CHAPTER 38
Nosgel POV
Halos hindi ko maipinta ang mukha ko nang makita ko si Erra sa opisina ko, hawak ang kamay ng isang batang lalaki na animoy salamin ng aking kabataan. Aiden. Anak ko pala siya. Isang salita lang ang kaya kong ulitin sa isipan ko mula nang makita ko sila—anak.
“Erra, bakit hindi mo man lang sinabi sa akin?” tanong ko, ramdam ang panginginig ng boses ko.
Tumingin siya sa akin, may halong lungkot at pang-unawa sa kanyang mga mata. “Nosgel, ginawa ko ito para sa kapakanan niya. Ayokong madamay siya sa komplikasyon ng buhay natin noon.”
Ramdam ko ang bigat ng bawat salita niya, pero hindi nito mabawasan ang sakit ng pagtataksil na nararamdaman ko. “Pero Erra, may karapatan ako. Ako ang ama niya.”
Nag-iwas siya ng tingin. “Alam ko. At kaya ako nandito, gusto kong buma
