Isa lang ang malinaw sa’kin ngayon, isa akong pabayang ina. I’m useless and careless mother. Na sa’kin lahat ng oras nung panahon na ‘yun to save her, pero hindi ko nagawa. Sobrang sakit lang na kinuha s’ya sa’kin sa paraang kahit sino ay hindi gugustuhin. She was shot by a crazy and pathetic woman. Hinding-hindi ako papayag na hindi ko makukuha ang hustisyang kailangan ko. I want her in jail at wala na makakapag-pabago ng isip ko. Niyakap ko ang damit ni Via bago muling umiyak. “I’m sorry, anak. I’m sorry.” Umiiyak kong sabi habang yakap ang damit ng anak ko.
Parang ayoko na ituloy pa ang pagiimpake ng damit ng anak ko. Ayokong gawin ‘to. Gusto kong manatili ang mga gamit n’ya sa’kin. Tanging mga pictures lang namin sa aking telepono ang maaaring manatili.
Hindi ko pa rin magawang ngu
