Kabanata 60
Relentlessly I Hindi ko alam kung paano ako napatulog ng tahimik na pagluha. Marahil ay sa lumipas na mga gabing tanging iyon ang karamay ko, unti-unti akong nasanay. Pagmulat ng mga mata ko, sumisilip na ang liwanag. Hindi mainit at tingin ko ay nakikiayon ang panahon, malamig kahit umaga. Tahimik kahit na sisikat na ang araw. Sa unang beses na naalimpungatan ako, naramdaman ko pa ang bakas ng tuyong luha sa gilid ng mata ko. I swallowed hard and remembered what happened. Umalis nga pala ako sa mansyon ng mga La Senna. Sinamahan ako ni Sonyang na makatakas doon at nagkita kami ni Seatiel. Ngayon, nandito kami sa kabilang isla. Natulog ako sa mga bisig ni Seatiel. Parehas kaming tahimik kagabi pagtapos kong ipaalam sa kaniya ang nangyari, at mabilis din akong nakatulog sa pagod. Na
- Writer
