BRO_mance BL story’s

CHAPTER 2.03

Kris Pov....

Halos ilang menuto rin ako sa ganong sitwasyon samutsamong imusyon ang aking nararamdaman.Subra akung naawa sa aking sarili yong mga taong pinag katiwalaan ko ay matagal na pala nila akung pinagtatawanan ng talikuran sa ngayon tuloy hindi kuna alam kung kanino pa ako mag titiwala kung sino paba ang dapat kung pagkatiwalaan kung sa kabila pala nito ay pinag tatawanan lang nila ang aking pagkatao.

Basang basa ako at nag tutulo ang aking damet naupo lang ako sa gilid ng dalampasigan. Sa pag ihip ng mahinang hangin tagos ito sa aking kaluoban munit kailangan kung maging manhid para sa aking pag balik don ay wala na akung maramdaman. Ganon siguro ang tatahaking landas ng mga kagaya ko aaminin ko namang totoo ang lahat ng mga sinabe nila sakin pero bakit kailangan pa nila akung pag tawanan kutyain gawing katawa tawa sa kanilang usapan.

Hindi manlang nila naisip kung gaano ito kasakit sa kagaya ko pinilit kung itago kung sino ako kung ano ang nararamdaman ko.totoo pala ang sabe nila ano mang tago mo ay aamoy at aamoy rin ito kagaya ng isang sikreto ano mang pag papanggap mo malalaman at malalaman rin nila kung ano ang tinatago mo. Ito na siguro ang tamang pa panahon para hindi na ako tumangi kung ako ngaba ako pag tinatanong nila. Bakit ba kase kailangan kupang ipag sigawan kung ano ngaba ako hindi ba pwedeng maging masaya nalang sila para sakin.

Tanggap ko naman kung ano ako munit ang mali lang ay pag tawanan at kutyain nila ako. Sa aking pag kakatalungko huminga ako ng malalim at tumayo ng matuwid kailangan kung maging matatag para pag dating ng umaga ay kaya kuna silang harapin ayaw kung paapikto sa mga sinasabe nila. Hindu bali ng wala akung mga kaibigan kaysa naman pag tawanan nila ako ng talikuran. Nag lakad ako pauwi ng aming bahay na basang basa hindi ko ito pinansin ang tanging nasa utak ko lamang noon ay kailangan kung tanggapin kung ano ang binabato nila sakin.

Hindi ako yong tipo ng tao na basta basta nalang susuko sa kanilang sinasabe kung sabagay ilang buwan nalang o baka weeks nalang ay mag tutungo na ako sa manila para mag trabaho. Hindi kuna sila makikita sapat narin siguro ang kaunting pero kuna naipon para pang apply ng trabaho. Bukod sa makakaiwas nako sa kanila ay kikita pa ang ng mas malaki kahit 2 taon lang ang natapos kusa college siguro sapat na ito para makapag hanap ako ng medyo maayos na trabaho. Halos lutang parin ang aking utak habang nag lalakad pauwi ng bahay. Tuloy tuloy lang ako sa pag lalakad ganon parin wala akung paki sa mga taong nasasalubong ko mabuti nalang at kakaunti nalang sila at gabe kaya hindi nila alam kung basa ako at medyo maga narin ang mga mata dahil sa pag iyak.

Kanina ay ginawa kuna ang lahat para iiyak ang lahat ng galit at sama ng loob kusa kanila sinigaw kunarin ito. Ayaw kung mag kimkim ng sama ng loob masakit ito sa dibdib pag nag kataon at least kahit paano ay lumowag ang aking dinadala. Sakto namang malapit na ako sa aming bahay biglang bumohos ang malakas na ulan. Hindi ko alam kung nanadya ba ang langit o sinasabayan lang ako nito sa aking kalungkotan tumingala ako sa kalangitan at ang kaninang bituin ay nawala na napalitan ito ng dilim ng kalangitan at mahinang kulog at kidlat.

Lalo tuloy akung nabasa nanginginig ako sa lamig ng malapit na ako sa bahay pero bago pa ako makalapit sa aming bahay. Natanaw ko ang isang pamilyar na lalaki walang iba kung hindi si Drensill naka talungko ito sa harap ng aming bahay sa may duyan at halatang linalamig na sya dahil naka baluktot ito at parang nakatulog na siguro. Bakit naman kaya andito ang lalaki nato hindi paba sakanya sapat yong mga nalaman nya kanina kulang paba yong mga tawa nilang nakakaluko kulang paba ang mga insulto nila sakin.

Marahan lang ako sa pag lalakad gusto ko sana syang lampasan nalang at hindi nya ako mapansin na pumasok sa loob ng bahay. Pero bago pa ako makalapit dito ay gumalaw sya at tumayo paharap sakin patuloy parin ang malakas na pag ulan sa tingen kunga ay mas lumakas pa ito. Kris tawag nya sakin kris pangalawang tawag nya sakin munit hindi ko alam kung ano ang isasagot kusa kanya paano kusya haharapin. Isa pa ginaw na ginaw na ako bakit ka andito kung tungkol kanina oo narinig ko lahat yon pasinya kana wag ka mag alala mula ngayon hindi na ako sainyo sasama iiwas na ako sainyo.

Pero pakiusap lang sana...sana sa susunod mag dahan dahan naman kayo sa mga sinasabe nyo tao rin naman ako oo alam ko kung ano ako pero may nararamdaman rin naman ako. Sabagay hindi nyo ngapala alam na andon ako at dinig ko ang usapan nyo kaya wala kayong kasalanan ako ang may mali don pero at least nalaman kuna hindi ko kailangan mag paliwanag pa. Pero kris kame yong dapat mag sorry sayo kaya sana bigyan mo ako nag pag kakataon mag paliwanag pleas kris kausapin mo ako at akmang lalapit sana sya sakin ay biglang lumabas si lem sa likod ng bahay namin. Pre wag muna syang piliting kausapin ka maliwanag naman yong mga narinig namin kanina ano kulang paba yong pang iinsulto nyo sa kanya tol pleas lang hayaan muna si kris umalis kana.

Hoy lem hindi ikaw ang kinakausap ko kaya wag kang sumabat dyan si kris ang gusto kung makausap at hindi ikaw. Nauna ako sayo dito kaya mauna kang umalis anong nauna eh kanina pa ako dito sa kubo nila sa likod ng bahay. Saka taga dito ako kaya ikaw ang umalis yon nga pre taga dito ka malapit lang ang bahay nyo malakas pa ang ulan kaya hindi pa ako uuwi mauna kana umalis at mag uusap pa kame ni kris.

Medyo nag kakainitan na ang dalawa kaya naman gumit na ako at nag salita umayos kayong dalawa. Tulog na sina inay kaya wag kayo mag ingay na dalawa nakakahiya sa mga kapitbahay. Saglit naman nahinto ang dalawa pero ang kanilang mga mata makikita mo ang talim ng kanilang mga tinginan. Saglit na katahimikan at bumokas ang pinto lumabas ang inay at nagulat ito ng makita nya akung basang basa. Jusko kang bata ka bakit ka basang basa sa ulan pumasok kana dito at mag uusap tayo ano itong nalaman kung naligo kasa dagat kailan kapa naging ganyan dis oras ng gabe liligo kasa dagat alam mobang nakita ka ng kumpare ko. UMayos kangang bata ka mag problema kaba at nag kakaganyan ka.

Kayong dalawa pumasok narin kayo dito sa loob ng bahay at malamig dyan sa labas baka magkasakit pa kayo naka sando kapa naman Drensill. Alam ba ng tita muna andito ka baka nag aalala nayon yes po tita nag paalam po ako sakanya kanina kaso hindi po ata hihinto ang ulan naka po pwedeng dito muna ako. Oo naman ikaw talagang bata ka dito kana matulog at baka mabasa kapa ng ulan siponin ka yon ngalang tabe nalang kayo nito ni kris sa kama at dalawa lamang ang kwarto dito sa bahay. Yes po tita ok na ok lang po sakin saka tropa naman po kame ni kris maraming salamat po tita saad ni Drensill sa inay. Ngapala kris nakita munaba yong pasalubong sayo ni Drensill nasa kwarto muna iaabot ko sana sayo kanina kaso nalimutan ko. Ikaw lem may payong dyan pag uuwi kana isuli munalang bukas at ako ay matutulog na ikaw na bata ka hindi pa tayo tapos bukas ay mag uusap pa tayo.