What is love? (Tagalog)

Kabanata 16 (Eyes can't lie)

Maghapon akong nag mumokmok sa kwarto ko gusto kolang mapag isa ngayon para kalimutan lahat lahat ng sakit na naramdaman ko ngayon galit na galit ako at walang kahit na sino ang mapag papakalma sa nararamdaman ko ngayon, dahil simula nung naging secretary ako nag simula gumulo ang buhay ko lahat ng pang mamaliit naranasan ko kay Mrs.montaire na ngayon kulang narasanan yunh pananakit na kahit sa magulang ko at hindi ko naranasan kaya ganito nalang ang nararamdaman ko pero mas masakit parin yunh nararamdaman ng puso ko ngayon, gusto kung kalimutan lahat at simulan yun sa pag resign ko bilang isang secretary ni Mr.montaire.

"Hindi ko kailangan mag kulong at sirain ang buhay ko ng dahil lang sa nangyare six years ago, kailangan kung ayusin ang sarili ko at mag pakalakas para sa susunod na haharap ako sa kanila matapang nako at hindi na kagaya noong julia na kinakawawa nila

"pumunta ko ng Montaire company para personal na ibigay yun kay Mr.montaire para ipamuka sakanya na isa lang pagkakamali yun.

nakarating nako ng opisina nito pero ang sabe ni janine ay hindi pa ito nag pupunta ng company kaya sinubukan kung pumunta sa bahay nila kung saan sinabe niya ang masasakit na salita na nagpagising saaken mula sa nakaraan.

"wala akong dapat ikatakot dahil hindi niya nako secretary ngayon, pagkatapos niyang tanggapin tong resignation letter ko tapos na ang lahat.

"bago ako pumasok ay kumatok muna ko sa pinaka main door ng mansion nato, bukas na ito kaya nagawa ko ng pumasok.

"What! Sigaw na narinig ko mula sa isang kwarto

"What do you mean? yung girl na naka one night stand ni clark nung gabeng yun at yung secretary niya ay iisa, diba pinaayos kona sayo tong problema nato at pano pa nagawang makapasok nung babaeng yun sa company ko? galit na galit na tanong nito mula sa kausap nito sa cellphone

"diba iniwanan nanatin ng pera yung nakakadiri na babaeng yun ano pang kailangan niya sa anak ko alam ko plinano ng babaeng yun ang lahat ng to baka gusto niyang masira ang engagement ni clark at trixie, hindi to pwedeng mangyare i want you to do something, gold digger na babaeng yun hindi nakuntento sa perang iniwan ko at nagawa niya pang ipaalala kay clark oh god!

Halos manginig nginig ako sa nalaman ko na siya ang nag iwan ng pera saken nung araw nayun at hindi si clark, sa sobrang pagmamadali kung makaalis sa lugar nato nahulog ko ang phone ko.

"Who's that? Clark ikaw bayan? pag sisigurado nito paalis nako ng marinig ko ang boses nito

"What the heck! What are you doing to my house? Tanong nito

"Good morning po Mrs.montaire" bati ko pa rito " ibibigay kolang po sana tong resignation letter ko mag reresign napo ako bilang secretary ng anak niyo" saad ko

"oh god what a relief, hindi ko akalain na ikaw yung girl na lumandi sa anak ko six years ago hindi moba alam dahil sayo muntik pang mawala lahat sa anak ko." saad nito at nang galaiti ang taenga ko sa mga sinabe nito

"Ano dahil saken? Bakit parang kasalanan kolang kasalanan din to ni clark pero ngayon alam kona na ikaw yung nag bigay ng pera saken na para bang pinag muka mo saken na bayarin akong babae" pagmamatapang kung sagot dito

"Magkano paba kailangan mo? Parang hindi pa sapat yung binigay kong pera sayo" saad nito

"Wala akong kailangan sayo, kahit na kay clark " saad ko at tinalikuran ito bilang pag alis

"At teka sinong nagsabe na makakaalis ka dito poor secretary" nakaramdam ako ng paghila sa buhok ko.

"Aray! Nasasaktan ako" saad ko habang nakahawak sa buhok ko

"Alam mo matagal nakung naiinis sayo kahit nung secretary kana what now pa na nalaman ko na ikaw din yung girl nayun, sinusubukan mo pang landiin si clark para ano? Maghuthut ng pera niya, asa kapa" natatawa pa nitong saad

"Bitawan niyo ko nasasaktan ako Mrs.montaire" pagmamakaawa ko dito

"guard! Sigaw nito at agad namang pumasok ang ilang mga lalaking malalaki ang katawan at nakatakip ito ng mga muka at may hawak din itong panyo na alam ko na kung ano ito

"Alam niyo na gagawin dito" saad nito at pilit na ipinaamoy saaken ang panyong hawak nito nung una ay nilalabanan kopa pero hindi kona talaga kaya at nawalan nako ng malay basta ang huli kulang narinig ay ang demonyo nitong tawa.

»»»

"Buhos ng malamig na tubig ang nagpagising saken at nakita ko ang mga lalaking nagtatawanan sa harap ko at nakita konalang ang sarili ko na nakatali ang mga kamay at paa sa upuan na kinauupuan ko parang nasa abandonadong lugar kami ngayon.

"Asan ako! Sigaw ko

"Hulaan mo" natatawang sagot naman nito

"Pakawalan niyo ko! Sigaw ko habang pinipilit na makalaya mula sa pagkakatali

"Gusto mobang mawalan kami ng trabaho, patay tayo niyan kay madam" natatawa nitong sagot

"Ano bang kailangan niyo saken?

"Ano nga ba edi yung hindi ka maka pang gulo kay madam at buhay nung anak niyang mayabang" sagot naman nito at patuloy lang sila sa pagtawa

"Pakawalan niyo ko, hayaan niyong kausapin ko si Mr.montaire! Sigaw ko ulit

"Wag ka ngang maingay naiirita ko sa boses mo ang ganda mo sana kaso maingay ka.

"Ano ba? Pakawalan niyo nako alam kung si Mrs.Montaire ang nag utos sa inyo na gawin to,kaya pwede ba pakawalan niyo nako" pagmamakaawa ko at bigla namang tumunog ang phone ng isa sa mga kidnapper.

"Ikaw muna bahala dyan, kakausapin kulang itong si madam" saad nung isa na medyo payat

"Kuya please pakawalan niyo nako parang awa niyo na" pagmamakaawa ko sa mga taong matitigas ang puso na kaya nilang titigan ang isang babaeng nahihirapan

"gawin niyo na, buhusan niyo nayan ng malamig na tubig" saad nung lalaking may kausap sa phone kanina.

"Teka anong gagawin niyo, wag niyo ng subukang gawin yang binabalak niyo"saad ko at isang lalaki ang lumapit sa aken at hinawakan ako at pilit na pinunit ang damit ko.

"bitawan moko! Ano ba!" Pag tataboy ko dito

"Tama na yan pre, baka lamigin na ng tuluyan yan.

"Hayaan muna yan boss gusto lang niyan makita yung makinis na katawan ng babaeng yan" pambabastos nilang saad

Tinakpan ko naman ang sarili ko gamit ang mga napunit na piraso ng damit ko, sa mga oras nato awang awa nako sa sarili ko at nandidiri maya maya lang ay binuhos na nila saaken ang nag yeyelong tubig, halos hindi ako makagalaw sa lamig ng nararamdaman ko at sobrang lakas ng hangin na ng gagaling mula sa labas.

"Tara na larga na tayo bago pa gumabe, teka anong oras naba? Mga pag uusap nila

"six o'clock nadin, mahihirapan tayo niyan maka byahe.

"teka saan kayo pupunta iiwan niyo ko dito, pakawalan niyo muna ko bago kayo umalis parang awa niyo na " bulong ko dahil sa kalamigan ay naapektuhan ng kunti ang boses ko.

"Chill kalang Miss babalik rin kami bukas para tignan kung kaya mopa"saad nito at sabay sabay naman silang nag si tawanan

"sige na pakawalan niyo nako" bulong ko muli bago sila maka alis pero wala talaga sa intensyon nila na maawa saken at pakawalan ako.

"Wala nakung naaaninag na ilaw at sign nayun na gabe na meron din akong naririnig na malalakas na hampas hindi ko alam kung hangin lang bayun pero bakit sobrang lakas sana hindi tama ang duda ko na nasa tabing ako.

Nag dasal nalang ako ng nagdasal at maraming katanungan ang nasa isip ko ngayon isa nadun ay yung bakit nangyayare saken to, hindi ko alam dahil wala naman akong maling ginawa, bakit ganon nalang nila ko kadaling tratuhin ng ganito na para bang hindi tao.

tanging ang mga ilaw nalang ng butas ng bubong ang nagsisilbing ilaw ko, hanggang sa makatulog ako gutom na gutom nako ng mga oras nato.

»»»

"Oy Gising umaga na mukang napasarap siguro ang tulog mo" boses na naririnig ko pero hindi ko maidalat ng maayos ang mga mata ko at hindi korin maigalaw ng maayos ang katawan ko dahil sa sobrang sakit ng mga tali saaken.

"Kunin mo nga yung tubig para gumising to, ayaw gumising e kanina pako pinapahirapan" saad nito sa kasama nito

"Wag susunod nako" bulong ko medyo umayos naman na yung boses ko

"Madali kanaman palang kausap pinapahirapan mopa kami, oh ito kumain ka kung gusto mo pang mabuhay" saad nito at ibinato sa aken ang isang tinapay at hindi korin naman na napigilan na hindi ito kunin dahil sa gutom na nararamdaman ko pero pano nakatali ang mga kamay.

"Paano ko makakakain kung naka tali ang mga kamay ko? Tanong ko sa mga ito

"Haytsss ang dami mo namang problema, tanggalin muna nga muna yung tali niyan sa kamay kapag ikaw tumakas talagang yare ka talaga saken sinasabe ko sayo" pag uutos nito sa kasama nito

Ng matanggal ang pagkakatali sa kamay ko ay nagkaroon ako ng pag asa na makaalis dito sa lugar nato.

"Ano kayang plano sayo ni madam? Tanong nito sa sarili

"Siguro naman hindi niya balak patayin ka, kagaya nung babaeng yun" saad nito na nagpatakot saken dahil hindi lang pala ako ang una nilang nabiktima kundi meron pang nauna.

"Hoy ano bang sinasabe mo, baka marinig ka niyan malagot pa tayo kay madam, mawala pa yung bonus natin para sa araw nato

"Hoy! Ikaw wala ka namang narinig diba? sabihin mong meron kundi yare ka saken at lalo kay boss Tanong nito saken habang nanlalaki ang mga mata.

"a-ah wala, wala akong narinig" paglulusot ko

"sabe sayo walang narinig yan tignan mo naman itsura niyan kawawa na kaya wala kang dapat ipag alala safe ang bonus natin kay madam at sa susunod pang plano"natatawa pa nilang sabe

"Hindi ko magawang ubusin ang tinapay na binigay nila dahil alam kung pagnakita na nila itong ubos ay siguradong itatali na ulit nila ang mga kamay ko kaya sa bawat pag kagat ko ay nag iisip nako kung paano makatakas.

Isang ingay ang kumalabog mula sa labas kaya lahat kami ay nagulat.

"Teka ano yun? Tinginang tanong nila sa isa't isa

"Tignan natin" sa taranta nila sabay sabay silang lumabas at naiwan akong nasa loob at ito na yung chance ko para maka takas mula sa pagkakatali sa paa wala akong pinalagpas na ilang Segundo.

Sobrang higpit nung pagkakatali maging ang mga paa ko ay nagkapasa pasa na, nung matagal ko ang tali ay bigla akong naluha dahil sa dinanas kung sakit, agad akong tumayo pero ramdam ko sa katawan ko pag hihina hinanap ko ang daan palabas at nakita ko ang isang pintuan bakal na nag sisilbing pinto palabas.

Pag bukas ko para kung tatangayin ng hangin at bumangad din saken ang isang bangin na ang babagsakan ay isang dagat, ma maling hakbang kolang ay talagang pwede kang mahulog. Nilakasan ko ang loob ko para sa sarili ko at nag simula ng maglakad ng sobrang bagal dahil sa mga sugat konadin sa katawan pero pag lingon ko natatanaw ko ang mga lalaki na pabalik at ang isa padun ay nakita ako kaya agad akong tumakbo sa makitid na daan na sobrang nakakatakot.

"Hoy! Saan ka pupunta! Sigaw ng ibat ibang boses na humahabol saaken at ang isa padun ay nagpaputok ng baril na naging dahilan ng pag katakot ko maging ang mga kamay ko ay nanginginig na.

"Huminto ka kundi papatayin kanamen" pananakot pa nilang sigaw pero hindi ako nag patinag sa mga pananakot nila at tuloy lang ako sa pag takbo hanggang nakapunta ako sa dulo na wala na akong takas, napaatras ako ng makitang wala na akong maaapakan pa.

"Tigilan niyo nako parang awa niyo na please! pabayaan niyo nakong makatakas!! Sigaw ko

"Oh bakit huminto ka sa pag takbo, napagod kaba o sadyang kunting hakbang mulang makikita muna ang langit? sige na maglakad kana para walang bahid na dugo sa mga kamay namen dahil ikaw din ang gumawa ng dahilan para mamatay ka!!! kaya ano pang hinihintay mo gawin mona!!! Pagtatawa nila

"Pinahirapan mo pakami kakahabol sayo, hihinto karin pala, tapos ngayon takot ka ang bagal monaman talon na" hirit pa nung isa medyo matanda na

"Please hayaan niyo nako, hindi ko naman kayo isusumbong sa mga pulis wala kung isusumbong na kahit na ano, kaya hayaan niyo nakong makatakas" pag pipilit ko sa mga ito

"Kahit na hindi mo kami isumbong wala kaming pake ipano ung kalahating milyon namen kay madam ay hindi kami papayag dun na pakawalan kanalang ng ganon ganon nalang mabuti pa kung may pera ka kaso ang sabe ni madam mahirap kadaw at isang secretary lang ng anak niya kaya anong makukuha namen sayo diba wala kaya wag kanang umasa na aawa kami sayo" saad nito at nag tawanan muli sila

"Ano pang hinihintay niyo, kunin niyo na yang babaeng yan at itali" saad nito at dali dali naman silang papunta saken.

Sa sandaling ito wala akong ibang choice kundi tumalon sa bangin kahit na alam kung dagat ang babagsakan ko at hindi ko alam kung mabubuhay pako dahil hindi ako marunong lumangoy basta ang mahalaga hindi lang ako makuha nila.

"Ipinikit ko ang mga mata ko at tuluyan ng nagpaka hulog ang mga reaksyon nila ay gulat na gulat at isang tama ng baril ang naramdaman ko ngunit hindi ko alam kung saang parte ng katawan ko ito tumama basta ang alam kulang tuluyan nakung nahulog.

"Siguro tapos na ang lahat pagkatapos nito....