[MANDY]
Kaagad akong napaatras. Hindi kasi ako makapaniwala na nandito ngayon sa amin si Aurelio. Pakiramdam ko ay nasa isang bangungot ako na nagkatotoo dahil kung mamalasin ako, baka ito na ang huling araw (o gabi) ko dito sa mundong ibabaw. Nakakatakot. Nakakakaba.
"O ano, hindi mo ba ako babatiin?" tanong niya pa na sobrang sarcastic naman. Ramdam ko rin ang gigil niya sa akin sa tono ng pananalita niya. Halata rito kay Aurelio na may unfinished business pa siya sa akin. "Wag ka namang ganyan, Mandy. Ang layo kaya ng dinayo ko para makita ka lang..."
"H-Hindi maaari 'to," bulong ko sa sarili ko. "Paano ka nakarating dito?" tanong ko na rin sa kanya sa tonong puno ng galit at matinding dislike.
"Hindi mo ba talaga alam kung paano ako nakarating dito? Siyempre sinundan ko ang amoy mo
