The Rising Sun

Chapter 2

Charmaine's POV

Maagang nagising Charmaine pero pakiramdam niya ay parang 'di naman siya nakatulog. Siguro dahil naninibago siya lugar at temperatura ng Japan. Nasa second floor ang kuwarto niya kaya ramdam niya ang lamig ng paligid. Saglit siyang nag ayos at binuksan ang bintana ng kuwarto niya.

Agad namang bumungad sa kanya ang napakagandang puno na may bulaklak na kulay pink at puti. Hindi na niya ito napansin nang dumating sila ng Auntie Elena niya mula airport. Medyo madilim na kasi at pagod na siya para libutin ang kabuuan ng bahay.

Naisip niya na 'yun na ang bulaklak na 'Sakura' na dati ay nakikita niya lang sa mga pictures sa postcard, o di kaya sa mga larawan na naka post sa internet. Napangiti si Charmaine at napapikit.

Bumuntong-hininga siya at ninamnam ang malamig na simoy ng hangin.

Napakaganda ng paligid ng bahay ng Auntie niya. Makalipas ang ilang saglit at bumaba na siya. Agad naman niyang nakita ang Auntie niya na naghahanda ng almusal sa kusina.

"Good morning, Auntie!"

"Good morning, baby girl! Oh, kumusta ang tulog mo?"

"Okay naman po, Auntie. Kaso, medyo hindi po ako nakatulog eh. Siguro kasi naninibago ako sa lugar"

"Ganun' talaga, baby girl. Pero papasaan ba't masasanay ka 'din dito."

Kasalukuyan na silang naka upo para kumain. At napapangiti si Charmaine dahil sa paraan ng pag upo niya. Hindi 'yun ang nakasanayan niya sa Pilipinas.

"Oh, bakit nangingiti ka diyan ha?

"Eh kasi Auntie, naninibago lang ako sa paraan ng pag upo natin habang kumakain. Parang ang sakit sa balakang. Nakakalurkey!"

"Ikaw talagang bata ka. 'Di ba sabi ko naman sa'yo na pag aralan mo ang mga kaugalian ng mga Hapon pati na rin ang salitang Nihonggo".

"Auntie, matagal na po akong na orient sa mga kaugalian ng mga Japanese bago pa ako umalis papunta dito. Pero, may problema po ako sa salitang Nihonggo eh. Medyo hindi pa po ako magaling at saka mga basic words pa lang ang alam ko."

"Wag kang mag alala. Atleast may alam kang basic words keysa naman wala, 'di ba?", nasabi ng Auntie niya habang sinasalinan siya ng tea.

"Auntie, ano po ito? Wala po bang kape?"

"Naku, Charmaine. Matagal na akong hindi umiinom ng kape. Alam mo mas makakabuti sa katawan mo ang tsaa keysa naman sa kape. Kaya ka palaging nini- nerbiyos eh. Mas mainam ang tsaa sa katawan. O sige na, inumin mo na ito habang mainit pa."

Agad namang ininom ni Charmaine ang tsaa. Medyo nanibago siya sa lasa nito. Sanay lang naman siya na uminom ng kapeng 3 in one sa Pilipinas. Mabuti nalang at nag practice na siya humawak ng chopsticks 'nung nasa Pilipinas pa siya. Kaya medyo hindi na siya nahihirapan. Makalipas ang ilang minuto ay tapos na silang kumain.

"Oh, baby girl aalis muna ako papunta sa flower shop ha. Dito ka muna."

"Auntie, sama po ako sa inyo".

"Hindi ka ba magpapahinga? Kararating mo lang kagabi ha."

"Auntie, hindi po ako pagod. Keribells ko lang 'to. Sige na po please. Para po makapag libot naman po ako, 'di ba?"

"O siya, sige na. Magbihis ka na muna. Hintayin kita dito sa baba."

"Yehey, saglit lang po Auntie ah. Wait lang. I shall return.", sabi niya dito habang pasayaw sayaw pa na umaakyat ng hagdan.

Napangiti nalang si Elena sa pamangkin. Hindi parin ito nagbabago; masayahin at malambing parin kagaya ng dati. Manang mana ito sa namayapa niyang kapatid na si Cheryl. Ilang saglit pa ang lumipas at bumaba na ito.

"Oh, okay ka na? Tara na?"

"Tara na po, Auntie!"

"Bago ko makalimutan, eto may ibibigay ako sa'yo. Alam kong mahilig ka mag surf sa internet kaya nag subscribe ako para sa pocket wi fi para may magamit ka din sa pag aaral mo."

"Wow, thank you Auntie! Naku, makakatulong po ito pag gumagawa ako ng research."

"At alam ko na mahilig ka mag selfie at mag post sa f*******:, i********:, at Twitter mo."

"Hala, grabe ka sa akin Auntie. Very light lang po."

Lumabas na sila ng bahay nang mapansin ni Charmaine ang bulaklak na nakita niya kanina pag gising niya.

"Teka lang po. Auntie eto na po ba 'yung Sakura na bulaklak?"

"Oo, 'yan na nga 'yun."

"Wow, ang ganda po pala nito sa personal. At saka may color white din."

"Oo meron nga. Naku, marami ka pang makikitang ganyan mamaya habang naglalakad tayo."

"Maglalakad lang po tayo papunta sa flower shop niyo?"

"Oo, kasi walking distance lang naman 'yun galing dito."

"Teka, Auntie selfie muna tayo na background 'yung Sakura."

Matapos mag selfie ay agad naman itong pinost ni Charmaine sa f*******: niya. Kasalukuyan silang naglalakad papunta sa flowershop ng Auntie niya.

"Auntie, lahat po ba ng tao dito nagsusuot ng Kimono kahit ordinaryong araw lang?"

"Depende kung may okasyon at saka kasi madalas dito sa lugar natin nakatira ang mga traditional Japanese. At saka marami din dito 'yung mga nabibilang sa mga mayayamang pamilya."

"Ah ganun po ba? Si Uncle Koji po, kelan po siya uuwi dito?"

"Naku, baka mamayang gabi uuwi 'yun kasi alam niya na kagabi ka dumating. Magpapa alam muna 'yun sa boss niya."

Ilang saglit pa ay dumating na sila sa flower shop ng Auntie niya. Agad naman siyang bumati sa mga taong nandun' na mga trabahador ng Auntie niya. Medyo malaki din ang flower shop nito at madalas mga Pilipino ang nagta trabaho.

"Ohayōgozaimasu!", bumati siya sa lahat.

"Ohayōgozaimasu!", sagot naman nila habang nakayuko.

Alam ni Charmaine na ganun' ang ginagawa bilang pag galang; ang pagyuko ng ilang segundo. At kahit mga Pilipino ang mga nagta trabaho 'dun ay ginagalang nila ang kaugalian ng mga Japanese. Agad naman siyang pinakilala ng Auntie niya sa mga taong nandun'.

"Eto nga pala si Charmaine, ang pamangkin ko."

"Hi, Charmaine!", binati siya ng lahat.

"Charmaine, eto si Jessa at Annie; mga florists ko sila."

"Hi, Charmaine! Naku alam mo ba palagi kang kini kuwento sa amin ni Auntie Elena.", sabi sa kanya ni Jessa.

"Naku, magandang bata pala 'to si Charmaine eh", sabi naman sa kanya ni Annie habang nag aayos ng mga paninda.

"Naku, hindi naman po. Eto talaga si Auntie oh. Kahit ano nalang ang sinasabi."

"Aba, hindi ako nagsisinungaling. Totoo naman na maganda ka. Aba eh, mana ka kaya sa 'kin noh!"

"Hala, si Auntie oh! Inaano ka ba? I'm shy kaya. Hala!", sabi niya sabay hawak sa imaginary patilya.

Nagtawanan ang lahat dahil sa ginawa niya. Ganun' kasi talaga siya. Madalas niya nga napapatawa ang Uncle at Auntie niya sa mga jokes, o 'di kaya sa mga waley at corny niyang pick up lines.

"Naku, hindi lang pala mabait at maganda itong si Charmaine. Aba eh, mapagbiro pa."

Maya maya ay may dumating na customer para bumili ng bulaklak. Agad namang tumulong si Charmaine sa kanila. Pinagmasdan ni Charmaine ang paligid. Napakaganda ng lugar na 'yun.

Tahimik, magalang ang bawat tao, parating nakangiti ang bawat isa na tila ba walang problema.

Iniisip niya kung paano napapanatili ng mga otoridad ang katahimikan ng lugar na ito. Alam niyang nasa tamang lugar siya. Nararamdaman niyang maraming magagandang bagay na mangyayari sa buhay niya.

Takeshi's POV

It was a suspenseful morning to everyone in the Onizuka Clan. They are currently at the Assembly Hall and about to punish Kuro and Suji for committing treason against them. Some of their intelligence confirmed that the two of them are squeezing money from people. Yet, as of the moment the whole clan didn't know that the two of them were also the bombers who killed his family.

The whole clan of the Onizuka were also there, including all the elders, some of the bodyguards, and also his cousin; Ryu.

They were about to punish them through Yubitsume: ritual to atone for offenses to another, a way to be punished or to show sincere apology to another, by means of amputating portions of one's own little finger. Kuro and Suji are now kneeling in front of Takeshi as a sign of apologies but the two of them knew that it will not be enough.

"Is it true that you are squeezing money from people? Answer me!!!", Takeshi asked them with his eyes burning in anger.

"I saw it with my two eyes, Soryo.", Taro reports.

"Soryo, we just do it because we need money for our mother's treatment.", Kuro said.

"You are a liar! Tell us the truth that you need the money to pay your debts at Keniji Sato's casino!", Uncle Koji shouted at them.

"Don't you know what is your punishment because of what you have done? Tell us the truth!", Takeshi is now catching his breath in anger.

"Soryo, please forgive us. We promise not to do it again. Please have mercy on us.", Kuro and Suji kneels and pleads at him.

"You are both a disgrace to the Onizuka Clan! How dare you!", Takeshi shouted and points his fingers at them.

Meanwhile, Uncle Masato looks at Takeshi and pierced a sharp knife on a piece of wood. Kuro and Suji already was aware that "Yubitsume" will be their punishment. Then Takeshi speaks.

"Since this is your first offense, your little finger on your left hand will be cut off. You will do it yourself or else I will do it for you. The next time that you dare to disobey my orders, then it will be the end of your lives. I will kill the both of you. Did you understand me?"

"Hai, Soryo!", Kuro and Suji said in unison.

The 'Yubitsume' ritual starts as Kuro and Suji lays down a small clean cloth and lays the hand onto the cloth facing down. Using an extremely sharp knife or tantō, Kuro and Suji cuts off the portion of their left little finger above the top knuckle on the finger or the tip of the finger.

The two them are not allowed to shout as a sign of pain because it is their way of performing the ritual.

Takeshi, together with the whole clan of Onizuka carefully watches. After cutting their little finger on their left hand, Kuro and Suji then wraps the severed portion in the cloth and submits the "package" very graciously to Takeshi (Onizuka Soryo), who is also referred to as a kumicho (Godfather).

Right after the ceremony, Takeshi is now in the garden right beside a lake. He does it every time he is sad. If only he could choose to live apart from violence, he would do it. But he had no choice. He is the Soryo at present. He must impose punishment to everyone who dares to disobey him.

He felt bad that he did the 'Yubitsume' with Kuro and Suji. But he must do it as their leader. The town was being peaceful for so long since the time of their ancestors and right at this time of their generation. He will not let anything or anyone to destroy and steal that peace that they are currently enjoying. But sometimes, behind the mask of being a 'strong leader', he finds himself being scared of what lies ahead.

Takeshi knows that as a Samurai warrior, it is his duty and the whole clan to maintain peace and order in partnership with the legal authorities.

There are times that he caught himself wondering and dreaming of a peaceful life together with his future family. But how could he have one? The girl of his dreams might dislike the kind of life that he has; living in swords, spears, and violence.

Sometimes, he asks himself if there's anyone out there who is willing to love him despite of who he is. He is in deep thinking when Uncle Koji speaks behind his back.

"Soryo!", Uncle Koji speaks as he bow down his head.

"Yes, Uncle? What's the matter?"

"I would like to ask for your permission."

"What is it, Uncle?"

"My niece, Charmaine just arrived from the Philippines last night. I would like to ask for your permission for me to go home tonight so that I could see her."

His face lit up, "Really? Is she one of our scholars?"

"Yes, Soryo. I promise to come back here tomorrow morning for work."

"Go ahead, Uncle Koji. Take your time. I know that you haven't seen her for so long. Kindly send my regards to Auntie Elena and your niece, Charmaine."

"Thank you, Soryo!", Uncle Koji bow down his head in thanksgiving.

Takeshi also bow his head as sign of receiving Uncle Koji's gratitude. He suddenly remembers Charmaine. Uncle Koji sometimes told him stories about her. He smiles, and as if he totally forgot what happened awhile ago in the Assembly Hall.

"Charmaine...", Takeshi said.

He felt something upon saying her name. But, whatever it is... he knows that he will soon find out in the coming days.