Chapter Twenty-Five
Hindi gumagalaw si Jace. Nakatayo siya sa harap ng bukas na pinto, ang matulis na kahoy ay mahigpit na hawak sa kanang kamay, habang ang kaliwang kamay ay nakaharang sa likod—senyales kay Luna na huwag lalapit, huwag magpapakita. Pero ang nasa isip niya ay hindi ang baril na nakatutok sa kanya. Kundi ang mga mata ni Elijah. Kuya niya. Ang kapatid na umaalalay sa kanya noong kasal. Ang kapatid na tumulong sa kanila laban kay Don Ricardo. Ang kapatid na kaisa nila sa laban. Bakit? "Jace," mahinang tawag ni Elijah. Hindi galit ang boses. Hindi pagbabanta. May something else—parang sakripisyo. Parang panghihinayang. Parang takot. "Papasukin mo na ako. Kailangan nating mag-usap." "Saan galing ang baril, Elijah?" Nanatiling depensibo si Jace. Hindi pa rin bumababa ang kahoy na hawak. "Sa
- Writer
