ang kaniyang mainit na hininga mas lalo ako nitong hindi napapagalaw sa aking puwesto.

"K-kailer.." god, he's touching my belly and crawling on entire of it. His right hand touching too gently on my back while his left are crawling.

Nanlalambot ako at hindi masyadong nakakapag-palabas ng hininga dahil sa ginagawa niya.

"Y'nos Avué University" matamlay niyang pagkakasabi na akin namang ikinagulat.

"You're there before you got here, tell me why you have to be there?" I feel his clear sturdy voice while still not looking on me yet too persistent to continue what he is doing.

Bakit kailangan pa niyang malaman ang dahilan kung bakit ako nandoon? Hindi ko rin naman siya tinatanong sa mga bagay na related sa kaniya at sa mga lugar na pinupuntahan niya.

Because you don't really care

My thought are against on me. Paano niya nalamang naroon ako kanina. Kung alam niya pala sana hinayaan niya na lang ako dahil gusto ko na munang pag-pahingahin ang aking mga mata at sarili na makita ang pagmumukha niya at marinig ang mga salita niya.

"Why? Why you wanted to know?" humarap ako sa kaniya ngunit hindi man niya ako hinaharap dahil sa nakahiga pa rin ito sa aking kandungan.

"Why you don't want me to know?" my question is his question too! He is glad but I feel bad.

"That's my life, and that's me. I can go wherever I want, Kailer" hindi epektado ang loob sa paglaganap ng dilim sa labas dahil naka-sindi ang mga ilaw.

Styno and Zyron will go through just to know why I am not still there.

"But I want your life let me in, so I can argue with you and my rights won't be dispute by you" desperedo!

Ibinangon niya ang kaniyang nakapatong na ulo at sinuklay ito gamit ang kaniyang kaliwang kamay. Ang kaniyang tingin ay napunta sa akin, at kaniyang ibinaba ito sa kung saan.

"I want a peaceful life"

Will you give me that?

Alam kong hindi niya iyon magagawa. Ang tanging pag-iwas ay hindi naman umaabat katulad ng aking inaakala dahil siya mismo sinisira at gumagawa ng butas dito.

"I want to graduated without any records of any offensive sins, Kailer" Gusto ko pero sinisira at nagigiba.

He can't, because he don't want. Ginugulo lang niya ang sitwasyon. Maayos na siya lang ang hindi mapanatag.

"Okay" okay? That simple?

Wala naman pala akong natanggap na matinong sagot mula pa sa presidenteng engot. I grimly look at him and think about his unpredicted answer.

"Okay?" balik kong tanong sa kaniya.

"Okay. I can do that and being that because we'll share our last name once we graduated" Napalunok ako sa sinabi niya.

Napakalayo ng hinihingi kong sagot ngunit parang tumama sa akin ang mga iyon. He is planning. Kung alam ko lang, hindi ko na sana pinahirapan ang sarili ko. I should school in another university.

But I am not sorry for knowing this conservative guy now telling his future that I never know I am there. Hindi siya titigil kahit na gustong gusto ko siyang patigilin dahil kusa siyang gumagawa ng kahit na anong paraan para lang sa kaniya.

Kailer Vainne Ortega are planning to share his last name with me? Madalas man ako nitong tawagin sa apelyido ko ay hindi pumasok sa isip ko na magiging ganito ang nasa isip niya at nakatatak pa.

"Chellerine Kadyne Tiamzon then I'll put the Ortega from the last. You can't even hold off that anymore baby, even any of your man"

Chellerine Kadyne T. Ortega? Bakit ang pangit? I will evade that one. Sumosobra na siya.

"That's too la-" lame?

I should voice out that, he makes me cuss in my mind just because of his lips now possessing mine and giving his self time to come near to my body.

Narinig ko rin ang pag-atras ng kaniyang inuupuan dahil sa kaniyang pag-tayo. Naramdaman ko ang kaniyang kamay na hinahaplos ang aking leeg kung saan alam kong may ginawa siyang hindi ko nagustohan.

"Lame?" too lame, Kailer.

Bulong niya malapit sa tenga ko, he lick my ear and touch my back. Ang kaniyang labi ay napunta sa aking tenga. Nakikiliti ako!

Paano ko siya itutulak kung mismong katawan ko hindi makagalaw, hindi man ma-process kung ano ang ginagawa niya.

Parang may ginawa siya sa aking katawan. It remain stuck, couldn't make a move, make a full force enough to push him.

"Lame for you in now while, but its part of my future you'll now can't recognize because you need to improve further"

T-that's for forever!

Mean for him, not for me. Its my shield, my cover, my wall to not to believe on that phrase fiction. Taong hindi ko alam kung estranghero ba o kakilala na hindi ko lang binibigyan ng atensiyon at binabalewala ang anumang sabihin niya.

I admit that some of his words makes me guilty at tumatatak sa akin ang iba.

"You're unbelievable" bulong ko dahil ang lapit ng kaniyang mukha sa akin.

"Much, Mrs. Ortega" he smirk while his expression giving me goosebumps. He play too well.

Hell will be with me and taste how the opponent making the unrejectable moves to my body. Hindi ako makapaniwalang hindi ko man lang siya nilabanan.

Iniwas ko ang aking tingin sa kaniya at lilingon na sana sa bintana at doon ituon ang aking pansin kasabay naman nito ang kaniyang biglaang paghawak sa aking baba at iniharap ito sa kaniya.

Joining his lips. The lips I cannot give any filthy words. Sanhi na rin nito ang kaniyang pag-ulit sa kaniyang ginawa. Napangiwi ako ng bigla niyang pinisil ang aking likod.

"Y-you're the w-worst.."

"And a wild too" dinig ng dalawang tenga ko ang kaniyang pag-ngiti.

Lalo akong nainis sa sinabi niya. I feel my own cheek burning, as how he prove he is. He climb on my neck near to my collarbone. And suddenly bite and lick it.

He is making it again.

"We're leaving this room in messy state?" takang tanong ko.

Inalalayan niya ang likod ng bewang ko na maglakad na. Hindi niya pinansin ang tanong ko at nag-tuloy tuloy lang sa pag-alalay sa akin hanggang sa makalabas.

"Avis and Cyxie will manage that" habang patuloy sa paglalakad, nakita ko ng lalaking nakita kong seryoso noong una kong punta sa kanilang room.

This kinda a bit attractive yet to getting me. Parang hinihigop nito ang aking mga mata upang makalimutan kung ano ng nasa paligid ko.

"Cyxie!" napalingon siya sa kinaroroonan namin nang tawagin siya ni Kailer sa tabi ko habang nakahawak pa rin sa aking bewang at mas lalo ako nitong inilapit pa sa kaniya.

Itinaas ko ang aking kaliwang braso upang haplosin ang aking leeg kung saan hanggang ngayon ramdam ko pa ang pagkahapdi nito, medyo napawi na rin ito dahil sa mga mumunting mga halik na iginawad niya kanina.

"Ikaw ang bahalang maglinis ng mga kalat sa office, you'll join Avis either" pagkatapos ay nilagpasan niya ito habang hindi niya ako hinayaan na lumingon pa sa likuran namin.

Hindi ko man masyadong naaninag ang mukha ng lalaking iyon, alam kong malakas ang dating nito. Epal lang si Kailer kaya hindi ko nakabisado ang pagmumukha nito.

"It's not good to stare at others when you're with me even not. It's unhealthy" binuksan nito ang pintuan sa passenger seat at pinauna na muna akong makapasok bago niya isinara at nagtungo sa kabila upang makapasok na rin.

Pinanindigan talaga niya na hindi ako makapunta sa kahit saan. Hindi ko siya tinapunan ng tingin at hinayaan na lang dahil malapit ng sumapit ang dilim.

I will text Styno and Zyron later that my presence to go there will be postpone. Hindi ako hinayaan ng lalaking ito na makalayo. Siya ang pinapauwi ko nang hindi ako kasama.

"Mind your own world" it doesn't scare me even if he might heard it or not.

Sa unang pagkakataon, ngayon hindi ako pumalag at pinagsalitaan siya. Gabi na at pagod siya, ayaw kong makisabay. Basta balik sa dati pagdating bukas. But my skin won't.

"You're my world"