37. Chapter
FRENZY POV
“Huwag mo ‘kong iwan. Paano kung nabuntis kita? Sumama ka sa’kin. Magpaka-layo layo tayo.”
Binawi ko ang kamay ko mula kay Ninong. Nababaliw na yata siya. “Ardy! Hindi ba tama na? Pinalaya mo na ko. Kung nabuntis mo ‘ko edi sige. Pero parang awa mo na, matagal kong hinintay ang araw na makilala ko na ang totoo kong tatay. Ibigay mo na sa’kin ‘to. Huwag ka namang selfish,” umiiyak kong sabi dahil naiinis na ako.
Tumulo rin ang luha nia at agad na pinawi ito. ‘Sorry. Sige na. Maghanda ka na at baka parating na sila.”
Tumalikod na siya para mag hugas ng pinagkainan pero bago pa yun ay nakita ko na ang walang patid niyang pag luha. Nilapitan ko siya sa lababo habang siya ay naghuhugas. Niyakap ko siya mula sa likuran niya at umiyak din ako nang umiyak.
“Salamat
