Relentlessly (La Esperanza Series #1) Free - Tagalog

Kabanata 32

Relentlessly I

“Welcome back.”

Nagulat ako nang si Creed ang sumundo sa amin sa airport sa syudad, nakangisi at nakamasid sa amin ni Seatiel na hindi man lang siya binati nang may tuwa. Dalawa ang dalang sasakyan ni Creed, isang masasakyan namin at isa sa kaniya. May kasama pa siyang driver.

“Creed!” Laking tuwa ko nang makita siya. Pakiramdam ko ay sobrang tagal ng lumipas!

Bakit siya ang sumundo sa amin? Akala ko ay hindi sila magkasundo ni Seatiel?

I gave him a friendly hug.

“Kumusta?” tanong ni Creed. Napatingin ako kay Seatiel na sumulyap sa ‘min habang kausap niya ang driver ng kotseng sasakyan namin patungong La Esperanza.

“Ayos lang, Creed. Bakit nga pala ikaw ang nandito? Akala ko sina Marcus ang pupunta,” nagtatakang tanong ko.

Tumaas ang kaniyang kilay. “Paano? Walang nakakaalam kung ano talaga ang ginawa mo sa Maynila. Ang alam nila, sinamahan ka ni Seatiel. Hindi nila alam na kusa kang umalis nang walang paalam.”

Tila ako nanigas sa kaniyang sinabi. Oo nga pala. How could I forget about that?

“Kaya pagdating mo roon, wala ka nang kailangang ipaliwanag. Alam nila na babalik ka ngayong araw.” Nangisi si Creed habang naiiling na lang. Ang konsensya ko, mas kumakalat sa aking sistema. “At, Lauren, bakit nagpadala ka pa sa bank account ko? Sabi ko ‘di na kailangan. Tsk.”

“Hayaan mo na iyon. It’s my way of thanking you too, Creed, sa lahat ng tulong mo,” sagot ko. Si Seatiel, hindi ko pa nababayaran. ‘Til now, I don’t have his bank details. Kapag tinatanong ko, ayaw magsabi. He insisted na wala akong utang na pera.

Ngayon, personal na ibibigay ko na lang kina Ate Aly.

“Lauren, tara, dito ka sumakay!” tawag ni Creed nang pasakay na ako sa sasakyan na para sa ‘min ni Seatiel.

Nangunot ang noo ni Seatiel. Humigpit ang hawak niya sa pinto ng passenger seat kung saan ako paupo na. “Sa akin siya sasakay,” seryosong sabi niya kay Creed at nilingon ako. “Get inside.”

Tumango na lang ako. Nilingon ko pa si Creed na nakangising aso. Alam ko na wala naman siyang intensyong doon ako sumabay sa kaniya. Nang-aasar lang!

Nakatulog ako sa byahe. Nagising lang ako habang tinatahak na namin ang malaking tulay na nagdurugtong sa syudad patungo sa La Esperanza.

Mahaba ang byahe namin. Inabot kami ng halos pagdilim ng langit. Si Creed ay hanggang bayan lang. Bibisita raw siya kina Ate Aly sa susunod. Kami na lang ni Seatiel ang tumuloy sa byahe.

Napakaganda ng langit kahit padilim na. Kakaunting bakas na lang ng kahel na liwanag ang makikita.

Pagdating sa La Esperanza, hindi nga nagsisinungaling si Creed. Inaasahan ko na magagalit sa akin sina Ate Aly, sina Margaret, dahil bigla na lang akong umalis nang walang pasabi. Pero sa halip, natutuwa pa silang sinalubong ako. Sina Margaret ay may kaunting tampo pero naipaliwanag ko rin naman at naintindihan nila.

“Lauren!” may tuwang bati ni Ate Aly pagdating na pagdating ko. Hindi ko inaasahan na naroon din si Tamsiah. Kaya lang ay pumanhik siya sa taas nang dumating ako. Ang sabi ni Ate Aly, masama raw ang pakiramdam.

Sina Bom at Cindy ay sinalubong ako ng mga tanong tungkol sa Maynila at kung nahanap ko na ang pamilya ko, dahil sa pagkakaalam ng dalawa, I was homeless before I got here.

“Seatiel! Kumusta ang Maynila?”

Napalingon ako kay Seatiel na nilapitan agad nina Mang Rick. Nagtama ang paningin naming dalawa bago siya nahatak nina Mang Rick sa kadalasang pwesto nila kung saan sila nag-iinom. May mesa roon. Natanaw ko pa ang usok mula sa kanilang pag-iihaw.

“Oh, Lauren. Kumusta? Halika, maupo ka!” aya ni Nay Issa at pinaupo ako sa mahabang mesa. “Siguradong malayo ang binyahe n’yo. Halika’t maghapunan ka na rin.”

“Naku, sigurado ‘yan, Nay! Sakto nga at maghahapunan na! Kumain na tayo!” sabi ni Ate Aly. Ngumiti ako sa kaniya at tinulungan sila sa paghahain sa mesa.

“Ate Lauren, Ate Lauren! Nakita mo na po ang pamilya mo?” pangatlong tanong ni Cindy habang nagsasandok ako ng pagkain nila ni Bom.

Nasa hapag na kaming lahat. Nakatingin sa akin si Ate Aly. Napangiti lamang siya nang mapatingin ako sa kaniya, and for some reason, I felt so guilty...

Guilt dahil sa hindi ko pagsasabi ng totoo, sa pagtatago sa kung anuman ang meron sa ‘min ni Seatiel.

Hindi lang bahay nila ang maingay. Pati na rin sa labas kung saan nag-iinuman sina Mang Rick. Mayamaya lamang ay nariyan na ulit sina Margaret. Sumama raw kami roon.

“Oo, Cindy.”

“Wow! Talaga po? Ibig sabihin po ba babalik po ulit kayo sa Maynila? Aalis na po ba talaga kayo rito sa Esperanza?” malungkot na tanong ni Cindy. “Ate Lauren, huwag ka na pong umalis, please?”

Ngiti na lamang ang sinagot ko roon. Kailangang makausap ko sina Ate Aly patungkol dito.

Nang kami na lamang nina Ate Aly at Nay Issa ang nasa sala, iyon agad ang binuksan kong usapin.

“Ano ang sabi ng magulang mo? Pinayagan ka ba nilang manatili rito sa La Esperanza? Siyempre ay malayo ito sa Maynila, kakayanin ba nila na ganito ka kalayo sa kanila?” tanong ni Ate Aly.

Pakiramdam ko, nais niyang tanungin kung bakit nandito pa ako, kung bakit mananatili pa ako rito gayong nagawa ko na ngang bumalik ng Maynila.

Malalim akong napahinga bago ipinatong ang isang clasp envelope kung nasaan ang pera sa ibabaw ng mesa. Ibinigay ko iyon kay Ate Aly.

Gulat siyang napatingin sa envelope at sa akin, nagtataka. “Ano ito, Lauren?”

“Hindi po ito para magmataas na kaya kong bayaran ang lahat ng tulong n’yo, para mawalan ako ng utang na loob. Kahit ibigay ko man po ito, mananatili pa rin ang malaking utang na loob ko sa inyo. I’ll forever be grateful for your help... at ang pera na ito, this is... my help, at parte ito ng malaking pasalamat ko sa tulong n’yo...”

Nanlaki ang kaniyang mga mata nang makita ang lamang pera ng envelope. I accumulated that money just before I stopped working at the company.

“Hija, hindi namin kailangan ang ganito kalaking halaga. Ang pagtulong namin sa ‘yo, walang hinihinging kapalit,” sabi ni Nay Issa at nag-alala agad.

Tumango ako at ngumiti. “Naiintindihan ko po. Pero hindi po talaga ako mapapakali kung hindi ninyo ito tatanggapin...”

Hindi ko naman iyon isusumbat pagdating ng araw. Wala iyon sa plano ko. At natutunan ko nang mali na idaan ang lahat sa pera gaya ng nakasanayan ko, kaya hindi ito bayad... kundi pasalamat at tulong.

“Pero kasi, Lauren.” Tumigil saglit si Ate Aly. Malaki ang maitutulong ng perang iyon sa kanilang taniman. May problema sila roon. Kakailanganin nila ang halagang ito. “Hindi namin pera ang ginamit pang-ospital sa ‘yo at sa mga naging gamutan mo. Lahat iyon ay kay Seatiel...”

“Hindi niya po tinatanggap, at isa pa, ang isang ‘to ay para po talaga sa inyo.”

Nagkatinginan ang dalawa. Sa huli ay maluha-luha akong tiningnan ni Ate Aly at niyakap. “May problema ang taniman, Lauren, lalo na sa nagdaang bagyo. Kaya maraming salamat dito, hindi namin ito sasayangin, pangako... hulog ka ng langit sa La Esperanza.”

Napangiti ako at niyakap pabalik si Ate Aly.

Kung alam lang nila na hindi talaga ako sinamahan ni Seatiel at ang totoong nangyari ay umalis ako nang walang paalam...

Ngunit nagpapasalamat ako sa ginawa ni Seatiel. That I don’t have to explain anymore, because I truly have no other valid reason for doing it. It was out of sheer stupidity and arrogance to think I could pay everything back with money. And I’ve learned about that already.

Madilim na pero halos lahat ay nasa labas at nakapaikot sa bonfire. Nagkakasiyahan ang mga nag-iinom, sina Mang Rick at mga kumpare nito. Puno ng tawanan at kwentuhan, at tugtog ng gitara ni Marcus.

Si Ate Aly at ang ibang babae ay kasali sa usapan. Kami nina Margaret ay tila may sariling mundo kahit kasama kami. Napagigitnaan ako nina Margaret at Lara. Si Reign ay nasa tabi ni Marga.

Sina Marcus, Grayson, at iba pa nilang kaibigan, nasa tabi ni Seatiel na nasa tapat ko. We’re sitting across each other. Nasa side ako nina Margaret habang siya ay naroon sa side nina Marcus at Mang Rick, pero kahit ganoon, hindi ako nilulubayan ng tingin niya. Kahit pagdampot ko sa baso ay tinitingnan niya, tuloy ay hindi maiwasan ni Margaret na magtaka at kiligin.

“Kanina pa tingin nang tingin sa ‘kin si Seatiel. Crush niya na rin yata ako...” namumula ang mga pisnging bulong sa amin ni Margaret. “Tingin mo, Lauren? Kanina niya pa ako sinusulyapan!”

Hindi siya gaano naririnig dahil pabulong siyang nagsalita. Pilit akong napangiti.

“Nagdedelusyon ka na naman, Marga,” sabi ni Lara habang pinapaypayan ang sarili kahit mahangin.

“Anong nagdedelusyon? Hindi mo ba nakikita? Kanina pa siya tumitingin dito?”

Kilig na kilig si Margaret. Hinawi niya ang buhok at inipit ang hibla nito sa likod ng kaniyang tainga.

“Kunsabagay, ang tagal ka rin niyang sinamahan sa Maynila, Lauren. Baka na-miss niya talaga ako!”

Kanina pa siya nakaayos ng upo. Napabuntonghininga na lamang ako at muling sinulyapan si Seatiel. Kasali siya sa kwentuhan nina Mang Rick pero ang mga mata niya, laging gumagawi sa amin. Nakamasid siya tuwing umiinom ako, pero hindi naman siya makapagsalita para manaway.

Panakaw-nakaw lang ang usapan namin mula pa kaninang nakarating kami. Paano kasi, hindi siya tinitigilan nina Mang Rick.

“Bakit kasi hindi ka pa mag-asawa, Tiel? Marami naman diyan,” tanong ng tatay ni Margaret habang inaakbayan si Seatiel.

Tumawa lamang ito. “Malapit na, Tatang Greg...”

Nagkantyawan ang mga ito. Pinapayuhan nila si Seatiel tungkol sa pag-aasawa. Si Margaret naman ay ‘di mapigilang mapakislot-kislot sa upuan niya dahil sa kilig.

“Paano kaya kung kami talaga ang magkatuluyan? Hay...” Sa sobrang kilig niya ay kumapit pa siya sa braso ko sabay sandal. “Ilan ba ang magandang anak? Dalawa? O tatlo para may aawat sa dalawa kapag nagsabunutan?” Humagikgik siya.

“Apat dapat! The more, the merrier!” sambit ni Reign sabay tawanan nila.

Pati ako ay hindi maiwasang mangiti sa mga pinag-uusapan nila.

May bukod kaming pinag-uusapan tungkol sa ginawa ko sa Maynila ngunit hindi ko maiwasang pagtuunan din ng pansin ang usapan nina Seatiel.

“Kung ganoon, hanggang kailan ka mananatili rito, Lauren?”

“Hindi ko pa alam sa ngayon, Lara...”

“Kung magtatagal ka rito, ba’t hindi ka sumama sa ‘min sa bayan? Nagbabantay kami roon ng tindahan. Hindi ka ba nabo-bored dito? At saka may sahod iyon. Malaki magbigay si Tatang Greg.” Humagikgik si Reign.

“Oo nga, Lauren. Kapag nasa bayan ka, marami kang makikitang gwapo. Malay mo ay naroon na ang makakapagpanatili sa ‘yo rito sa La Esperanza.” Nagngising aso si Margaret.

“Sino ba kasi iyan, bunso?” dinig ko na namang pang-uusisa nina Mang Rick kay Seatiel.

Sumulyap siya sa ‘kin. Kanina pa ako nag-iiwas pero nang sandaling ‘yon ay nagkatinginan kami.

Nananadya ba siyang may makapansin sa ginagawa niya? Siyempre, magtataka na ang mga iyan kung bakit nakatingin siya!

Hindi nga ako nagkamali nang tumingin sa akin si Reign habang ang mga mata ko ay na kay Seatiel. Napansin ko iyon sa peripheral vision ko kaya mabilis kong nilipat ang tingin sa iba pa, kunwari ay napatingin lang ako at napadaan iyon kay Seatiel.

“Hindi na raw ba uuwi rito ang mga magulang mo?” tanong ni Mang Rick na kumuha sa atensyon ko.

Doon lang napatingin si Seatiel sa kausap. Maliit siyang ngumiti bago umiling. “Hindi na raw ho...”

Nagkibit-balikat sina Tatang Greg. Wala nang nagtangkang mag-ungkat pa. Mas lalo lang tuloy ‘yon nakadagdag sa curiosity ko sa mga Del Fuego.

Natapos ang gabi na bagsak sina Mang Rick, pati na rin sina Margaret na panay na ang reklamo sa masakit niyang ulo.

“Halika na, darling,” sabi ni Marcus at inakay si Margaret na pinipilit tumulong sa paglilinis ng mesa.

“Sige na, Margaret, magpahinga ka na rin... ako na rito,” sambit ko kaya tumango na lang ito sabay tingin kay Seatiel.

“Ah, sige... good night,” aniya na hindi sinuklian ng ‘goodnight’ ni Seatiel dahilan para mapasimangot si Margaret ngunit masiyado na siyang lasing.

“Halika na.” Kinaladkad na ni Marcus si Margaret patungo sa bahay nito.

Naiwan kami ni Seatiel. Nakatingin siya sa ‘kin kahit ang mga mata ko ay nakatuon sa pag-aalis ng mga bote ng alak sa mesa.

“Ayos ka lang?” tanong ni Seatiel nang napansin ang kanina ko pa pagkusot sa mga mata. Inaantok na kasi ako. Ang haba rin ng byahe namin kanina! Hindi ako masiyadong uminom pero medyo tipsy ako.

Tumango lang ako kay Seatiel. Inagaw niya ang bote sa aking kamay.

“Ako na. Maupo ka riyan,” utos niya.

Sumunod na lang ako. Naupo ako sa isang upuan.

“Panay ang banggit sa ‘yo ni Margaret. Nakatingin ka raw sa kaniya...” Hindi ko napigilang banggitin.

Hindi niya iyon pinansin. Pinagpatuloy niya ang pagtatabi sa mga bote. “Talaga?” Tila ba wala lang ‘yon.

Gusto kong mapasimangot kung hindi lang ako nauunahan ng medyo nananakit na ulo at hilo. Anong ‘talaga’?

“Are you sleepy? Gusto mong magdagat?” tanong ni Seatiel.

Napaangat ang tingin ko sa kaniya.

Hindi ba napapagod ang isang ‘to? Kararating lang namin sa mahabang byahe...

Parang tanga rin namang tumango ako. Mukhang maganda ngang maligo. Ang sarap din sa balat ng panggabing hangin.

“Yeah, the cold wind seems to be relaxing...” sabi ko habang nakatingin sa mga bituin at sa maliwanag na buwan habang hinahalikan ng banayad na hangin ang balat ko. Nagtama ang paningin namin ni Seatiel.

“Alright, I’ll just finish this, then we’ll go...”

Ginamit namin si Cruise patungo sa tabing-dagat. The hills are peaceful, like sleeping giants. The trees dance with the wind, the same cold wind that blows through the strands of my long hair.

Ipinaikot ko ang aking mga braso sa bewang ni Seatiel. I hugged him tight. Napapikit ako sa mabining hangin na dumadampi sa aking pisngi habang patuloy ang pagtakbo ni Cruise sa berdeng lupain.

“Lauren... tighter...”

Mas hinigpitan ko ang kapit kay Seatiel, afraid that I might fall, too.

Narating namin ang buhanginan sa tabing-dagat. Sa pinakabungad ng masukal na gubat ay itinali niya sa isang puno si Cruise.

Nauna na akong maglakad patungo sa buhanginan. Sumuot sa mga daliri ng paa ko ang pinong buhangin ng tabing-dagat. Ang laylayan ng suot kong bestida’y nilipad ng hangin.

Humampas ang isang alon at naabot ang aking mga paa. Agad kong naramdaman ang lamig na dulot nito kasabay ng pagsinghap ko’t ngiti.

Nasa dulong parte kami, malapit lamang sa kinatitirikan ng mansyon ng mga Del Fuego. Ang parteng ito’y pribado at hindi na nagagawian ng mga mangingisda.

Tahimik ang paligid at maliban sa pagaspas ng mga dahon sa gubat ay tanging ang mga alon lamang ang maririnig sa dalampasigan.

Napasinghap akong muli ngunit sa pagkakataong ‘yon ay hindi na dahil sa alon na bumasa sa mga binti ko kundi sa biglang pagyakap ni Seatiel mula sa likuran ko.

Impit akong napatili dahil muntik na akong mabasa nang tuluyan sa tubig-dagat. Napaatras ako para iwasan ang alon. We both laughed.

“Seatiel!” I called nang isama niya ako pahakbang sa dagat kahit na may paparating na alon!

“Magigising mo ang sirena riyan sa sigaw mo,” natatawang sabi niya at iniwas din ako sa alon para hindi mabasa.

Hindi ko mapigilang tumawa. Nawala ang alon ngunit may kasunod iyon at muli niyang inulit ang ginawa. Pumiglas ako ngunit nahuli niya ang bewang ko kaya hindi ako nakawala. Muntik na akong maabot ng alon at mabasa nito.

“Seatiel! Mababasa ang damit ko!”

“Oh? Halika, hubarin natin.” He laughed. Once again, I ran from the wave rushing toward the shore, pero hinila ako ni Seatiel palapit sa kaniya. Muntik na akong mabasa kung hindi ako nakaiwas agad!

Para kaming mga bata sa tabing-dagat habang naghahabulan, running from the waves approaching the shore. Ang lamig sa paa ng tubig!

Inaasar niya ako sa mga alon. Kiniliti niya rin ako dahilan para pumiglas ako mula sa yakap niya. Matangkad si Seatiel kung kaya’t ang alon ay ni hindi umaabot sa kaniyang tuhod kapag humahampas. Hindi ako makapiglas kaya naman halos mabasa talaga ako ng alon nang ikulong niya ako sa kaniyang mga yakap.

“Seatiel!” I laughed. Nakawala ako sa kaniya. Iniwasan ko ang alon pero sinundan ako ni Seatiel at hinuhuli.

“Got you.”

Nahuli niya ako at mula sa likod ay ipinulupot niya ang isang braso sa tiyan ko kung kaya’t napaangat ako sa ere. My feet left the sand! Saktong natapos ang matinding hampas ng isang alon kung kaya’t hindi ako nito nabasa. Kung nagkataon, baka hanggang hita basa ako!

Still laughing, we both threw ourselves at the sand. Naupo si Seatiel sa buhangin at hinila niya rin ako papaupo hanggang sa makulong ako sa pagitan ng kaniyang mga hita at binti. He’s so strong I barely escaped.

“Ang lamig!” Tumatawa pa rin ako. Dumikit ang mga buhangin sa aking dress at sa mga binti ko nang maupo kami sa buhangin.

Pinulupot ni Seatiel ang mga braso sa magkabilang gilid ko mula sa likod at niyakap ako nang mahigpit. He buried his face on my neck.

“Are you enjoying it here?” tanong niya. Parehas pa kaming hinihingal, that’s why I felt the intensity of his hot breath kissing the soft skin of my neck.

Tumango ako. “Of course, Seatiel. I love the hills and the sea of La Esperanza...”

Hindi ko man siya makita nang buo, naramdaman ko ang kaniyang pagngiti.

Isinandal ko na lamang ang aking katawan sa dibdib niya at pinagmasdan ang malawak na karagatan, ang dagat na hindi mo matatanaw kung saan nagtatapos, ang dagat na kahit kailan...hinding-hindi mo makukuha nang buong-buo, hindi mo mapagtatanto ang mga tinatago nito sa kailaliman.

At ang mga alon, na hindi mo sigurado kung kailan mo mapapaamo.

Napapikit ako nang maramdaman ang pinaghalong init na hatid ng malambot na labi ni Seatiel sa aking balikat at ang init na hatid ng kaniyang palad na gumagapang pababa sa aking siko.

Naramdaman ko ang kaniyang paghingi ng permiso sa ginagawa. He waited ‘til he knew I wanted to be touched.

Nilingon ko siya sa aking likod. Nagtama ang paningin namin. Sa mga mata niya’y nakita ko ang samot saring emosyon, and the strong, hard, and rough waves of the sea were reflected in Seatiel’s eyes.

Walang nagsalita sa amin. Bumaba ang kaniyang madilim na tingin sa mga labi ko. Seatiel’s thumb caressed my chin. Hinaplos ng kaniyang daliri niya ang panga ko hanggang sa naramdaman ko na lamang ang mainit niyang labi na sumasakop sa mga labi ko.

Hindi iyon simpleng pagdampi lamang. He kissed me thoroughly, like the waves owning the shores.

Itinagilid niya ang ulo at mas pinalalim ang mainit na halik. Ang matigas na dila niya’y pinasok ang nakaawang kong mga labi dahilan para umani iyon ng mahinang ungol sa ‘king bibig.

Seatiel’s palm touched my lower back. Mababaw at humahaplos hanggang sa iangat ng mga daliri niya ang laylayan ng suot kong bestida at lumantad ang maputi kong hitang pinakatitigan niya bago muling umangat ang mga mata sa 'kin.

Napatigil ako sa paghalik ngunit nanatili sa kaniyang labi habang dinadama ang init na pumupuno sa katawan ko. Tinalunton ng mapaglarong mga daliri ni Seatiel ang ibabaw ng puson ko. Gumuhit iyon pababa sa telang tumatabon sa ngayon ay nagsisimulang mamasa kong p********e.

Napadilat ako nang unti-unting umakyat ang kamay niya sa halip na maramdaman ko siya roon. That made me crave for him even more.

Sinalubong ako ng nakangising si Seatiel at ng mapungay ngunit madilim niyang mga mata. Pinaglaro ng mainit niyang mga palad ang dibdib ko, teasing my now hardened n*****s. Namula ang mukha ko nang mapagtanto kung gaano na agad ako kabasa.

My body already knows how to respond to his darn teases.

“I’ve seen this in my dreams quite a lot,” bulong ni Seatiel. “In my dreams, I’m kissing every bit of you. We’ll make love every chance we get... in every places... I’ll mark every places that comes into your mind until you cannot think of anything, kundi lahat ng pinagsaluhan natin...”

Namula ang mukha ko. Every chance we get...

“L-Lagi ba natin iyong gagawin?”

Seatiel chuckled with my genuinely curious question. “If you marry me, maybe...”

I smiled. “Eh, ‘di... hindi natin gagawin lagi ngayon kasi g-girlfriend mo pa lang ako?”

“Depende. Kung ano ang gusto mo...” Saglit siyang napatigil sa mga sana’y sasabihin pa. Natigilan si Seatiel at napatitig sa akin. Hindi ko mapigilan ang sariling mapangiti. “W-What did you say?”

I bit my lip at saka umiling. Hindi ko na uulitin. Sapat na ang isang beses.

“Repeat what you said, Lauren. I want to hear it clearer...” saad niya.

“Narinig mo na, Seatiel... I won’t repeat it.”

“Please? Gusto kong marinig ulit. Repeat it... make it specific, hmm...” He smirked. May bakas ng amusement sa kaniyang mga mata.

“I’m y-your girlfriend... this is my answer. Ngayon ko lang sasabihin at ‘di ko na uulitin, Seatiel.”

Napangiti siya sa tinuran ko. Muli niya akong siniil ng halik. Sa isang iglap ay nasa ilalim niya na ako. Itinukod ni Seatiel ang isang kamay sa gilid ko habang ang mga mata’y tila ba napako sa mga mata at sa labi ko.

Ramdam ko ang buhangin sa aking likuran at ang alon na bahagyang inaabot ang aking mga paa.

Naramdaman ko ang kamay ni Seatiel sa pagitan ng mga binti at hita ko. Inayos niya ang likod ng aking dress. He secured it like some type of picnic cloth, so the sand won’t have contact with my sensitive parts.

Nagtama ang paningin naming dalawa. Hindi ko alam na ganito kami kasabik sa isa’t isa. We’re so thirsty and nothing can ever fill this longing but the two of us...

“Seatiel...” I called. Napatingala ako at napapikit. Kahit gaano kasarap pagmasdan ang nangingislap na mga bituin sa langit, hindi ko maiwasang mapapikit sa mas masarap na pakiramdam na hatid ng ginagawa ni Seatiel.

Idiniin niya ang sarili sa ‘kin. Bumaba ang labi niya patungo sa aking dibdib dahilan para makagat ko ang aking labi. Inangat niya ang bestida ko hanggang sa malantad ang aking tiyan.

Yumuko siya habang nakatingin sa akin, nilalapatan ng mga halik ang tiyan ko paibaba sa aking puson. Bahagya akong napabangon para pagmasdan si Seatiel sa gjnagawa. Tila ba nag-aalab kaming dalawa sa init. Pinaghalo ang bayolenteng t***k ng aking dibdib at ang bayolenteng mga alon sa dalampasigan.

Pinadaan ni Seatiel ang kamay sa aking hita. I bit my lower lip.

Nakakakabang may makakita sa amin, ngunit kahit yata bumagyo pa... we’re still going to do it here.

“S-Seatiel...” I called again. Napakurap ako nang hubarin niya ang suot na damit. Mabilis niya iyong nailapat din sa likod ko.

“I want to see you fully naked lying on this sand...”

Unti-unti, inangat ko ang bestida ko hanggang sa pati ang aking mga dibdib ay lumantad. Sa huli, hinubad ko rin iyong buo. Walang natirang telang tumatabon sa katawan ko. It was so dark. Even the sky is dark... and maybe the heavenly bodies above the sky is witnessing the fires of hell we’re creating at this very shore.

“Damn...” bulong ni Seatiel habang titig sa ‘kin. “You’re breathtaking, baby. I’m jealous of those stars seeing you from this angle.”

Namula ang aking mga pisngi. Muli akong hinalikan ni Seatiel. Mas mainit. Mas nakakasunog. Mas nakakalusaw. Para akong matutupok sa bawat halik niya at sa bawat gapang ng mapaghanap niyang mga kamay.

Naramdaman ko na lamang ang pag-ibabaw niya lalo sa ‘kin. He didn’t take his pants off ngunit nakabukas ang zipper niyon. Napalunok ako. His proud member stood right in front of me. Tila nanigas ako nang maramdaman ang kaniya na tumatama sa ibabaw ng aking puson.

“Do you want to touch it? Put it inside you...” paos na bulong ni Seatiel.

I wonder. Ganito ba tinukso ng ahas si Eve? To bite the forbidden fruit...

Sinunod ko ang sinabi ni Seatiel. Nanginginig pa ang palad ko dahil na rin sa lamig. My body can’t wait to be owned by his warmth.

Mas pumungay ang mga mata ni Seatiel at dumilim ang kaniyang tingin sa ‘kin nang hawakan ko ang kaniyang kahabaan. It is so hard, long... and thick.

“Hmm,” he groaned when I touched him and I even dared to squeeze it. Hinawakan niya ang kamay kong hawak siya. Napasinghap ako kasabay ng malamig na hanging dumampi sa ‘king pisngi nang maramdaman ang dulo ng kaniya sa aking p********e.

Napatitig ako kay Seatiel habang ang isip ay nilulukob ng kakaibang pakiramdam. Dahil hawak niya ang kamay ko, ramdam ko ang ginawa niyang pagpasok niyon sa loob ko.

Napapikit ako at inawang ang labi para makahinga nang maluwag. Napakapit ako agad sa kaniyang braso habang napapatingala at iniinda ang hapdi. He’s so hard. And darn it, he’s stretching my walls!

Bumagsak ang kamay ko sa buhangin. Unti-unti ay gumalaw siya sa loob ko. I was biting my lip so hard. Ang natural na lamig ng hangin ay tila nililipad ako sa ere.

“Ah...”

Habang tumatagal ay mas dumidiin siya’t dumadalas. Sumasagad lalo sa kaloob-looban ko. Ang marahan ay naging marahas. Hindi ko na napigilan ang paglilikot ng aking mga binti, pati panginginig ng mga ito tuwing may natatamaan siya sa loob na naghahatid ng kakaibang sarap. Hinawakan ni Seatiel ang aking hita at mas binilisan pa ang bawat paglabas-masok niya sa loob ko.

“Ah-hh. Seatiel!” I moaned his name. Hindi ko mapigilan ang pag-arko ng aking likod dahil sa tumitinding pakiramdam habang tumatagal. Maagap na hinawakan ni Seatiel ang kamay ko at pinagsalikop ang mga daliri namin. Idiniin niya ang kamay ko sa ibabaw ng aking ulo, sa buhangin, ngunit hindi ako nagreklamo.

“Oh...”

“Lauren, f**k. I’m addicted to you...”

“P-Please. Please, f-faster... deeper, please... a-ah!”

Wala na akong masagot kundi mga halinghing at daing sa ilalim niya. Panay ang baling ko kung saan habang sinasalubong ng mabining hangin ang aking mukha. Namumuo ang pawis sa leeg ko kasabay ng pamumuo ng kung ano sa aking puson.

“Oh, Lauren. Tangina.”

Nakapikit ang kaniyang mga mata. Isinubsob niya ang labi sa leeg ko’t kumagat-kagat doon habang pinaghahalo sa ihip ng malamig na hangin ang pigil naming daing.

“I’m near, it’s... oh, I’m near. Hmm-h...” usal ko at mas tumindi ang nararamdaman. Nakagat ko ang aking labi habang dinarama ang pakiramdam na iyon, nakakanginig. Hindi mapakali ang mga binti ko at hindi malaman kung saan hahawak.

Seatiel didn’t stop. He owned me. Every bit of me. Ilang beses akong natapos! Hinayaan ko siya hanggang sa maabot niya ang kaniya.

Parehas kaming naghahabol ng hininga. It took us longer to recover from so much pleasure. Nakakawala sa pakiramdam... like an ecstasy.

He didn’t pull out. I could feel him pulsating inside me while my walls clenched around him, gripping him tightly.

“S-Seatiel... we didn’t use...”

“Hmm... let’s take a quick dip. Sa mansyon na tayo tumuloy.” Hinugot niya ang kaniya mula sa loob ko.

Nagtama ang paningin namin ni Seatiel. He kisses my leg while we’re both looking at each other’s eyes. Nang tuluyan siyang magtungo sa tubig-dagat, hinatak ko ang dress at itinabon sa sarili.

Sa sobrang dilim ng paligid, wala na ring makakakita sa amin. Hindi ko maaaring basain ang aking damit dahil wala na akong masusuot...

“Come here.” Nilahad ni Seatiel ang kamay at iginiya ako sa tubig. Hanggang taas iyon ng aking dibdib dahilan para ang dulo ng aking buhok ay nabasa.

Kumapit ako kay Seatiel. Muling nagtama ang paningin namin habang nasa tubig kami’t ang aming mga damit ay nasa buhanginan.

He kissed me again, with the moon, the stars, and the very sea of La Esperanza as the witnesses.

“I can’t tell how much... I am in love with you...” he breathed and searched for my eyes again, “I’ll only stop breathing when you’re gone. I’ll... only open my eyes when you’re with me, because without you here...” Matagal siyang huminto. Napatitig kami sa isa’t isa, at hindi ko alam na... ganito pala kalaki ang tiwala ko sa kaniya. “I will forever be dreaming of you, Lauren,” bulong niya habang nakatingin sa mga mata ko.

My heart skipped a beat. Kahit anong lamig ang humahalik sa pisngi ko ay hindi ko iyon alintana. Ang mga butil ng tubig ay malayang lumalandas mula sa mga basa naming buhok.

“Then, don’t let me go, Seatiel...” usal ko. “Be patient with me. Even when I am no longer deserving of your love... don’t give up on me yet...”

Matagal siyang tumitig sa ‘kin. My heart beat is overtaking the sound of the crashing waves while we’re both naked under the sea water.

“I’ll keep finding you no matter how far you’ll go. I’ll find you... even when it’s the sea and the waves who will take you away from me. I promise you that, Lauren.”