Kabanata 17 (Julia meet andrei Qway)
2882 Words
One month later....
"Mama ang ganda pala dito, dito po kayo nakatira? Pagtatanong ko habang masayang lumuluha.
"Oo anak dito ko nakatira sobrang ganda noh, pero bawal kapa ditong tumira. Pagyakap nito saaken
"Pero bakit ma, bakit bawal?
"Maraming kapang pwedeng gawin anak hindi mopa oras, gusto kong makita kang masaya" paghigpit ng yakap nito
"Pero ma, pagod nako sobrang sakit na ng nararamdaman ko sinaktan nila ko hindi lang sa physical kundi sa emotion sobrang nasaktan ako.
"Anak, bumalik kana" bulong nito at unti unting lumalabo ang lahat
"Ma! Wag mokong iwan sasama ko sayo! takot na sigaw ko.
"Mahal na mahal kita julia, naniniwala ako sayo na malalagpasan morin to" boses na kunti kunting nawawala sa pandinig ko.
"Mama! Sigaw ko at nagising ako sa isang napanaginip na ayoko pang matapos
"gising kana" boses ng isang lalaki at inilibot ko ang mga mata ko sa paligid at ngayon ay nasa isang kwarto ako.
"Nasan ako" mahinang saad ko
"Nasa ligtas na lugar ka malayong malayo sa dagat nayun" saad nito
"sino ka? Bakit ako napadpad dito? Pagtatanong ko dahil ang muka nito ay hindi ko kilala
"Let me introduce my self first, I'm Andrei qway i know hindi moko kilala pero wag ka sanang magugulat pero nasa america tayo" sa sinabe niyang yun hindi ko alam kung anong magiging reaksyon ko pero muka naman siyang mabait dahil sa maamo nitong muka.
"America? Nasa america ako? Takang tanong ko ng marinig yun sa lalaking hindi ko naman kilala
"Let me explain, meron kaming meetings nun sa lugar kung saan ka namen nakita nung una ang akala namen kung ano lang yun pero nung nilapitan ng barko na sinasakyan ko na confirm na tao ito dugoan ka ng oras nayun may tama karin ng baril sa bandang braso mo kaya hindi ako nag dalawang isip na tulungan ka, kagaya ng ginagawa ko sa iba.
"isang buwan kang walang malay at ayoko rin namang iwan ka ng hindi ka pa nagigising apat na araw lang ang meetings ko at kailangan ko ng bumalik dito sa america, kaya napag isipan ko na isama kanalang sa america para mas lalo kang magamot" sa sinabe nito ay gumaan ang pakiramdam ko at nawala ang takot na iniinda.
"Salamat sa pag tulong saaken, akala ko mamamatay nako" saad ko
"Pwede kobang malaman kung anog pangalan mo? Tanong nito
"Julia fajardo" saad ko
"Julia, what happened that time bakit ka nasa gitna ng karagatan? Tanong nito at sa mga oras nato unti unting bumabalik sa alaala ko ang mga pangyayareng sobrang nakakatakot
"Kinulong nila ko, tinali ginawang hayop, binastos sinaktan" naluluhang saad ko
"I'm sorry for asking julia" saad nito
"Okay lang, salamat talaga at nilagtas moko a-andrei akala ko katapusan kona, ayoko pang mamatay non.
"ligtas kana julia, Magpahinga kamuna at mag palakas para makapagbayad sila sa ginawa nila sayo.
"Gusto ko man silang pagbayarin pero alam kong talo din ako wala akong laban sakanya"saad ko
"Tutulungan kita, tutulungan kita julia wag kang mag alala" saad nito
"Pero mayaman sila wala akong kahit na ano para mapakulong sila at malabanan " saad ko
"Pwede kobang malaman kung sino yung taong gumawa nito sayo? Tanong nito
"S-si Mrs.montaire siya ang gumawa nito saken" saad ko at kita naman sa muka ni andrei ang gulat
"Mrs.montaire? the mom of Clark Montaire right" saad nito at ako mismo ay nagulat dahil kilala niya ito
"kilala mo sila? Takang tanong ko
"Of course i know them very well julia, their company is bullshit" saad nito at ramdam ko ang pagkagigil sa mga mata niya
"Secretary ako ni Mr.montaire pero nag resign nako dahil sa nangyare saamen six years ago, ang akala ni Mrs.montaire inaagaw ko si clark kay trixie kaya minsan sinasaktan niya ko sa opisina at hanggang ngayon na engage na sila clark at trixie gustong gusto niya kung mawala kaya ganito ang nangyare saken.
"Tutulungan kita julia" saad nito
"Salamat andrei pero hindi ko alam kung paano.
"Just trust me, i will help julia" saad pa nito
»»»
Ilang linggo akong nag pahinga at obserbahan ko talaga si andrei na mabuti itong tao at walang ibang intensyon kundi tulungan ako.
Ngayon araw nato nag aayos ako ng sarili ko dahil nahihiya narin ako kay andrei dahil mahigit isang buwan at isang linggo na kung nandito sa kanya, alam kung hindi ko siya lubusan kilala at maging siya ay hindi pako masyadong kilala, kaya ayoko naman maka abala pa, siguro kalimutan konalang lahat ng nangyare saken at yung muntik nakung mamatay sapat naman nato na tinulungan niya ko ng oras na akala ko katapusan ko at itong pagpapagaling ko.
Sinubukan kung puntahan si andrei sa opisina nito upang mag paalam.
hindi ko inakala na may sarili pala itong companya, dahil hindi niya naman nakwento ito saaken,ito ang unang beses na nakapasok ako sa isang company sa america.
Habang naglalakad ako sa loob ng company naaalala ko yung mga oras na naglalakad ako sa Montaire Company bilang isang secretary at ang ngumiti sa bawat katrabaho ko. Sa labas ng building nato makikita mo ang isang napaka laking pangalan ni andrei sa unang floor ay makikita mo ang aliwalas ng building.
papunta nasana ko ng elevator kaso naalala ko na hindi ko nga pala alam kung saan ang opisina ni andrei kaya nag tanong muna ko sa mga nagtratrabaho dito.
"Hi excuse me, I would like to ask on which floor mr.andrei's office is? Saad ko sa isang babae
"On the 22nd floor and when you get there, turn right and you will see Mr. Andrei's office.
"Thank you" pagngiti ko
(22 floor? Mukang masusubok nanaman yung pagiging matatakotin ko at mahilohin ko sa elevator)
Ng makalabas ako ng elevator sinundan kolang yung sinabe nung babae at nakita ko na nga ang opisina ni andrei, kagaya ng hindi ko ineexpect halos mag kapareho lang sila ng laki ng opisina ni Mr.montaire.
Kumatok muna ko bago pumasok as always na ginagawa kapag ikaw ay papasok ng opisina.
"come in" saad nito mula sa loob
pagbukas ko ng pinto ay nakita ko ito na maraming ginagawa bukod sa pag pipirma ng mga documents, abala lang siya pag pipirma at hindi manlang siya tumingin sa kung sino ang pumasok.
Hindi ko alam kung ano ang unang lalabas sa bibig ko na sasabihin sakanya kaya ilang Segundo rin akong nakatayo habang hindi niya parin alam na ako tong nasa harap niya.
"Say something" mahinang bulong nito at napahawak sa mga labi habang abala sa pag scan ng mga documents
"Ako to Andrei" saad ko at agad din naman nag angat ang mga tingin nito saaken
"Julia, I'm sorry hindi ko alam" saad nito habang tumatayo sa kinauupuan nito
"Pumunta ko dito dahil may gusto sana kung sabihin sayo" saad ko
"Ano yun julia? umupo ka muna.
"gusto kolang sanang mag paalam sayo dahil babalik nako ng pilipinas.
"why? Okay kanaba? Tanong nito
"Oo okay nako andrei salamat sa tulong mo saken, hindi ko ito makakalimutan" sagot ko dito
"Handa kanaba na harapin at makita sila sakabila ng ginawa nila sayo Julia?
"Hindi pa andrei" saad ko dahil yun ang totoo takot na takot parin ako sa tuwing gabe natatakot akong mag isa dahil bumabalik saaken lahat ng ginawa nilang kasamaan.
"So why? Bakit gusto munang bumalik? Tanong ulit nito
"Alam ko kaseng sapat na itong itinulong mo ayoko naman na maging abala sayo dahil hindi naman natin masyadong kilala ang isa't isa para tulungan moko.
"So simulan natin kilalanin ang isa't isa Julia, let me help you" saad nito
"Pero bakit concern ka sa pag higanti ko sa mga Montaire, andrei? Okay lang saken na kahit hindi na bahala na ang karma ang gumawa sakanila" saad ko
"Because Mrs.montaire killed my mom three years ago, kagaya ng ginawa nila sayo Julia" saad nito na ikinagulat ko at hindi ako nakapag salita
"Gusto ko silang gantihan Julia, tutulungan kita at tutulungan modin ako na tulungan yang sarili mo" saad nito
"Hindi ko alam na isa kadin pala sa mga nabiktima niya andrei, I'm sorry kung nasasaktan ka ngayon" pagyakap ko dito
"Bibigyan kita ng trabaho sa company ko julia bilang isang secretary" saad nito at napabitaw naman ako sa pag yakap dito
"Maraming salamat andrei pero gusto man ang trabaho na binibigyan mo pero hindi pa ko siguro handa ngayon pero tulad nga ng nangyare saken gusto kong maka pag simula ulit, kaya salamat sa binigay mong trabaho andrei malaki ang utang na loob ko sayo" saad ko
"Julia halika may pupuntahan tayo" saad ni andrei
"saan naman tayo pupunta andrei? takang tanong ko dito
"it's a secret julia" saad nito at sumukay naman na kami ng kotse
Ilang minuto lang ay nakarating nakami sa pupuntahan namen pero wala naman akong idea kung ano ang meron sa lugar nato
ng makababa kami ng kotse bumungad saken ang napaka raming tao at sobrang lakas ng ingay at mukang may mga events.
"Ngayon ay festival sa lugar nato kaya maraming tao" saad ni andrei
"Talaga" saad ko naman dito
"gusto kung maging masaya ka julia at kalimutan muna ang mga nakaraan" saad nito at hinala ang kamay ko
Sa sandaling ito habang hawak ni andrei ang mga kamay ko ay bigla akong nakaramdam ng saya dahil maraming tao ang nag sasayahan at sa mga oras nato wala kung ibang gustong gawin kundi ang sumaya katulad ng sabe ni andrei.
"Isuot moto julia" saad ni andrei ng huminto kami sa mga nagtitinda ng mga headband
"hindi naman saken bagay yan andrei" saad ko dito
"trust me alam kung bagay yan sayo" saad nito at siya na ang nag suot ng pink na headband sa ulo ko
"bagay din to sayo andrei" saad ko at isinuot na ito sakanya
"Your cute julia" saad nito at isang lalaking ang nakabangga saken kaya bigla akong napahawak kay andrei
"Are you okay julia? tanong nito
"Okay lang ako" sagot ko naman at bumitaw sa pagkakahawak dito
"Puntahan natin yung madalas kung pinupuntahan sa lugar nato kapag fiesta" saad nito
"Wow ang ganda andrei" ngiti kung saad ng makarating kami sa sinasabe nito at maraming tao ang may hawak na mga gunshots at lahat sila ay nagbabasaan
"Andrei" saad ko ng biglang may nambasa saaken
"it's okay julia, normal lang yan dito sandali hintayin moko bibili lang ako ng gunshots natin" saad nito at inawan ako sandali.
Sa mga oras nato nakalimutan ko yung mga masasamang nangyare saaken at yung mga truma na araw araw kung naaalala, masaya lang kami sa oras nato at pakiramdam ko walang taong mananakit saaken dahil kasama ko si andrei.
"Did you enjoy? tanong nito ng makauwi na kami ng bahay
"thank you andrei nag enjoy ako" ngiti kung saad dito
"maganda kung magiging masaya ka julia hindi pwedeng lagi kang nalulungkot deserve mong sumaya kahit pa paano" saad nito at sobra kong na touch sa sinabe nito
"Thank you andrei" saad ko
Sinag ng araw ang gumising saaken at bumangon naman na ako dahil narinig ko ang boses ni andrei na kanina pa tumatawag saaken.
"Julia" pagtawag nito
"Papunta na andrei" saad ko at dali dali itong pinuntahan nasa baba ito at may kausap na isang babaeng nasa 40's na ang edad
"Andrei" pagtawag ko dito
"Julia si Ms.zyna pala" pagpapakilala nito
"Mr.Qway is right you are beautiful Ms.julia" saad nito
"Btw siya ang mag tuturo sayo julia" saad nito at naguluhan naman ako dahil ang akala ko babalik ako sa pag aaral kundi siya pala ang magtuturo saaken kung paano maging isang babaeng with class at kung paano mag lakad at mag salita ng formal at maging isang eleganting babae.
Lumipas ang ilang linggo ay unti unti kung natutunan ang mga itinuturo nito, sa una ay gusto ko ng sumoko dahil hindi ko kaya na maging ganon kahit na paulit ulit ko itong pag aralan hindi ko kayang maging katulad nila o pumantay sa mga katulad nila dahil simple lang ako at sobrang liit ng tingin ko sa sarili ko pero hindi ko inaakala na kakayanin ng sarili ko ang maging ganon, masaya ako dahil ang laki na ng pinagbago ko the way kung paano ako maglakad at magdala ng damit at kung paano ako mag salita confident nadin akong humarap at makipag usap sa mga tao.
"You look so different Ms.julia" saad ni Ms.zyna
"Hindi mangyayare to kung hindi dahil sayo Ms.zyna so thank you very much" saad ko dito
"oh my god i don't know why but i admire your beauty Ms.fajardo you look like an actress and model" saad naman nito
"Thank you Ms.zyna.
"Btw i need to go see you tomorrow" pag papaalam nito
"Andrei" saad ko ng makitang nasa likod ko pala si andrei at mukang masaya ito
"Are you ready" saad nito
"Not yet andrei" saad ko naman dito
"I'm happy for you julia" ngiting saad nito
"Thank you andrei" saad ko
"thank you for what?
"for everything, for helping me" saad ko
"you deserve it julia" saad naman nito
Two months later...
Lumipas ang ilang buwan ay masaya akong nag tratrabaho bilang secretary ni andrei unti unti nameng nakikilala ang bawat isa, bawat hilig naming gawin sa buhay at ang iba padun ay parehas kami.
Naging magaan ang loob ko sakanya at sa company nito sobrang sarap sa pakiramdam ang pag tanggap saken ng company at ng mga employees, naging magaan ang loob ko sa trabahong binigay saaken hindi nako nakakaramdam ng takot at panginginig sa tuwing may nagagawa akong mali hindi kagaya noon na halos saktan na ako ng ina ng amo ko.
Marami akong natututunan kapag kasama ko si andrei dahil sa tuwing may meetings siya ipinapaliwanag niya saken ang bawat desisyon na kailangan mong pag isipan sa tuwing may mga bagay na magulo.
Ang saya din sa pakiramdam na natutulungan ko si andrei sa company, yung mga ngiti niya kapag may mga ideas akong pasok sa gusto niya, at habang tumatagal nagiging valid nadin ang opinion ko sakanya dahil sa tiwala niya saaken.
"Ang aliwalas na ng ngiti mo Julia, hindi na kagaya nung dati" saad nito at napatawa naman ako sa sinabe nito
(Andrei phone ring>)
"May tumatawag Andrei" pag abot ko sa cellphone nito
Habang may kausap si andrei abala naman ako ng pag che-check ng mga design na bagong ilalabas ng companya dahil bago niya daw ito i-approve gusto niya daw malaman ang opinion ko.
"Julia may meetings lang tayong pupuntahan, if ever na hindi mo gustong sumama it's okay, mag pahinga ka muna dito sa office ko at kung may opinion ka at gustong idagdag just let me now" saad nito
"Wait samama ko andrei, nasan pa na naging secretary ako" natatawa kung saad
"I'm sorry Julia" saad nito at napangiti naman ako
Nandito kami ngayon sa isang hotel kung saan ang place ng pag memetingan ni andrei ilang minuto lang kaming naghintay at dumating din naman na ang mga ka boards meeting nito.
"Hi, long time no see Mr.Qway" saad nung isang lalaking mukang hapon
"long time no see too Mr.Shinrui and Mr.henley i notice that you two don't seem older" saad nito at napangiti naman ang dalawa.
Nasa gilid lang ako ni andrei nakikinig sa usapan nila pero may mga ibang salita silang ginagamit kaya minsan ay hindi ko naiintindihan pero tinatanong korin naman yun kay andrei pagkatapos ng meeting.
"Mag C-cr lang ako Andrei" bulong ko dito at ngumiti naman ako sa mga kasama nito
"Excuse me" saad ko bago tuluyan umalis sa tabi nito
Pero bago pa ko makatayo sa kinauupuan ko isang lalaki ang pumasok sa hotel nato, isang familiar na muka na hindi pako handang makita ito. Bigla akong napaupo sa tabi ni andrei at hindi na tinuloy ang pag tayo dahil sa lalaking papalapit sa waiting area.
Tama si Clark Montaire ito, yung lalaking gabe gabe kong pinapatay sa isipan ko, galit ang nararamdaman ko ngayon at naghahalong kaba at takot na baka makita niya ko sa oras na hindi pako handa.
"Are you julia? What's wrong? Sunod sunod na tanong ni andrei pero hindi ako sumasagot nakatingin lang ang mga mata ko sa lalaking yun at pakiramdam ko ay alam na ni andrei kung sino ang tinitignan ko.
"Let's go Julia" paghawak nito sa nanginginig kung mga kamay
"What's wrong Mr.Qway? the meeting is not over" saad nung isang americano
"I'm sorry for both of you but we have to go now, i reschedule this meeting I'm sorry again" saad nito at tuluyan na kaming umalis
(Sa mga oras nato ay nakatalikod si clark kaya mabuti nalang ay hindi niya ko nakita dahil masisira lahat ng plano namen kapag nakita niya ko at hindi rin naman pa ko ganon kahanda para humarap sakanya.)
Ng makasakay na kami ni andrei sa kotse nito pinakalma niya ko mula sa panginginig at pag iyak.
"Kalimutan mo muna siya Julia habang nasa america ka, para kapag handa kanang makita siya ay hindi kana katulad ngayon at malayong malayo kana sa dating ikaw Julia" saad nito at tama siya sa sinasabe niya na kailangan kung magpalakas para sa susunod na magkita kami handa nakong harapan sila ng hindi nakakaramdam ngnatatakot.
"Tignan moko sa mga mata ko Julia, ipangako mo saken na simula ngayon julia, kakalimutan muna ang dating ikaw na mahina at madaling mauto, mag simula ka ulit bilang bagong ikaw.
- Writer
