Kabanata 59
Relentlessly I “Salamat po,” pasalamat ko rin nang makarating kami sa bahay na tutuluyan namin ni Seatiel. Iyon ang minsan na naming tinuluyan noong nagpunta kami rito. Yari iyon sa matibay na materyales ng kahoy at madalas, ginagawa nilang guest house para sa mga nagpupunta rito sa isla. “Walang anuman, Lauren. Oh, siya, magpahinga na kayo. Siguradong magiging abala kayo bukas,” saad pa nito. “Salamat, Mang Lucio,” paalam ni Seatiel. Tumango ito at tinapik na ang balikat ni Seatiel. Umalis na rin agad si Mang Lucio para bumalik na sa kanilang bahay. Malakas pa rin ang hangin at lalo na ngang lumalamig. Lumalalim na rin ang gabi. Binuksan ni Seatiel ang pintuan. Ako naman ay nasa likod niya lang. I haven’t spoken to him that much yet, pero ang t***k ng puso ko, wala nang mapag
- Writer
