BRO_mance BL story’s

CHAPTER 2.02

Kris Pov....

Anak andito si lem hinahanap ka tawag sakin ng aking ina habang nag duduyan ako sa likod bahay sa aking ginawalang maliit na kubo. Ito ang aking pahingahan sa twing hapon o kaya wala akung ginagawa habang nag mumuni muni at palipas ng oras pag walang ginagawa. Pre tara dito upo ka saad ko kay lem ng makita ko syang nakatayo samay pinto ng kusina namin at nakatingen sa aking kinaruruonan.pre diba may lakad tayo inaantay na tayo nina Drensill at iba pang tropa don tara na at sabay na tayong pumonta don baka isipin nila pa emportante tayo minsan lang umuwi dito yong mga yon. Tara na tol muling usal sakin ni lem alam kung asar na sakin ng best friend ko dahil medyo pa bulyaw na ang kanyang salita kapit bahay lang namin halos si lem kaya halos sabay kaming lumaki at kilala na namin ang isat isa.

Pre ramdam kung ayaw mong sumama mag pakita kalang don kahit saglit lang sayang naman yong effort ng tropa natin kung hindi ka manlang papakita tara na pre tumayo kana dyan. Baka naman gusto mong buhatin pa kita para lang samahan ako don gagawin ko talaga yon pre alam lem kung pupunta ako don wala naman akung gagawin don at isa pa yon si Drensill aasarin lang ako non yong mga tropa nya ay hindi ko ganon ka closed mag mumukha lang ako dong display isa pa andon sina bert at aaron aalaskahin lang nila ako ng wagas at gagatungan naman ni Drensill pag nagka taon.

Alam mo kris matagal nayong sinasabe mo mga bata pa tayo non at ngayon iba na dahil mga binata na tayo. Hindi na tayo mga bata pre kaya tumayo kana dyan sumama kana sakin tinatanong kanga nila at pinasasama kani Drensill promise hindi ka nila aasarin. Wala na akung nagawa pa kilala ko ang best friend kung ito at hindi sya titigil hanggat hindi ako sumasama sakanya.

Sabagay matagal narin naman yon at baka nga nag iba na sila ngayon pero kanina sa mga asta ni bert at aaron mukhang ganon parin sila sa dati. Kung sabagay hindi naman mawawala sa isang tao ang at mga barkada ang asaran na kung minsan nga ay personal at sagad sagadan. Kailangan kung mag baon ng mahabang pasinya ako nalang ang mag adjust at iintindi sa kanila lalo at siguradong lasing na ang mga yon.

Mabilis kaming nakarating sa tapat ng bahay nina Drensill kung saan sila nag iinoman sa kanilang sala. Dahil wala naman itong bakod ay tuloy tuloy lang kame sa pag pasuk sana sa kanilang bahay. Dinig pa namin ni lem kung gaano kalakas ang kanilang tawanan pati si abe na andon rin pala at ilang mga tropa namin namin kaya naman marame rame rin ang tao sa kanilang bahay.

Alam nyoba mga tol si kris nong high school pa tayo may natuklasan ako sakanya tutal wala pa naman sya dito. Sasabihin kuna kung natatandaan nyo pag may mga assignment tayo nag papasahan tayo ng mga notebook at ayon nga sabay tawa ng malakas at kung hindi ako nag kakamali si aaron yong nag sasalita. Sa hindi inaasahan mga tol napunta sakin ang note book ni kris at tanongin nyo ako mga tol kung ano ang nabasa ko. Sabay tawanan at gayon rin ang iba pa kung alam nyo yong flames slum book mga tol yong isusulat mo kung sino yong crush favorite color ect. Yon mga tol at kitang kita ng dalawa kung mata kung sino yong nakasulat na crush ni kris walang iba kung hindi si Drensill.

Tawanan muli nil ng malakas nako mga pre halatang halata naman na pamenta yan si kris nakita nyoba kung paano nya tingnan si Drensill kanina tol. Parang asung laway na laway na gusto na syang lapain diba bert kitang kita natin kanina lupit pre kaya pala wala syang shota eh baka si Drensill pinag papantasyahan nya lalo na pag nag aano sya si Drensill nasa utak nya. Halos mabaon ako sa pagka bigla ng marinig ko ang kanilang kwentuhan hindi kuna nagawa pang humakbang palapit sakanila at para akung na bato balani sa aking kinatatayuan sa aking mga narinig.

Kaya pala nong high school tayo halos sya na ang ligawan ng mga babae pero sya itong walang pakialam. Nako abe wag mo palapitin itong boyfriend mo don ikaw rin baka maunahan kapa dyan eh gwapings pa naman itong si Drensill sige ikaw rin. Sorry nalang syang bakla sya dahil hindi sya papatulan ni Drensill diba baby sabay hawak nito sa mukha ni Drensill at hinalikan ito sa labe kitang kita namin ito ni lem habang nakatayo kame sa gilid ng kanilang bintana.

Wala naman kaimik imik si Drensill maging pag halik sakanya ni abe ay hinayaan lang nito. Lem pre andyan na pala kayo nakita kame ni jov tropa rin namin ng palabas ito sa kanilang bahay medyo malakas ang kanyang pag kakabigkas ng pangalan namin ni lem kaya alam kung dinig ito sa loob ng bahay. Sige lem alis nako jov mauna na ako hinatid kulang talaga si lem saka may bibilhin parin ako naalala ko pala may pinabibili sakin si inay.

Lem mauna na ako txt txt nalang enjoy kayo pre sabay kung talikod palayo sa kanila. Huminga ako ng malalim habang palayo ako ng palayo sa kanilang kinalalagyan. Gusto kung sumigaw isigaw ang kirut sa aking dibdib bakit hindi nalang nila sakin sinabe ng harap harapan gayong alam naman pala nila kung ano ako. Nakisama ako sa kanila ng maayos itinuring ko silang totoong kaibigan lage kaming mag kakasama sa inoman munit pag nakatikod pala ako ganon sila sakin pinag tatawanan at kinukotya lang nila ako. Halos dinig na dinig kupa ang kanilang tawanan at hindi ito maalis sa aking isipan ang sakit na yong mga taong kasama mosa halos araw araw itinurong mong parang isang mga kapatid ay pinag tatawanan kalang pala pag ikaw ay hindi kaharap.

Daig kupa ang sinibat sa aking dibdib gusto kung pigilan munit kusang tumulo ang mainit na luha sa aking pisnge. Patuloy lang ako sa pag lakad at hindi kuna alam kung gaano na kalayo ang aking narating wala akung pakailam kung sino pa ang bumabati saking tao. Natagpuan kunalang ang aking sarili na nakatayo sa gilid ng dalampasigan medyo malayo layo narin pala ang aking nalalakad. Isa ito sa gusto kung tambayan sa pag lubog ng araw ramdam mo ang katahimikan kasabay ng pag dilim ng paligid isang katahimikan ng paligid malayo sa problema at sa maingay na pamumuhay dito tahimik at nakakapag isip ako ng maayos. Kahit sumigaw ako siguradong wala saking makakarinig na kahit sino. Sa kalagitnaan ng kadiliman at katahimikan tanging liwanag lamang ng buwan ang mag sisilbing aking ilaw. Naisip kung maligo tuloy tuloy lang ako wala akung pakialam kung mabasa pa ang aking damet. Humiga ako sa gilid ng alunan at tinanaw ang mga bituin sa kalangitan.