Mag-isa lang akong naghihintay dito sa labas ng ER. Naghihintay ng balita tungkol sa sitwasyon ng anak ko. Kanina ko pa gustong pasukin ang loob para makita ang anak ko. Para hawakan ang kamay n'ya at maramdamang hindi ako umaalis sa tabi n'ya.
"Anak?" bahagya akong tumunghay at bumungad sa'kin si papa. Agad ako nitong nilapitan para yakapin. "Magiging maayos ang apo ko. 'Wag ka mag-alala." sabi ni papa bago ito kumalas at halkan ako sa noo. "Cindy is already in the place where she belongs." nabawasan ng tinik ang aking dibdib nang marinig ko 'yon. Hindi ko s'ya mapapatawad sa ginawa n'ya. Nadamay ang anak ko at ibang usapan na 'to. Pwede n'yang sirain at babuyin ang pagkatao ko pero hindi ko pwedeng hayaan s'ya sa ginawa n'ya sa anak ko.
Natutulala nalang ako sa nangyayari. Wala na 'k
