What is love? (Tagalog)

Kabanata 19 (Memories bring back)

Nasa mall ako ngayon para mag shopping ng mga bagong labas na bag sa favorite luxury store ko which is ang Chanel.

"Good morning ma'am" pagbati saaken

"Nakuha agad ng atensiyon ko ang isang bag na matagal ko ng hinahanap sa america at sa ibang bansang napupuntahan ko at dito kolang pala to makikita.

"I buy this now" saad ko at inalabas ang black card ko na pinaghirapan ko ng dalawang taon

habang naghihintay ako ay tumingin tingin mona ko ng ibang bag ng sakaling may magustuhan pa ako.

"Good morning Ma'am trixie" pagbati din dito pero hindi ko ito napansin dahil busy ako sa pagtitingin

"Oh my god! I love that bag! I'm gonna buy this" tuwang tuwang saad nito

"I'm sorry ma'am trixie pero may nakabili napo nito" saad nito at kita sa muka nito ang pag kagulat

"What? May bumili na nito seriously? No ako ang nakauna dito" pag pipilit nito

"This is my card kunin mo at babayaran ko" saad nito at inaabot ang card nito

"Andito kapala trixie" saad ko

"Don't talk to me okay, atsyaka umalis kana kung wala kana mang bibilhin sa store nato, I'm sure hindi mo afford" pagtataray nito

"Ito po ma'am yung black card niyo" pagbalik saken nung babae

"No way! Wag mong sabihin na ikaw ang bumili ng bag nato Julia? Taas kilay nitong tanong

"So what, do you have a problem trixie? Palaban kung sagot dito

"Yes, because ako ang mas may deserve na bumili niyan at hindi ikaw" saad nito at natawa naman ako

"Kahit ano pang sabihin mo nabili kona at wala kanang magagawa" sagot ko dito

"Meron pa kung magagawa, i double the payment" saad nito

"Kahit magkano payan kaya koyan tapatan Ms.trixie" saad ko

"Kakausapin ko ang manager ng store nato siguro naman isusuko mona yang bag nayan saken, hindi molang alam kung anong connection ko sa store nato lalo na ang dad ko" natawa nalang ako sa pananakot nito dahil maging ang ama niya ay dinamay.

Sa mga oras nato hindi na dapat ako nakikipag talo sa babaeng to dahil alam konaman na nabayaran at nabili kona ang bag nato pero ngayon alam kona kung paano siya mag manipulate ng ibang tao, kapag gusto niya dapat mabibili niya ibang klase din ang babaeng to.

Sa ilang minutong paghihintay dumating na nag manager ng store nato ang kita sa muka ni trixie ang tuwa, kanina padin ang ang pag missed call saken ni andrei pero hindi ko ito masagot.

"Hi good morning trixie what's happening? Tanong ng manager

"You know Mr.Gomez yung lagi kong complain" saad nito

"Good morning mr.gomez it's nice to see you again" bati ko dito

"Ms.fajardo your here, long time no see, kailan kapa naka balik?

"Wait You know each other? Tanong ni trixie

"Noong isang araw pako nakabalik Mr.gomez" saad ko

"Siya yung sinasabe ko sayo trixie na nameet ko noon sa america si Ms.fajardo" saad nito

"I can't believe Mr.gomez" pagikot ng mata nito

"Actually Mr.gomez ikaw din yung pinunta ko dito nabitin yung pag uusap natin non sa fashion event sa america" saad ko

"True, i miss you Ms.fajardo, btw I'm sorry Ms.trixie ano nga pala yung complain mo? Tanong nito

"Nothing Mr.gomez i have to go" paalam nito at kita ang inis sa muka nito

"Thank you Mr.gomez"saad ko

"It's nothing Ms.fajardo buti nalang sinabe mo saken kung anong attitude ang meron siya" saad nito

»»»

"julia bakit hindi mo sinasagot yung tawag ko" saad ni andrei ng makauwi ako

"Sorry andrei may nangyare lang kaseng maliit na bagay don sa chanel store" sagot ko

"What happened?

"Si trixie pinipilit niyang kunin yung bag na nabili at nabayaran kona susubukan niya pang gamitin yung name ng dad niya" saad ko

"Then what happened.

"She lose, kaya salamat kay Mr.gomez" saad ko at ngumiti naman si andrei

"Bukas napala yung alis natin julia para dun sa charity sa orphanage"saad nito

"Nakalimutan ko palang bumili ng mga gamit para sa bata.

"It's okay julia naayos naman na ng stuff ni Mr.montaire ang lahat ng ibibigay"saad nito

"Pero kase gusto ko silang bigyan ng school supplies" saad ko

"sige kung gusto mo ako ng bahala para bukas.

"Thank you andrei, gusto mo kumain tayo sa labas may alam akong restaurant na magugustuhan mo" pagyaya ko dito

"Dimo naman nako kailangan pang ilibre julia, pero sige hindi naman kita kayang tanggihan" pagbibiro nito

Sa ilang minutong pag byabyahe nakarating din kami sa dating restaurant na pinupuntahan ko nung panahong college pako dito ko madalas tumambay kapag may home work ako na hindi natatapos sa bahay.

"Nandito na tayo andrei" saad ko bago bumaba sa kotse

"Paano mo nalaman tong restaurant nato, ang layo nito sa village na tinitirhan natin" saad nito

"Nakalimutan muna ba andrei na dito ako lumaki sa pilipinas at hindi sa america" natatawang sagot ko

"Oo nga pala, nawala na sa isip ko" natatawang saad nito

Pagpasok namen sa loob ang dami ng nagbago sa restaurant nato, gumanda na hindi na katulad noon na kahoy lang ang dingding ang saya sa puso na successful na ang restaurant nato.

"Dito ko minsan pumupunta kasama sila nicole at venice sa tuwing lunch break actually pinupuntahan lang namen to kase laging may 20% discount kapag suki na, kaya nilubos nanamen"natatawa kung saad

"i miss the taste of this noddles" saad ko bago kainin ang noodles na nasa harap ko si andrei ay hindi nadin nakatiis kahit mainit ay hinigop niya na agad ang sabaw

"You know julia my mom always cook me noodles" saad nito na dahilan para mapatigil ako sa pagkain

"Sorry hindi ko alam Andrei" saad ko agad

"No it's okay dimo kailangan mag sorry I'm just happy julia" saad nito

"Sabihin molang ako if gusto mo ulit pumunta dito " saad ko at ngumiti naman si andrei

(Andrei phone ring>)

"excuse me sagotin kulang yung call" saad nito

Habang may kausap si andrei abala naman ako sa pagkain ng noddles, tagal nadin kase ng huli kung natikman to.

"Julia I'm sorry but i have to go hindi na kita masasamahan kumain"saad nito

"What's wrong Andrei? Tanong ko

"May problema lang sa company pero wag mo ng isipin ako ng bahala" saad nito

"Are you sure? Pagsisiguro ko

"Yes" saad nito at tuluyan ng umalis

"Julia ikaw bayan" saad ng isang matanda

"Aling rosa" saad ko

"Jusko halos hindi nakita nakilala kamusta kana? Tanong nito

"Ayos lang po aling rosa, ikaw po halos ang ganda na ng restaurant nato hindi ko napo nakilala ang successful na po ng business niyo.

"Kahit ako din natutuwa sa nangyare, ang ganda ganda mo talaga julia huli kitang nakita ng college mopa" saad nito

"Oo nga po, bihara napo kase akong mapadaan dito dahil malayo layo nadin po sa pinag tratrabahohan ko" sagot ko naman dito

"Natutuwa ako sa narating mo julia, hindi ako nagkamali na balang araw yung batang ikaw ay magiging ganito na" saad nito at lubos naman napawi ang puso ko

"salamat po.

"Naalala ko panon tatlo kayo non kumakain dito" saad pa nito

"Oo nga po

"Asan naba sila hindi muna ba sila nakakasama? Tanong nito

"Opo dalawang taon nadin po may nangyare po kase na hindi inaasahan kaya po hindi na kami nagkikita pero soon po pupunta kami dito" saad ko

"Bago ka umalis julia, gusto mo bang makita yung mga dati niyong picture na nakasabit dito" saad nito

"Ay opo, napansin ko nga po wala na dito yung mga picture "takang saad ko

"Inilipat ko ng pwesto malapit sa cashier, halika tignan natin" sagot nito at sumunod din naman ako

Sobrang na touch ako at literal na "Memories bring back" halo halong emotions ang nararamdaman ko tuwa at lungkot at pagkadismaya sa sarili dahil hindi kona makilala ang sarili ko na dating walang problema.

"Hilig talaga kung asarin ni nicole kahit sa picture" saad ko

habang tinitignan ko ang mga picture namen noon isang litrato ang ikinagulat ko dahil ang isa kung picture na kuha sa restaurant nato ay nahagip ang muka ni clark.

"Si clark bato? Tanong ko sa sarili ko

"Pumupunta din ba siya dito nong panahon na college ako hindi ko alam na nadadaanan ko naman pala siya.

"Yang binata ba ang tinitignan mo o ikaw? Tanong ni aling rosa

"Tanong kolang po aling rosa, kilala niyo ba siya? Tanong ko dito kahit hindi ako sigurado kung oo

"Yan bang binata? tanong nito habang kinikilala ng mabuti si clark

"Ay oo siya naalala kona, nag punta yan dito para bilhin tong lupa nato para sa bago daw nilang business ang kaso hindi ako pumayag, isang beses lang yan pumunta dito pero hindi ko siya nakalimutan" saad nito

"Bakit po aling rosa? Tanong ko

"Kase nagpapasalamat ako sakanya dahil noong araw nayan ang dami kung naging customer dahil may artista daw na pumunta ang gwapo panaman ng binata nayun, seryoso ang muka na para bang ceo na ng isang sikat na company" saad pa nito na ikina ngiti ko bigla dahil totoo yun

"Ganon poba" tanging nasabe ko

"Kamusta na kaya yung lalaking yun siguro napaka yaman na non dahil sa edad niya yun bumibili na ng lupa" natatawa nitong saad

"Aling rosa request kolang po sana kung pwede aken nalang tong picture nato" saad ko

"Ano kaba sayo nayan, ikaw din naman yung nasa picture at insert yung binata nayun" pagbibiro pa nito

"Thank you po aling rosa, mauna napo ako" pag papaalam ko

»»»

Ngayon ang araw na pupuntahan namen yung orphanage para sa charity , ilang oras din kaming nag byahe dahil malayo layo din ito at siguradong mapapasubok nanaman ako katulad ng nangyare noon.

5 o'clock na ng hapon kami nakarating dahil sa traffic, nasa highway pakami at hindi pa pumapasok sa gubat dahil wala pa sila clark.

"Oh god I'm tired" saad ni trixie ng makababa ng kotse

"I'm sorry we're late because of the traffic" saad ni clark

"It's fine Mr.montaire kararating lang din namen" sagot naman ni andrei

"Btw yung mga needs para sa charity naipadala na kahapon kaya wala ng dapat isipin" saad ko at nag simula ng maglakad sa gubat medyo maaga pa kaya maliwanag panaman ang daan

"Malayo paba Clark" rinig kong pagiinarte ni trixie kay clark

"Just walk trixie"bulong naman ni Mr.montaire

"Do you want some water Julia"tanong ni andrei

"Hindi panaman ako nauuhaw pero thank you" saad ko at kinuha ang inaabot nitong tubig

"Hey Julia" pagtawag nito saaken

"I'm sorry Ms.trixie but I don't like the way you speak to Julia" saad ni andrei

"It's okay andrei maybe we're going to start our friendship" sagot ko naman dito

"Whatever, i just want to remind Ju...Ms.julia na maliit na bagay lang yung pagkatalo ko sayo kahapon sa chanel bag"pagtataray nito

"Sandali andrei ang alam ko maraming ahas dito sa gubat nato you know obviously"pagpaparinig ko dito

"What? What did you say, tinatakot mo bako? Tanong nito habang patuloy lang kami sa paglalakad

"Just walk trixie and if you scared hold my hand"bulong ni andrei na dahilan para bumagal ang paglakad ko

"Finally i feel safe"parinig ni trixie habang hawak ang kamay ni clark

Isang oras nakaming naglalakad sa gubat madalim nadin ang paligid kaya tanging mga flashlight nalang ang nagsisilbing liwanag sa dinadaanan namen ngayon.

"I'm tired Clark" mahinang bulong ni trixie

"I think I'm gonna pass out" dagdag pa nito

"We're almost there trixie" saad naman ni clark

"Julia are you okay? Gusto moba huminto muna tayo para mag pahinga saglit? Tanong nito

"No, it's okay andrei" saad ko kahit kanina pako natatakot sa dilim ng gubat naalala ko ganito din ako nung panahon na kasama ko si clark sa gubat nato

"Clark please I'm tired pwede bang magpahinga muna tayo" saad nito

"Parehas lang tayong napapagod Ms.trixie if mag papahinga tayo ng ilang minuto ilakad nalang natin para mas mabilis patayong makapunta sa pupuntahan natin"saad ko

"Ms.fajardo is right trixie, so have a patience" saad ni Mr.montaire

"Ms.trixie I'm sorry but i just want to remind na ginagawa namen to para sa company niyo kaya kung pagod kana parang gusto mong ipalabas na hindi ka nag eefort bilang future wife ni Mr.montaire" saad ni andrei at sa inis ni trixie mas nauuna nasiyang maglakad saamen

Mga ilang minutong katahimikan dahil abala sa paglalakad, at finally medyo nawala ang pag iinarte ni trixie dahil sa sinabe ni andrei.

At habang abala kami sa paglalakad bigla nalang pumatay ang ilaw ng hawak kung flashlight.

"Lowbat na ata, nakalimutan kung magdala ng extra battery" saad ko kay andrei

"Wait Julia, titignan kolang may extrang battery pako" saad ni andrei habang naghahanap sa bag na bitbit nito

"Use my flashlight Ms.fajardo" saad ni Mr.montaire at hindi konaman alam kung anong gagawin ko sa oras nato

"Oh my god! My flashlight! It's died Clark! Sigaw ni trixe

"Thank Mr.montaire pero meron panamang flashlight si andrei, si Ms.trixie mas need niya yan"saad ko at nagpatuloy na sa paglalakad

"Clark! Can i use your flashlight" saad ni trixie at binigay din naman agad ni clark yung flashlight na kapit niya

Lumipas ang ilang minuto natatandaan ko na malapit nakami kung saan yung bahay na pinag stayan namen ni clark noon.

"Aray! My legs! Sigaw ni trixie at napahinto naman kami sa paglalakad

"What happen trixie" saad naman ni clark

"I don't know clark bigla nalang akong natapilok" pag iinarte nito kahit wala namang dugo o anong sugat sa hita nito

"I suggest na magpahinga muna tayo kahit sandali mr.montaire"saad ni andrei

"5 minutes" sagot ni clark

Sa limang minutong pagpapahinga napansin ko ang pagiging mabait na trato ni clark kay trixie na noon ay hindi ko nakita dito, sa dalawang taon na hindi ko siya nakasama parang hinahanap hanap ko ang pagiging masungit niya saken sa tuwing kasama niya ko kase parang ngayon nawala yung ganon niyang ugali o baka kase dahil hindi niya nako secretary ngayon para kratuhin ng ganon, vice president na pala ko ng Qwyan company na sia sa mga sikat sa america.

(Sa ilang oras na paglalakad nakarating nadin kami sa bahay ni Mr.montaire.)

"Hindi ko ineexpect na may sarili kanadin palang vacation house dito mr.montaire" saad ni andrei

"Every year pumupunta ko dito Mr.andrei this is my second time na meron akong isama dito kase most of the time ako lang mag isa"sagot nito

"Wait you said this is your second time na meron kang isama dito, if it's okay na malaman ko kung sino yung first? Tanong ni trixie at napatingin naman saken si clark

"I know but whatever, of course secretary mo nga pala siya noon" saad nito at humiga na sa sofa na para bang pagod na pagod

"Magpahinga kana din julia, alam kung napagod ka paglalakad" saad ni andrei

"Okay, ikaw din andrei alam kung labas nato sa trabaho mo kaya salamat na pumayag ka na sumama dito kahit sobrang layo at alam kung marami din tayong kailangan gawin sa company o meetings" saad ko dito

"Kasama to sa process ng plano natin julia kaya hindi din ako naghihinayang sa oras" saad nito

»»»

Maaga kaming nagising para makapaghanda dahil ilan minuto din ulit kaming maglalakad para makapunta ng orphanage.

"It's too early, its 8 o'clock in the morning" saad ni trixie habang palabas na ng kwarto

"Where's Clark? Tanong nito

"May inaayos lang sa labas" saad ni andrei

"Let's go andrei" saad ko dito at sabay din naman kaming lumabas at sumunod nadin si trixie at nadatnan namen na kanina pa pala naghihintay si clark

Ilang minuto kaming nag lakad papunta sa orphanage at katulad ng dati wala parin itong pinagbago mula sa labas ramdam muna na maraming bata ang naghahangad ng saya.

"Clark hindi mo sinabe saken na may orphanage ka palang alam at pinupuntahan" saad ni trixie

"We have no time before for each other trixie kaya hindi ko nasabe sayo" saad nito

"I didn't expect na meron palang nakatayong orphanage dito sa gubat nato" saad ni andrei

(Nasa malayo palang kami kita na ang saya sa muka ng mga bata na nagtatakbohan papalapit saamen.)

"Kuya Clark! Sigaw ng mga ito at para akong nadudurog dahil sa pagkasabik nito

"Kuya! Ate!

"Ate! Ate! Sigaw pa nito at ng tuluyan na silang makapunta sa kinatatayuan namen agad naman nilang niyakap si clark at sabik na sabik ang mga ito sakanya

"Careful" saad ni clark habang nagsisiksikan ang mga bata dahil sa yakap nito

"Na miss Kapo namen kuya Clark" saad ng isang lalaking nakayakap dito

"Na miss kodin kayo, kayong lahat" saad nito

"Hi kids, I'm ate trixie" pagpapakilala ni trixie sa sarili

"Ate Julia! Sigaw ng mga bata at dali daling yumakap saken

"Na miss ko kayong lahat" saad ko

"Ate Julia" saad ng isang batang babae na noon ay maliit pa na ngayon ay medyo tumangkad na

"kuya Clark ate julia na miss po namen kayo sobrang" saad ng mga bata at sobrang na touch ako.

"Mga bata si kuya andrei niyo nga pala, makakasama natin ng dalawang araw" pagpapakilala ko

"hello ako si kuya andrei nandito kami para bisitahin kayo" saad nito

"hello po kuya andrei" saad naman nito

"hi kiddo, I'm ate trixie nandito ako para tulungan kayo" pagpapakilala nito sa sarili

"hi po ate trixie" saad din naman ng mga ito

"Tara mga bata pumasok muna tayo sa loob para makita sila sister" saad ni clark

"kuya clark bakit po dalawang taon kayong hindi dumalaw samen" saad ng isang bata na ikinadurog ng puso ko

"Opo nga po kuya Clark at ate Julia hinintay po namen kayong bumalik" saad naman ng isang batang babae na nakahawak sa mga kamay ko

"I'm sorry kids babawi si kuya clark niyo, Marami kaseng mga bagay ang dapat ayusin noon, basta ang mahalaga nandito nakami" pagpapaliwanag nito sa mga bata

"Tama si kuya clark niyo mahalaga na andito nakami" saad ko dito na para bang kusa nalang lumabas sa bibig ko

"Julia" bulong ni andrei