LUCAS
“Maayos na ba ang lahat, Lucas?” tanong sa akin ni ama nang muling magkrus ang aming landas. Yumukod muna ako at saka tumango.
“Wala na kayong dapat ipag-alala, ama. Maayos na po ang lahat,” tugon ko. Nangiti naman ito nang bahagya sa akin. Unexpectdly, he tapped my shoulders.
“Good job, Lucas,” aniya. Natigilan naman ako sa narinig. Sa labing siyam na taon ko sa mundo, ngayon ko lang narinig na natuwa sa ginawa ko si ama. Hindi ko alam kung epekto lang ito ng presensya ni Averyl ngunit masaya ako. Nangingiti akong napayukod muli sa kaniya hanggang sa tuluyan na niya akong nilampasan. Nang mag-angat ako ng tingin ay nangingiti rin ang punong tagapagsilbi sa akin bago ito tuluyang sumunod kay ama.
I didn’t know that a validation will make me feel this way. That’s what I wanted
