AZIEL KOA P.O.V
Nakatingin ako sa harap, hinihintay si Deniz habang naririnig ko ang bawat pintig ng puso ko sa kaba. Nakaupo ang mga bisita, pero parang wala akong naririnig na ingay maliban sa paghinga ko at ang mga tunog ng organ na tumutugtog ng malambing na musika. Ang araw na ito—ito na ang pinakamahalagang araw sa buhay ko. Sa wakas, mapapasakin na ang babaeng pinakamamahal ko, si Deniz. Hinding-hindi ko pinangarap ng mas malaki pa kaysa sa pagkakataong ito na makasama siya, hindi lang ngayon kundi habang buhay.
Nasa loob kami ng isang napaka-eleganteng simbahan. Ang mga bintana ay puno ng makukulay na stained glass, nagpapakita ng mga banal na imahe na sinasalamin ng liwanag ng araw. Puti ang mga kurtina at napapalibutan ng mga bulaklak ang paligid, puro puti at rosas ang mga ito
