Under Your Protection

"Drug Raid"

CHAPTER 7

Colonel Yell’s POV

Habang abala ako sa mga report sa opisina, agad kong naisip si Lieutenant Hidalgo. Napaka-kompetente niya at walang alinlangang isa sa mga pinaka-maaasahan kong tauhan. May malaking operasyon kami na pinaplano sa Batangas—isang drug raid na matagal na naming pinaghahandaan. Alam kong may mga panganib na dala ang misyon na ito, kaya kailangan kong siguraduhin na ang pinakamagaling ang magpapatakbo nito.

Kinuha ko ang telepono at tinawagan siya. Makalipas ang ilang ring, narinig ko ang pamilyar na boses ni Erra.

"Lieutenant Hidalgo speaking, sir," sabi niya, matipid ngunit may respeto.

"Lieutenant, may mahalaga akong misyon para sa iyo," sagot ko nang walang paligoy-ligoy. "Ipapadala kita sa Batangas para sa isang drug raid. Malaki ang operasyon na ito, at hindi ko nais na may anumang kapalpakan. Kaya siguruhin mong handa ka."

Narinig ko ang saglit na paghinga niya sa kabilang linya. Alam kong alam niya kung gaano kalaki ang operasyon na ito. Ngunit, sa kabila ng tensyon, hindi ko naramdaman ang pag-aalinlangan sa boses niya.

“Yes, sir. When should I leave?” mabilis niyang tugon, handang-handa na, gaya ng inaasahan ko.

“Tomorrow at dawn. Maghanda ka ng maigi. Ihanda rin ang buong team—ayokong may kapalpakan sa misyon na ito. Nasa kamay natin ang buhay ng maraming tao,” sabi ko, binigyan siya ng diin sa bawat salita. Alam niyang hindi biro ang misyon na ito, at ganoon din ako.

Erra’s POV

Pagkababa ko ng telepono, saglit akong natigilan. Alam kong delikado ang misyon, pero hindi ko inakala na ang antas ng operasyon na ito ay isang bagay na maituturing na critical. Inhale, exhale. Hindi pwedeng makita ng mga kasama ko na kinakabahan ako. Isa akong lieutenant, at ang misyon ko ay tiyaking magtagumpay ang raid na ito—kaya kailangan ko ng matibay na paninindigan.

“Team, may bagong orders si Colonel Yell,” sabi ko sa buong grupo habang nagkakatipon kami sa opisina. Nakita ko ang pagbabago ng ekspresyon ng mga kasamahan ko—alam nilang hindi ito simpleng misyon.

“Ano ang plano, Lieutenant?” tanong ni Sgt. Rivera, ang aking kanang kamay sa bawat operasyon.

“May raid tayo bukas sa Batangas. Target natin ang isang malaking sindikato na responsable sa paglaganap ng droga sa maraming probinsya sa katimugang Luzon. Delikado ito, pero siguraduhin nating hindi tayo mabubulaga.” Habang naglalatag ako ng plano, pansin ko ang determinasyon sa mga mata ng bawat isa. Alam nila na hindi ito laro, at ganoon din ako.

---

Madaling-araw pa lang, handa na kami sa lugar ng pagpupulong. Tahimik ang paligid, pero ramdam mo ang tensyon sa hangin. Naghahanda kami sa mga sasakyan habang ipinapasa ang mga kagamitan sa bawat isa—mga armas, tactical gear, at iba pang essentials para sa operasyon.

Nang makita ko ang mga kasama kong handa na, nagbigay ako ng huling tagubilin. "Walang aalis sa posisyon. Sa oras na makita niyo ang target, siguruhin niyong magtrabaho nang tahimik at mabilis. Walang makakalusot."

Habang sinasabi ko ito, naramdaman kong tumatag ang loob ko. Sa bawat hakbang papalapit sa misyon, alam kong responsibilidad ko ang buhay ng bawat isa. Isa-isa kaming pumasok sa mga sasakyan at tahimik na bumiyahe patungong Batangas.

On the Raid Site

Nakarating kami sa lugar ng target—isang lumang warehouse na ginagamit bilang imbakan ng droga. Nakapwesto na ang mga kasamahan ko sa iba't ibang sulok ng lugar, bawat isa handa na sa kahit anong maaaring mangyari. Ako, nasa pangunahing posisyon, may hawak na night vision scope para obserbahan ang galaw ng mga tao sa loob.

"Clear ba ang paligid?" tanong ko sa radyo, tinutukoy ang mga kasama sa perimeter.

"Clear, Lieutenant," tugon ni Sgt. Rivera, na naka-standby sa likurang bahagi.

Habang lumalalim ang gabi, unti-unti na kaming gumalaw. Naramdaman ko ang unti-unting pagbilis ng t***k ng puso ko habang papalapit kami sa target. Lahat ng senses ko ay nakatutok—isang maling galaw lang, at maaaring mapahamak ang buong team.

Bigla, may narinig kaming mga yapak mula sa loob. Tumigil kaming lahat, nakiramdam sa bawat galaw. Itinaas ko ang kamay ko bilang senyas sa buong team na maging alerto.

"Lahat, ready positions," tahimik kong sabi sa radyo, habang pilit naming iniiwasan ang anumang ingay.

Sa isang iglap, bumukas ang malaking pinto ng warehouse, at isang grupo ng mga armadong kalalakihan ang lumabas, tila alerto at handa sa kahit anong gulo.

"Boys, ito na," bulong ko sa radyo. "Execute on my command."

Nang handa na ang lahat, binigyan ko ng signal ang team. “Go, go, go!”

Nagpaulan kami ng mga bala habang pumasok sa warehouse, at agad na gumanti ang mga kalaban. Tumigil kami sa mga cover positions, sumisipat, at nagpapalitan ng putok. Narinig ko ang mga putok ng baril, sigaw, at bawat hakbang ng mga kasama ko na tinutulungan ang isa't isa.

“Lieutenant! Right side, incoming!” sigaw ni Rivera habang may nakita siyang isang grupo na palapit sa kanan namin. Mabilis kong pinuntirya at binaril ang mga papalapit, pilit na hindi inaalis ang focus ko sa bawat paggalaw sa paligid.

Walang tigil ang bakbakan. Isa-isa kaming umabante, bawat galaw ay kontrolado at siguradong wala kaming matitira sa mga kalaban.

Habang tumatagal ang bakbakan, unti-unti naming nakikita ang tagumpay ng operasyon. Bumagsak ang mga pangunahing tauhan ng sindikato, at ang mga natitira ay hindi na makapagpalag dahil sa takot. Napakalupit ng laban na ito, at ramdam ko ang hirap at bigat ng responsibilidad ko bilang namumuno.

Nang tumahimik ang paligid, tumigil kami at ininspeksyon ang lugar. Maraming mga bag ng droga ang nakalagay sa iba't ibang sulok ng warehouse—mga ebidensya na magpapatunay sa kasamaan ng sindikatong ito.

“Mission complete,” bulong ko sa sarili ko, humihinga ng malalim. Ngunit bago pa ako makarelax, napansin kong ang isa sa mga lalaki sa dulo ng warehouse ay unti-unting humihila ng baril mula sa kanyang bulsa.

Mabilis akong kumilos at tinutok ang baril sa kanya. “Huwag kang gagalaw!” sigaw ko, at ramdam ko ang tensyon sa pagitan namin. Ngunit sa huli, bumagsak din siya at isinuko ang sarili.

Pagkatapos ng Raid

Pagkatapos ng operasyon, bumalik kami sa headquarters. Bagaman pagod at hirap ang bawat isa, ramdam ko ang tagumpay na nakamit ng team. Alam ko na ang raid na ito ay isang malaking hakbang upang maibsan ang problema sa droga sa Batangas at sa mga karatig-bayan.

Tinawagan ko si Colonel Yell para i-report ang matagumpay na operasyon.

“Mission accomplished, sir. Nakuha namin lahat ng ebidensya, at nasugpo namin ang sindikato. Marami pong nasagip na buhay dahil dito,” masayang ulat ko, bagaman dama ko pa rin ang pagod sa katawan.

“Good job, Lieutenant Hidalgo,” sagot ni Colonel Yell na tila natutuwa sa narinig niya. “Alam ko nang ikaw ang tamang tao para dito. Humanda ka na para sa debriefing bukas. Alam kong ito ay isang malaking hakbang, at proud ako sa iyo at sa buong team mo.”

Sa kabila ng pagod at ng maraming sugat, ramdam ko ang ligaya ng tagumpay. Alam ko na bilang isang pulis, ito ang responsibilidad ko—ang maglingkod, magtanggol, at ipaglaban ang kapayapaan. Sa bawat laban at sa bawat misyon, mas lalo kong nauunawaan ang halaga ng sinumpaang tungkulin.

THIRD PERSON POV

FLASHBACK

Nasa isang tahimik na sulok ng kanyang opisina si Colonel Yell Jalandoni, abala sa pagsusuri ng mga ulat at mga papeles na ipinasa ng mga kasamahan. Siya ang uri ng tao na laging maingat, maayos, at hindi nagpapadala sa emosyon. Subalit, isang tawag ang magbabago sa buong takbo ng kanyang araw, at ang balitang ipaparating sa kanya ay magiging simula ng isang matinding pag-usbong ng alingawngaw sa kanyang buhay bilang isang opisyal ng pulisya.

"Tumatawag po si Chief from Batangas, Colonel. May mga importanteng balita," iniulat ng sekretarya niya, isang mabilis na hakbang patungong kanyang pinto. Agad niyang binanggit ang kanyang pangalan.

"Thank you," sagot ni Colonel Yell at sinalubong ang tawag. Nang bumulaga ang boses sa kabilang linya, naramdaman ni Yell ang bigat ng balita.

"Colonel, mayroon kaming nalamang impormasyon tungkol sa isang malaking shipment ng droga na papasok mula sa Batangas. Tinitingnan na namin ang ruta, ngunit kailangan na agad kumilos para mapigilan ang shipment na 'to."

Nag-iba ang ekspresyon ni Yell. Alam niyang hindi na ito simpleng operasyon lang. Ang balitang ito ay isang game changer.

"Nagiging masyadong komplikado na. Saan ang eksaktong lokasyon?" tanong niya, hindi alintana ang pananabik sa katawan. Hindi na niya kinakailangan pang itanong kung gaano kalaki ang operasyon.

"Malaki ang scale, Colonel. Ipinapadala ito sa iba't ibang lugar. Nag-aalala kami dahil may mga tao na malapit sa ating hanay na involved sa negosyo. Kaya't kailangang ma-aksyunan ito ng mabilis."

"Understood. I’ll take care of it," sagot ni Colonel Yell, binaba ang telepono at agad siyang kumuha ng mga kagamitan upang maghanda sa operasyon. Dama ni Yell ang bigat ng responsibilidad. Kailangan niyang mabilisang kumilos at tiyakin na walang sino mang makakalusot sa kanilang operasyon.

Samantala, sa kabilang dako ng kumpanya ni Nosgel Jadia, naroon si Nosgel, abala sa pagtanggap ng mga ulat mula sa kanyang mga business partners at mga kasamahan sa kanyang kumpanya. Subalit, hindi rin nakaligtas sa kanyang pandinig ang ilang mga operasyon ng mga sindikato na naglalakad sa mga kanto at pilit na binabaluktot ang takbo ng negosyo at kaligtasan ng kanyang mga tao.

Ngunit hindi rin siya makaiwas sa alingawngaw ng mga usap-usapan tungkol sa droga. At tulad ng mga karaniwang business owner, may mga operasyon din na nakakabahala. Kaya't isang araw, habang ipinag-uutos ni Nosgel ang mga susunod na hakbang sa kanyang kumpanya, dumating ang isang tawag mula kay Colonel Yell.

"Mr. Jadia," sabi ni Yell sa kabilang linya. "I need you to be aware of an ongoing situation." Sa mga salitang iyon, nagsimulang magbukas ang mga mata ni Nosgel sa isang mas malaking problema na hindi niya inaasahan—ang pag-ikot ng droga sa kanilang rehiyon.

"Go ahead, Colonel. What's happening?" sagot ni Nosgel, hindi maitatago ang tensyon sa kanyang boses. Alam niyang may seryosong bagay na mangyayari.

"May isang malaking shipment ng droga na papasok sa Batangas. Kung hindi natin ito mapigilan, malaki ang magiging epekto sa ating operasyon." Sa mga salitang iyon, sumabog ang alarma sa utak ni Nosgel. Hindi niya inasahan na sa kalagitnaan ng kanyang trabaho at mga negosyo, may mga isyung tulad nito na magbibigay ng pabigat.

"Keep me updated. I'll make the necessary arrangements from my end," sabi ni Nosgel, pinipilit niyang manatiling kalmado kahit na sa loob-loob niya ay nagsimula nang mag-alab ang galit at ang pagnanais na agad ayusin ang sitwasyon.

Agad niyang tinawagan ang mga tauhan sa kumpanya, pati na ang mga security forces, upang maglatag ng plano para matulungan si Colonel Yell sa mga susunod na hakbang. Ang negosyo ni Nosgel ay may mga koneksyon sa mga ahensya ng gobyerno, kaya't tinitiyak niyang maayos ang koordinasyon sa pagitan ng mga ito.

Sa kabila ng pagtutok sa trabaho, hindi nakaligtas kay Nosgel ang pagsulyap sa isang larawan sa kanyang desk—si Erra Hidalgo, ang magandang police lieutenant na siyang inatasan niyang magbigay proteksyon sa kanya. Napaisip siya kung paano siya naging kabahagi sa isang mas malaking laro ng buhay, puno ng peligro at balakid, at paano ito maaaring makaapekto sa kanyang mga plano.

Hindi pa rin mapawi sa kanyang isipan ang mga araw na magkasama sila ni Erra, at ang nararamdaman niyang kakaibang tensyon sa pagitan nila. Dama niyang may higit pa sa kanilang mga propesyonal na relasyon. Hindi niya maiwasang mapansin ang paraan ng pagtitig ni Erra sa kanya—may pagnanais na mahirap ipaliwanag, ngunit pilit niyang iniwasan. Alam niyang may mga bagay na hindi niya kayang kontrolin, ngunit sa pagkakataong ito, alam niyang may mga desisyon na kailangan niyang gawin upang maprotektahan ang lahat ng mahahalaga sa kanya.

Samantala, sa Batangas, nagpatuloy ang paghahanda ng mga pulis at mga tauhan ni Colonel Yell para sa malaking raid na mangyayari. Ang kasunod na hakbang ay ang masusing pag-monitor sa mga koneksyon at operasyon ng mga sindikato, at sisimulan nila ito sa pinaka-kritikal na oras upang maiwasan ang pagka-lusot ng shipment.

Habang nag-uusap sina Nosgel at Colonel Yell tungkol sa mga susunod na hakbang, naramdaman ni Yell ang presyon ng sitwasyon. Alam niyang ang kanyang mga tauhan at ang buong operasyon ay maaaring magtagumpay o mabigo depende sa mga desisyon ng mga lider. Ngunit sa pagkakataong ito, alam niyang kailangan nilang magsanib-puwersa upang tapusin ang banta ng droga at maiwasan ang anumang pagkatalo.

Habang nagsisimula ang countdown, ang mga pwersa ng pulisya, pati na ang mga tauhan ni Nosgel, ay sabay-sabay na maghahanda para sa operasyon na magbabago ng takbo ng kanilang mga buhay.