The Rising Sun

Chapter 5

It is a beautiful Tuesday afternoon at N

nasa flower shop ng Auntie Elena niya si Charmaine. Kagagaling lang niya ng school at nag desisyon siya na dumiretso na dito. Hindi naman siya ino obliga ng Auntie niya na tumulong sa flower shop.

Pero, kusang loob na ginagawa ni Charmaine dahil iniisip niya na ito man lang ang pwede niyang magawa upang suklian ang kabutihan nito pati narin ng Uncle Koji niya.

Kasalukuyang kausap ni Charmaine sa pamamagitan ng Skype ang mga kaibigan niya sa Pilipinas. Ito ang unang pagkakataon na makakausap niya ang mga ito simula nang dumating siya ng Japan.

Katabi din ni Charmaine si Che Che at nakikipag chikahan din sa mga ito.

"Uy, Charmaine. Ano na? Kumusta ka naman diyan?", tanong ni Jecker sa kanya.

"Hmmm...okay naman. Sorry ngayon lang ako nakapag sykpe ha. Kasi netong mga nakaraang araw medyo naging busy ako."

"Ano ka ba. Kebs lang teh! Maganda ba diyan? Marami bang pogi?", tanong naman ni Oreo sa kanya.

"Hay naku, pag nagtatanong ka talaga madalas patungkol sa mga lalake. Ang lantod mo, sobra!"

"Pero, ano nga? Uy, ano? Madami bang papa diyan?"

"Medyo. Meron naman."

"Wag ka ngang nakikinig dito kay Oreo, Charmaine. Basta ba, okay diyan at safe ka. Panatag na kami.", sabi naman ni Pat.

"Alam niyo ang totoo niyan mukhang may nagkakagusto na dito kay Charmaine eh.", sabat naman ni Che Che.

"Ano? Agad? Sino 'yan?", sabay nilang tanong.

"Basta. Mayaman. Pogi. Matalino. Matapang pero mabait at may malambot na puso."

"Uy, hindi totoo 'yan ha. Sige na, ba bye na. May gagawin pa ako.", sabi ni Charmaine sabay off ng laptop niya.

Agan naman siyang hinampas ng kaibigan niya.

"Uy, bakit mo ni log out? Magchi chikahan pa sana kami eh.", pagmamaktol ni Che Che.

"Eh ikaw kasi eh. Kahit ano nalang pinagsasabi mo sa kanila. Alam mo namang mga funny 'yung mga 'yun."

"Anong funny?", tanong ni Che Che sa kanya.

"Funnywalain."

"Baliw ka talaga. Pero, bakit ba? Alam ko kaya na nagpunta ka kahapon sa bahay ni Takeshi at nagtagal ka 'dun hanggang gabi."

"At saan mo naman nalaman 'yan?"

"Wala kana 'dun. At saka may pakpak ang balita noh? So, anong nangyari? Nanliligaw na ba siya sa'yo? Or...kayo na?"

"Anong kami na? Wala noh. Inimbitahan niya lang ako para turuan sina Auntie Ayako at si Fumiko kung paano gawin 'yung MaineBow cake...'yun lang."

"Weeehhh??? Mamatey?"

"Oo nga. 'Yun lang ang nangyari at saka sinabayan ko na rin siya na kumain. Ayun, nakiusap kasi eh."

"At...hindi mo siya na hindian? Eiiih, crush mo siya noh? Teka, akala ko ba takot ka sa kanya at sa mga katulad niya na isang yakuza? Anyare? Parang lumalambot na ang puso mo, bestie."

"Akala ko din takot ako sa kanya pero nawala 'yun at napalitan ng awa. Marami pala siyang pinagdaanan at patuloy na pinagdadaanan sa ngayon. Mas naintindihan ko na siya hindi dahil may utang na loob ako sa kanya. Pero, alam ko na kailangan niya ng isang kaibigan. Kahit 'yun man lang, 'di ba?"

"Pero alam mo, bestie. Ito ang unang beses na may pinapasok sila sa loob ng bahay nila na isang babae na hindi naman nila ka ano ano. Kasi sa totoo lang, ako nga hindi pa nakakapasok 'dun kahit matagal na ako dito. There's something in you para gawin niya 'yun."

"Wag ka na masyadong mag isip. Siguro, mabuti naman ang intensiyon niya. At saka sabi niya sa 'kin na ayaw daw niya na kinakatakutan sila ng mga tao."

"Pero, aminin mo...na guwapohan ka sa kanya noh? Don't deny it."

"Oo naman. Guwapo naman talaga siya at saka mabait pala. Malayo sa mga nababasa ko sa internet at sa mga sinasabi ng mga tao sa 'kin."

"Pero, alam mo bestie ngayon lang siya ulit nagpapasok ng ibang tao sa loob ng bahay nila. At saka napansin ko na medyo may mga panahon na ngumingiti na siya. Simula kasi 'nung mamatay ang mga magulang niya, eh lagi siyang malungkot at mainitin ang ulo.

Pero ngayon, medyo maliwanag na ang mukha niya. At alam ko na dahil 'yun sa'yo."

"Uy, wag ka nga. Baka may makarinig sa'yo eh. Siguro, nakikipagkaibigan lang 'yung tao. Gusto niya lang na maging comfortable ako sa kanya. Ganun' lang 'yun."

"Pero alam mo, bestie...ma suwerte ang babaeng mamahalin ni Takeshi."

"Bakit mo naman nasabi 'yun?"

"Eh kasi kapag nagmahal ang mga gaya nila sobrang loyal. Hindi ka lang nila mamahalin kundi po protektahan ka pa nila. Ipaglalaban ka nila hanggang kamatayan. Ganun' sila pag nagmahal. Marubdob. Kaya ikaw, sagutin mo agad siya pag niligawan ka niya ha. Kasi alam mo...hindi kayo tao at hindi rin kayo hayop ni Takeshi."

"Bakit? Ano kami?"

"Kasi...BAGAY kayo. Hindi tao. Hindi hayop. BAGAY kayo."

"Ahhh...alam mo Che Che, infairness ha..."

"Ano 'yun?"

"Ang luma ng joke mo. Waley. Last mo na 'yan."

Nagtawanan nalang silang magkaibigan. Hindi maintindihan ni Charmaine ang nararamdaman niya. Pero sa tuwing nababanggit ng mga tao sa paligid niya si Takeshi ay hindi niya maiwasang mapangiti.

But she knows that she must stop her heart from falling in love with him.

Takeshi and his cousin, Ryu are currently talking to Sir Osamu: the Chief of Police of their town. They are discussing about the death of his parents. Sir Osamu said that they cannot file charges against Keniji Sato because there is no evidence that will implicate him.

However, Takeshi assured the police force of their cooperation in order for the case to be resolved. The whole day was a stressful one for Takeshi. He decided to call it a day.

Takeshi goes to the garden and sees Uncle Koji holding a some kind of a photo album.

"Uncle, what is it?"

"This is a scrapbook, Soryo. My niece Charmaine made it for me as a birthday present last year."

"Oh, i see. I observed that she loves to take photos."

"Yes, she is. Charmaine wants to cherish every moment. That is why she was so happy when we gave her a polaroid camera during her 18th birthday."

"Charmaine is a sweet girl. You are so lucky having her in your life, Uncle."

"Yes, i know Soryo. Even if we are not blessed by a daughter or a son of our own, yet Charmaine is here with us. I love her very much as my own daughter."

"I'm thankful that she's not afraid of me anymore."

"I can see that. She may have a childish attitude sometime but she is really a good person."

"I know, Uncle. I can feel it. Indeed, she is."

"I just want her to be safe and be assured, Soryo. I just want her to be happy all the time. So that if I die, my spirit could rest peacefully."

"Hey, Uncle. Why are you saying things like this? You will not die."

"The path of a warrior is uncertain, Soryo. We don't know what will happen in the future."

Takeshi is now about to go to sleep but his mind is full of her. Ever since the day that he met Charmaine, many things changed. His feelings had shift from gloomy to bright. His cousin Ryu suddenly appears from the door.

"Hey, you're thinking about your dream girl again huh?"

"What are you talking about?"

"I'm talking about Charmaine."

"I don't want to cause her any trouble."

"So, you're saying that you will not pursue her? Okay, then. I'll make a move."

"Hey, what did you say?"

"Nah! I'm just kidding. Of course I will not do it. Who would dare to touch Onizuka Soryo's girl?"

"Don't let anyone know about this. Charmaine is a cute, sweet, and loving girl. I love staying close with her."

"Oh oh. Onizuka Soryo is really in love. You're crazy.", Ryu chuckles as he stood up and left Takeshi.

He is not sure of his feelings towards her but he knows that it is pure. There are questions going on his mind: What if Charmaine knows about his feelings? Would she avoid him? Or what if there is a chance for the both of them?

He must take a risk. He will. He should.