EPILOGUE
"It was such a f****d up journey...good thing I have a f****d up mind with a f****d up love for the woman who made me appreciate the f****d up side of me. Baka kung matino ang pag-iisip ko, hindi na tayo umabot dito."
Bulong ko sa tapat ng tenga niya. Ang mga braso ko ay nakayakap sa kanyang bewang mula sa likuran at kahit na hindi ko nakikita ang mukha niya, alam kong nakaguhit na naman sa maninipis niyang mga labi ang ngiting palagi na lang nakakapagpatulala sa akin.
"We're both f****d ups." She chuckled. Her hands brushed on my arms. "I still can't believe it. After eight and a half years, makakauwi na tayo sa Rosset. Dahil lahat 'yon sa pagtitiis mo, Hank." She mumbled. Umikot siya at isinandal ang ulo sa tapat ng dibdib ko.
I can't help but smile. Damn. I really am head o
