His Lover, His Downfall

Chapter 4 - Give Me A Chance

Reign

Pinagmamasdan ko lang si Romeo habang mahimbing siyang natutulog, hindi ko rin naman kasi siya napigilang hindi uminom. I’m still surprised on what he confessed to me and I am hesitant to help Romeo but I want him to do the right thing at ayoko siyang mapariwara ng desisyon sa buhay.

Tatayo na sana ako nung bigla naman akong hilahin ni Romeo pabalik dahilan para masubsob ako dibdib niya.

“Romeo.” Suway ko sakaniya.

“Dito ka lang, Reign.” He drunkenly whispered.

“Magpahinga ka na. Uuwi na muna ko.” Saad ko sakaniya habang pinipilit kong makawala mula sa pagkayakap niya pero hindi ko magawa ang bigat ba naman ng kamay niyw tapos ang higit higit pa ng pagkakayakap niya at parang ayaw niya kong pakawalan.

“I love you, Reign.”

“I love you.” Paulit ulit pa nitong wika

Naawa ako sa kalagayan ni Romeo pero paano ko sasabihin sakaniya na hindi ko kayang suklian ‘yung pagmamahal niya para sa’kin? Na hanggang kaibigan lang talaga ‘yung tingin ko sakaniya. Oo, mahal ko siya pero hindi gaya ng pagmamahal na nararamdam niya para sa’kin.

“Romeo.”

“Sshh, Reign, you don’t have to love me back. You owe me nothing but please let me stay by your side. I wanna prove how much I love you. Letting me stay is all I’m asking for.” Mahinanong paliwanag ni Romeo sa akin.

“Reign, can you still stay by my side even if you know my past?” He whispered asking me.

I stopped for a moment because I don’t know what to say or if I am going to agree with what he said. “For as long as you choose to do the right thing. I will stay.” I whispered through his ears.

“Thank you, Reign.” He whispered tapos umurong siya papalapit sa’kin.

“Can we..”

“Can we stay like this for more minutes?” Malambing nitong wika na kinagulat ko. Ano ‘to? Unli hug?

Tatanggi sana ako ulit pero hindi pa man ako nakakapagsalita eh pinulupot niya na naman yung kamay niya sa’kin eh Itutulak ko sana siya kaso ayoko naman mapahiya siya.

Akala ko sandali lang ‘yung yakap na yo’n pero ilang minuto na ang nakalipas ay hindi pa din niya inaalis ang pagkakayakap niya sa’kin at ramdam ko ‘yung bigat ng paghinga niya. Tsk! Sinubukan kong tawagin ang pangalan niya pero wala. At tinulugan niya lang ako!!

“Huh, anong akala niya? Magaan siya?! Ang bigat niya kaya!” Bulong ko sa sarili ko.

Hindi ko na kaya! Mahigit bente minuto na siyang nakayakap sa’kin at nakadagan sa balikat ko kaya tinulak ko na siya papalayo. Pero nagising ko yata siya..

“Romeo?”

“Romeo.” Ulit ko pang tawag sakaniya at nung masigurado kong hindi siya nagising ay dali dali akong tumayo at aalis na sana ako ulit nung bigla na naman niya akong hinila pabalik.

“Aish! Hindi ko naman alam na ganiyan ka pala ka clingy!” Pabulong kong singhal sakaniya.

Physical touch siguro love language ng lalaking to! Maawa ako sa magiging girlfriend niya. Ang bigat niya kaya. Hayst.

Napalingon ako sa may bintana at nakita ko na pasikat na ang araw sa labas.

Tsk, mag-uumaga at di naman ako nakatulog kakakulit nitong si Romeo.

Nung nakatulog na siya ng tuluyan eh nagdesisyon na lang ako na pag-lutuan siya ng breakfast at pagtimplahan siya ng kape dahil sigurado akong pagkagising niya ay sobrang sakit ng ulo niya sa dami niya ba namang nainom eh. Hindi ako maalam sa pagluluto pero hello?! Pritong itlog at hotdog lang naman to noh. Choosy pa ba siya.

Ihahanda ko na sana ‘yung mga kakailanganin ko sa pagluluto nungbbiglang nag-ring ‘yung cellophane ko and I saw it was my Mom calling.

Sa totoo lang nag aalinlangan akong sagutin dahil isa lang naman ang ibig sabihin kapag tumatawag ang nanay ko sa’kin, may kailangan siya sa’kin.

“Go back home now.” Matipid na wika ni Mommy mula sa kabilang linya.

Napabutong hininga na lang ako pagkababa ko ng cellphone. Wala man lang. Kamusta ka anak, okay ka lang ba?

Nilingon ko si Romeo sa sala na mahimbing pa din ‘yung tulog. Hindi ko na siya magagawan ng breakfast hayst.

Nung makarating ako sa condo kung saan ako nanunuluyan eh agad kong nakita sina mommy at dadddy na tahimik na naghihintay sa’kin.

“Mom, Dad.” I almost whispered kaya nabaling ‘yung tingin nila sa’kin. “Buti naman nandito ka na.” Walang kaemo-emosyong sabi ni mommy at saka siya lumapit sa’kin.

“Bakit po kayo napadalaw?” Tanong ko sakanila at kita ko sa mga mata niya ang pagkadismaya sa tanong ko.

“You are on your right age now, lagpas na nga.” Panimula lang sabi ni Daddy kaya napahinfo ako saglit at napaisip, anong ibig niyang sabihin?

“What are you guys talking about?” Nagtatakang baling ko sakanila.

“About your marriage.” Mariing sabit ni Mommy. Marriage? Anong sinasabi nila?

“Arrange marriage? Is it still even a thing up to this day? Did I agree in to that agreement?” I sarcastically asked them out of disappointment.

“That’s the only thing you could do for me and for your dad so just do it.” Sabit ni Mommy na para bang ang dali dali ng pinapagawa niya sa’kin.

“Why would I need to do that, Mom?”

“What if I said no?” Mariin kong wika sakanila.

“There’s no time to back out and for all your dramas, Reign.” Giit ni Mommy sa’kin at wala akong bakas ng awa o pagmamalasakit na nakikita sa mga mata niya.

“Isa pa, you should be thankful that you were going to be married and part of a wealthy family.” Pangungumbinsi pa ni Mommy pero kahit anong sabihin o gawin niya, hindi ako makakapayag. Hindi ako magpapakasal not useless I want to.

“I can’t believe this!” I shouted because I was so frustrated and disappointed at them.

“I knew it, it is always about wealth, money! You don’t care about me and how I feel about your decision?!” Panunumbat ko sakanila because I honestly had enough.

“I won’t, I won’t get married to someone na hindi ko naman mahal o ni hindi ko pa nga nakilala.” Sarkastikong wika ko sakanila.

“You will do it or else. I will disinherit you.” Banta ni Mom pero sadly, wala akong pakielam. I can live on my own, I can always earn money and I will not surrender my freedom and everything to someone na hindi ko naman kilala.

“Do whatever you want. I don’t care about money, Mom.” Mariin kong wika sakanila bago ko sila talikuran pero I heard them call me again so I look back.

“Anak, sandali! Nakikiusap ako sa’yo. Give it a try. Isa pa, you have been into a messed up relationship, right? I guess, it is a better idea for you to hang out with others. Malay mo di ba? Magustuhan mo din siya.” Suwestyon pa ni Mommy na para bang kalaro o bagong kaibigan lang ‘yung bago niyang inaalok sa’kin.

“Matagal na ‘yung agreement na yo’n, anak. Gusto lang naman namin ng mommy mo na malagay ka sa mabuti and to secure your future.” Sabit naman ni Daddy.

“I want you to be proud of me, I want to feel your love and affection but not this way, Mom, Dad.”

“I really can’t do it.” Mangilid ngilid ‘yung luha sa inis at pagkadismaya sakanila kaya tumakbo na lang ako paplayo dahil ayoko nang humaba pa ang usapan.

Hindi ko alam kung saan ako pupunta. I drove as fast I can hanggang sa makarating ako sa cementerio kung saan nakalibing si Lola, ang kaisa-isang taong nagmahal sa akin.

Naupo ako sa puntod ni Mama tapos ay sinindihan ko ‘yung kandilang nakalagay do’n. I call her Mama instead of lola because she was like a mother figure to me more than my own mom, her daughter. “Ma, I miss you so much, It’s been 10 years, Ma.” I whispered while still sobbing.

“Ma, I don’t understand, Mom and Dad anymore. Bakit gano’n sila?” Tanong ko sakaniya kahit alam ko naman na wala akong makukuhang sagot.

“What are you doing here?” Muntik na kong mapatalon sa gulat nung marinig kong may magsalita mula sa likuran ko.

“Romeo?” Sambit ko.

“You left earlier.” Tipid niyang wika.

“Sorry. I had an emergency at home.” Paghingi ko ng tawad sakanila habang pinupunasan ko ‘yung mga luha ko.

He sat beside me and took a deep sigh. “Tinawagan ako ng secretary ni Mommy eh, ngayon na nila nilimbing si Jenny.” Romeo said.

“Ah, that’s why you’re here? Parang ang bilis naman yata?” Usisa ko sakaniya.

“Uhm, oo. How about you? You haven’t answer me. Why are you here?” Kunot noong tanong niya.

“My parents.” Tipid kong sagot sakaniya pero mausisa siya at alam kong hindi niya ako titigilan hangga’t di ako nagsasabi sakaniya ng problema ko.

“What about them.” He asked

“They wanted to marry me to someone na hindi ko mahal at ni hindi ko pa nakikita o nakikilala man lang.” Kuwento ko sakaniya at narinig ko ang isang mahinang halakhak mula kay Romeo.

“I didn’t know that we are in the same situation pala.” Siwalat ni Romeo na nakapukaw ng atensyon ko.

“What?” Gulat kong tanong ulit sakaniya, checking if I heard the right thing.

“Wonder why, I haven’t still in to a relationship?” Sarkastikong tanong nito.

“Because I knew that I was always betrothed to someone at a very young age.” Wika pa niya.

“Do you like her?” Usisa ko.

“Surprisingly, Yes.” Sagot naman nito.

Napahalakhak na lang ako sa mga sinabi niya. “Hindi ko alam kung anong sasabihin ko, Romeo ang daming gumugulo sa isip ko ngayon tapos ay dumagdag pa ‘yung engagement na yan.” Pagtatapat ko sakaniya.

“Would you give your fiancé a chance?” He asked randomly.

“I don’t know.” Tipid kong sagot sa tanong niya.

“Ako kasi, oo eh.. because I wanted to be with her for the rest of my life.”

“Recently ko lang nalaman kung sino siya and to my surprise. She is someone close to me.” Wika ni Romeo.

“Anong ibig mong sabihin? You already knew her?” Nagtatakang tanong ko sakaniya.

Humarap siya sa’kin at hinawakan niya ‘yung mga kamay ko.

“That’s you, Reign.” Pagtatapat pa niya. Para akong binuhusan ng malamig na tubig sa narinig ko.

“Siya ‘yung tinutukoy nila Mommy at Daddy? Rinig kong nagsalita ulit si Romeo pero para akong napako sa kinauupuan ko at hindi ako makagalaw o makapagsalita.

“Reign, give me a chance to prove myself to you.”