Relentlessly (La Esperanza Series #1) Free - Tagalog

Kabanata 24

Sa mga nagtatanong, FREE story po ito at hindi talaga magla-lock. Itaga n'yo pa sa bato kahit tumambling-tumbling pa ang characters at author! Char! Finally, 1k followers na tayo. Thank you sa mga nag-follow.

Relentlessly I

Warning: SPG

Napabangon ako at naupo nang maayos sa duyan. Nagkatabi kami.

He’s wearing a black button-down shirt, nakarolyo hanggang sa kaniyang mga siko ang manggas. Bukas ang mga butones sa unahan nito na inilalantad ang malapad niyang dibdib. And he’s wearing a suit pants!

Saan siya galing? He looked really expensive, like he had just come from an important high-profile meeting or something! He looked so out of place in this field, with a hammock under the tree.

“Anong ginagawa mo rito?” tanong niyang muli habang nangungunot ang noo sa pag-iisip. He checked me almost from head to toe. Nang makitang ayos lang ako ay ibinalik niya ang tingin sa mga mata ko.

“Seatiel.” Nanginig ang boses ko at halo-halo ang pakiramdam.

The corners of my eyes felt hot. Hindi ko alam kung bakit. If it’s because I miss him or because I feel sorry for doing this to him.

“Why are you crying, Lauren?”

Natigilan siya nang makita ang mga mata kong nangingislap sa mga luha. Mataman akong ngumiti at umiling.

This is stupid. Doon ko lang napagtanto ang ginagawa ko. Ni hindi ako nagpaalam kina Ate Aly o kina Nay Issa, at balak kong maglaho na parang bula. Iyong hindi na nila ako makikita o makikilala pa kahit kailan. I can send them money for compensation. I know money can do it for me.

“Wala,” sambit ko at iniwas ang tingin. “Saan ka galing? S-Sabi ni Marcus wala ka raw?”

“May inasikaso lang. Hindi na mahalaga,” sagot niya. “At ikaw? Ano ang ginagawa mo rito? Hmm? Kanino ka makikipagkita?”

Makikipagkita? Alam niya ba? Hinuhuli niya ba ako? P-Paano niya nalaman? Halos hindi ako makalunok sa kaba! I knew I shouldn’t have trusted Credence! Ang lalaking iyon! Bakit ko ba siya pinagkatiwalaan?

“A-Anong sinasabi mo? Wala akong kikitain... napadaan lang ako rito galing sa... sa flower farm,” pagsisinungaling ko.

Nag-igting ang kaniyang panga ngunit hindi nagsalita. Natatakot ako sa pananahimik niya. Hindi ko tuloy mahulaan kung may alam ba siya o wala!

Hindi na ako pwedeng umuwi dahil ilang oras na lang ay hating-gabi na. Ilang saglit lang niyon ay aalis na kami ni Creed. Hindi ko alam kung paano ko mapapauwi si Seatiel nang hindi ako kasama dahil alam kong hindi siya papayag na umuwi nang wala ako.

“Napagod ako. D-Dito na ako matutulog. Ikaw na lang ang umuwi,” sabi ko kay Seatiel nang tumayo mula sa duyan para lumayo sa kaniya. Ganoon na lang ang pagpigil ko sa panginginig ng boses ko dahil sa kaba pero bago pa ako makalayo ay hinapit niya ako palapit. Bumagsak ako sa kandungan niya kasabay ng pagsinghap ko!

Mabilis na sinakop ng mainit na katawan ni Seatiel ang likod ko nang nahulog ako sa kaniyang kandungan dahil sa kaniyang paghapit!

“Sinong hinihintay mo? Huwag mong sabihing may manliligaw kang iba kaya hindi mo ako pinapayagan? Sino? Si Creed ba? Hmm?” sunod-sunod niyang tanong sa mariing tono.

“Bitawan mo ako, Seatiel,” mariing asik ko. For Pete’s sake, nakakandong ako sa kaniya! I can feel it! Namumula ang mukha ko!

Nagpumiglas ako sa kandungan niya hanggang sa makawala ako. Madilim ko siyang tiningnan pero nakuha niya pang ngumisi habang nasa duyan na ‘yon!

“Umuwi ka na. Dito ako matutulog!” sabi ko at diretsong pumasok sa bahay na bato.

Diretso kong tinungo ang kwarto at sinandal ang likod sa pinto nito. Napahawak ako sa dibdib ko. Stay focused, Isla!

Umupo ako sa dulo ng kama at humalukipkip. Madilim na sa labas. Kung may cellphone lang ako, napadalhan ko na ng mensahe si Creed na maaga niya na lang akong puntahan kung maaari para makaalis na ako at hindi na magtagal pa rito.

Napalingon ako sa pinto nang bumukas iyon. Si Seatiel.

“Ano pang ginagawa mo rito? Hindi ako sasama pauwi. Nagpaalam na ako kina Ate Aly,” I lied again.

“Oh? Wala naman akong sinabing uuwi ako,” sagot ni Seatiel at tuluyang pumasok sa kwarto.

Sinundan ko siya ng tingin nang makitang inaalis niya ang suot na long-sleeved shirt. Hinawi niya ang buhok at tumingin sa akin kaya nagtama ang mga mata namin. Mabilis pa sa alas-kwatrong nag-iwas ako at pagilid na humiga sa kama. Hinarap ko ang pader at nagsumiksik. Pinagkrus ko ang mga braso sa dibdib.

Maninindigan ako na rito ako matutulog!

Pinikit ko ang mga mata ko para hindi niya ako kausapin at umalis na!

“Nagagalit ka ba sa ‘kin? Anong ginawa ko?” pagsasalita niya at mukhang nakatayo pa rin.

“W-Wala. Hindi lang maganda ang pakiramdam ko. Matutulog na ako.”

“Hindi ka magaling magsinungaling, Lauren. Tell me. Anong ginawa ko? Aayusin ko. Hindi iyong nagagalit ka nang hindi ko maintindihan kung may nagawa ba ako...” Seatiel heaved a sigh.

Napapikit ako. Magulo ang isip ko. Magulo ang nararamdaman ko. Nagtatalo ang mga iyon at hindi ko na maintindihan kung anong gagawin ko.

Kailangan kong umalis kahit hindi iyon ang gusto ko. A part of me is telling me to just disappear quietly. They would never find out about me anyway. Ngunit may parte rin naman sa akin na ayaw mawalan ng koneksyon sa kanila lalo pa’t malaki ang utang na loob ko at tinuring nila ako nang maayos.

Pumikit ako lalo.

I like Seatiel. Gusto ko pang manatili rito at mas makilala siya pero sa tuwing naaalala ko kung paano kami nagkakilala sa trahedyang iyon, may pumipigil sa ‘kin. Sa tuwing naiisip ko ang buhay ni Isla, pakiramdam ko hindi ako dapat nandito sa kaniya.

This isn’t my place. I was just a passerby!

Dapat naman talaga noon pa ang alis ko. Dapat hindi ko na siya hinintay noong umalis siya patungong Maynila. Dapat hindi na namin ginawa ‘yon.

Hindi ko na alam kung ano ang mga pagsisisihan ko at kung anong hindi.

Hindi ko na namalayang tumabi siya sa ‘kin. Hinawakan niya ang balikat ko at sa marahang boses ay nagsalita.

“Lauren? Ayos ka lang? May masakit ba sa ‘yo?” May pag-aalala na sa boses niya ngayon at seryoso.

Mas nagsumiksik ako sa pader. Ayaw ko siyang marinig. Ayoko muna siyang makausap.

“Ayos lang, Seatiel. Please, let me sleep. A-Ang sakit ng ulo ko.” Sinikap kong klaruhin ang boses ko para hindi niya mahalata ang aking hikbi. Pilit kong pinikit ang mga mata at binaon ang mukha sa unan.

Narinig ko ang marahas na buntonghininga ni Seatiel, ngunit hindi na siya nagsalita hanggang sa makaidlip ako. Nagising ako sa lamig. Malalim na ang gabi. Napatingin ako sa braso ni Seatiel na nakayakap sa tiyan ko.

Nang nilingon ko siya sa aking likod ay nakita kong tulog siya. Napabuntonghininga ako at napatitig sa kawalan. I hate this feeling...

I’m an expert at running away, yet now my mind is consumed by the man sleeping beside me.

Nilingon ko si Seatiel. Gumalaw ako sa higaan para harapin siya at tinitigan siyang payapang natutulog.

Nakaramdam ako ng kirot sa aking dibdib. Inangat ko ang kamay ko at hinawakan ang pisngi niya. I traced his jaw with my index finger. Napakaganda ng pagkakahulma niyon.

Malalim akong napahinga at dahan-dahang inalis ang kaniyang brasong nakayakap sa akin. Bumangon ako sa kama at binuksan ang lampara. Nakita ko ang cellphone ni Seatiel kaya tiningnan ko ang oras. Alas-diyes ng gabi.

Malalim akong napabuntonghininga. Siguradong wala pa si Creed. Lumabas ako at nagtungo sa may kataasan at lumang bintana na walang salamin. Pinatong ko roon ang mga siko. Nilipad ng hangin ang buhok ko habang pinagmamasdan ko ang mataas at maliwanag na buwan sa langit, katabi ng mga bituin.

Madilim ang buong field. Walang ibang bahay malapit dito. Tanging damuhan lamang ang matatanaw at isang linya ng daan. Tunog ng mga hinahanging dahon sa puno ang naririnig.

Ilang saglit akong naroon nang may tumawag sa ‘kin. Nilingon ko si Seatiel na mukhang naalimpungatan at nagising na naman na wala ako sa tabi niya, gaya noong naroon kami sa isang mansyon.

“What’s the matter, Lauren? Hindi ka mapalagay. May problema ba?” Iyon ang tanong niya.

Umiling lang ako kahit napansin niyang balisa ako at binalik ang tingin sa bintana. “Uh, hindi lang ako makatulog. N-Nagpapahangin lang...”

Nasa likod ko siya. Kahit hindi ko siya tingnan ay alam kong nasa akin ang tingin niya, hindi maunawaan kung anong gagawin niya sa ‘kin.

Nagulat ako nang pumulupot ang mga kamay niya sa tiyan ko at mula sa likod ay mahigpit niya akong niyakap. Kalaunan, napalagay rin ako sa kaniyang pagkulong sa akin sa mga bisig niya.

Seatiel pressed his lips against my shoulder. In a deep, comforting voice, he spoke.

“Something must be wrong. Bakit hindi mo sabihin sa ‘kin? Para maayos natin.”

Malambing ang boses niya. Napagtanto kong wala siyang alam sa gagawin ko. Na hindi niya alam na si Creed talaga ang kikitain ko.

Hinarap ko si Seatiel. Nagtama ang paningin namin. Mukhang napansin niya ang mga mata kong namumula dahil sa kanina. Inangat niya ang palad at hinaplos ng kaniyang daliri ang talukap ng mata ko. Napapikit ako at dinama ang haplos niya kasabay ng hangin mula sa bintanang nasa aking likod.

Bumaba ang daliri ni Seatiel sa labi ko dahilan para mapamulat ako at salubungin ang kaniyang mapungay na mga mata. Wala akong marinig kundi ang ihip ng hangin, and my heart that’s beating loudly.

“Cast your worries to me. Let’s deal with it together. Hindi kailangang mag-isa mong isipin lahat,” he comforted, like a husband to his dear wife. Marahan akong napatango but this one, I can’t tell him... “Hindi ko na pipiliting sabihin mo sa ‘kin, but you know I’m all ears to whatever it is, hmm?”

Seatiel kissed my eyes, dumaan ang labi niya sa pisngi ko. Saglit siyang tumigil bago tumingin sa mga mata ko. Our eyes mirrored each other. Hanggang sa bumaba ang labi niya sa aking labi.

Napapikit ako. Sinakop ng mga labi niya ang akin. It pushed me a bit, kaya napakapit ako sa kaniyang braso at kalaunan, sa bumababang depensa, tumugon sa galaw ng kaniyang labi.

We kissed like the first time. Napasandal ako sa batong pader. Sinakop ng mainit niyang palad ang aking panga at masuyong hinalikan ang labi ko.

Saglit kaming tumigil at nagkatinginan.

“Gustong-gusto ko tuwing tumitingin ka sa ‘kin nang ganito,” bulong ni Seatiel at sa isang iglap lang ay nagsasalo na kami sa maiinit na mga halik, pumapawi sa malamig na hangin.

I kissed him back with the same intensity. Hinayaan kong kumawala ang lahat ng emosyong kanina ko pa pinipigilan. All my frustrations... I threw them away.

Naramdaman ko ang mainit na dila ni Seatiel dahilan para may tumakas na daing mula sa bibig ko. Hinapit niya ang hita ko at mariing pinadaan ang mga palad paangat kasama ang tela ng suot kong bestida.

“Seatiel...” tawag ko habang sinusundan ng aking pandama ang bawat daanan ng mainit niyang palad.

“Hmm?” usal niyang sandaling tumigil. Parang may pumupuno sa dibdib ko dahil sa matinding tensyon.

Sa halip na sumagot ay hinalikan ko siyang muli. Hinawakan ko ang kamay niyang umaangat sa hita ko. Ang malayang kamay niya ay bumaba rin sa gilid ko at pumailalim sa aking suot. My heart was pounding with anticipation. He kissed my scars. Ang lahat ng nadampian ng kaniyang halik ay parang napapaso na sa init ng kaniyang labi.

Namalayan ko na lang na nakabalik na kami sa loob ng kwarto. I gasped when my back slightly hit the back of the door, ngunit tila parehas kaming walang pakialam habang nagtutuos ang mga labi namin.

“Why are you not sleepy, hmm?” pagtatanong niya sa gitna ng mga halik na iyon.

Wala na rin naman talaga akong balak na matulog pa. Nahanap niya ang tingin ko at kalaunan, hindi na naghintay pa sa aking sagot.

Napasinghap ako nang kaunti nang matunton ng kaniyang kamay ang gilid ng underwear ko. My face heated.

Naisip ko na maaaring may makakita sa amin mula sa bintanang ito, but I couldn’t care less anymore. Saglit na pinakawalan ni Seatiel ang mga labi ko ngunit ang tingin ay nanatili at namumungay na naman.

“Seatiel...”

My heart’s pounding with the sight of him taking his shirt off. Nakatingin siya sa mukha ko habang ang mga mata ko’y nasa ginagawa niya.

Nawala lamang iyon nang muli niyang abutin ang mga labi ko. Hinapit niya lalo ang bewang ko. Ang presensya ng kama ay nasa likod ko na na aking ikinasinghap.

Bumagsak ang tingin ko sa kaniyang katawan. Napakurap ako.

Nakulong ako sa pagitan ng mga braso ni Seatiel nang itukod niya ‘yon sa magkabilang gilid ko. Ang mga hita ko ay nasa pagitan ng kaniyang mga binti. Yumuko si Seatiel at dinampian ng halik ang dibdib ko paangat sa aking leeg.

Parang may sariling pag-iisip ang mga kamay sa kaniyang braso. Saglit siyang tumigil para kalasin ang suot na belt. Pinanood ko ang ginagawa niya at halos mapalunok nang tuluyang maalis ang kaniyang suot.

Muling nagtama ang paningin namin. Sinakop ng labi ni Seatiel ang mga labi ko habang nararamdaman ko ang kahabaan niya, umaangat paitaas sa pagitan ng mga hita ko, nanunukso. I felt the tip of his manhood teasing my folds. Ikinapikit iyon ng mga mata ko.

Nadama niya ang antipasyong nararamdaman ko at sa malalim at paos na boses ay nagsalita.

“Kung alam ko lang na ganito ka paaamuhin, sana kanina ko pa ginawa.”

Hindi ko napigilan ang pagdaing sa mga labi niya nang sinubukan niya iyong ipasok nang kaunti ngunit muli lamang dinulas sa aking gitna. He kept teasing me until I almost sucked him for greediness. It was embarassing on my part, lalo’t nagmumukha na akong sabik na sabik sa kaniya!

“Seatiel...” pawisan ko nang tawag at hindi na mapakali ang mga hita.

“You’re devouring me, hmm...” Tuwang-tuwa naman siya!

“J-Just do it alread—” Naputol ang sinasabi ko sa isang daing nang naramdaman ang pagpasok niya sa aking loob. Agad nanuot sa akin ang hapdi ngunit hindi na katulad noong una! Minasahe niya ang hita ko at marahang pinisil para ibsan ang nararamdaman ko.

He started moving in and out of me. Hindi na ako nakapagsalita ulit pagtapos niyon dahil ramdam ko na ang nabubuong init sa aking puson.

Pilit kong kinagat ang sariling labi para lang hindi gumawa ng ingay. Mula sa marahan ay naging mabilis at malalim ang bawat paglabas-pasok niya sa loob ko at sunod-sunod.

Napapakawalan ko rin ang aking labi sa kakatingala. Kahit malamig ay nagsimulang magpawis ang leeg ko. Naglikot ang aking mga paa. Wala na akong makapitan nang mas tumindi ang bawat pagpasok niya at pagsasalo ng magkahugpong naming katawan.

He moaned softly as his face nestled into my neck. Dumiin ang hawak niya sa hita ko na palagay ko’y mag-iiwan pa roon ng pamumula. Halos bumaon ang aking mga kuko sa braso niya. I was already slipping from my position, so he held my waist tightly to keep me from slipping away from his touch.

Nauna ako sa aming dalawa. Ilang beses ako bago siya. I didn’t know I’m this thirsty for him!

“Ah, damn,” marahas niyang mura.

Naibagsak ni Seatiel ang sarili niya sa ‘kin at kasabay ng paghugot niya ay naramdaman ko ang init sa aking puson. I couldn’t speak. Oh, I couldn’t even open my eyes properly! Hinihingal akong napatingala sa kisame at kinakalma ang nagwawala kong dibdib.

Hindi pa lumilipas ang ilang sandali at agad niya akong binangon. Puno ng kasabikan ang mga mata namin, walang balak tumigil. Nahulog ang aking buhok nang napatong sa kaniyang kandungan at muling nagtagpo ang mga labi namin.

The sensuality of our kisses made me tremble, my eyes fluttering shut as he pressed against my bare skin, searching for my entrance, ready to claim me again with his long, thick shaft.

“Seatiel, aren’t we done?” may panghihina kong tanong na halos wala nang boses pa.

“Not yet,” he whispered huskily and smirked.

Alam ko na dapat ‘yon lalo na sa kaniyang namumungay pa ring mga mata! Nilabasan na siya... a-ako rin naman! Gaano ba siya katibay?

He didn’t answer. His silence is heavy with need, probably still aching for something more.

Nanatili ako sa kaniyang kandungan. Napaawang ang labi ko sa pagitan ng halik noong naramdaman ang pagpasok niya. He claimed me again, making me full with his need, and teased with the slow, deliberate rhythm of his thrusts.

“Seatiel,” I called again because it wasn’t just enough! My walls clenched, dahilan para mapaungol siya sa hatid na pakiramdam niyon sa kaniya.

“Move, Lauren,” he commanded. Hindi ko malaman kung anong gagawin ko. I tried this once pero binalik niya rin ako noon sa ilalim niya! “Move, baby, please. Ride it, ride me...” bulong niya sa pinakasenswal na paraang narinig ko.

Napatitig ako sa mga mata ni Seatiel. Why does he have to be this handsome? Hot? My heart and body can’t contain him!

Sinubukan kong gumalaw para salubungin din siya. Napapikit ako sa naramdaman at halos napapasigaw na rin sa tuwing may natatamaan siya sa aking loob. My body responded to each of his thrusts.

“Hmm,” daing ko tuwing sumasagad siya sa loob ko’t may natatamaang nakakapagpanginig sa aking mga tuhod. “s**t!”

Kinulong niya ang mga labi ko sa mainit niyang halik kaya nakulob doon ang aking ungol. Imbes na sawayin ako roon, halos malutong din siyang napamura.

“Seatiel, p-please, h-how can I—hmm—m-make this faster?”

Kinagat niya ang labi ko at may diin na hinawakan ang aking bewang. He lifted me and in a swift move, the soft bed was against my back again! Naghalo ang mga ungol namin. He took me again! Pawisan na ang buong leeg ko at hindi na nabilang kung ilang beses iyon basta’t sabay kaming pagod na bumagsak sa kama!

Agad niyang tinaklob ang kumot sa aming katawan, covering almost all of mine. Pagkatapos ay pinaikot ni Seatiel ang braso sa balikat ko at hinayaan akong pagod na makatulog sa kaniyang dibdib.

“Good night, Lauren,” namamaos niyang bulong na hindi ko na masagot pa sa kapaguran. Ang huli kong naramdaman ay ang marahan at antok niyang halik sa aking noo bago ako tuluyang nakatulog.

When we did it, nawala sa isipan ko ang dapat gawin, ang usapan namin ni Creed ngunit dahil naalimpungatan ako sa kalagitnaan ng gabi, sumagi iyong muli sa aking isipan matapos masulyapan ang payapang natutulog na si Seatiel.

It hits me again that I’ve stopped watching him sleep. My whole body is aching. Ramdam ko ang hapdi at kirot pati sa aking lalamunan at dibdib habang binaha ng guilt ngunit ginawa ko pa rin ang lahat para makaalis.

I looked at Seatiel, sleeping in the bed where we’d made love just a few hours ago… or f****d, rather. Mapait akong napangiti.

Naayos ko na ang sarili. I wanted to kiss him goodbye but I refrained because I didn’t want to wake him.

Inalis ko lahat ng emosyong lumulukob sa sistema ko, kasabay ng mga hakbang ko papalayo para iwan siya.

Dumiretso ako sa mansyon ng mga La Senna. Saktong naabutan ko si Creed sa kaniyang kotse na nasa labas na ng kanilang bahay at bukas ang headlight. Ibig sabihin ay wala siya sa syudad kagabi at narito sa La Esperanza, saktong-sakto para mabilis kaming makaalis.

Bumaba siya sa driver’s seat at gulat na napatingin dahil sa namumula kong mga mata. Nagbabadya ang mga luha roon kanina pa habang binabagtas ko ang madilim na daan na halos liwanag ng buwan na lang ang karamay.

Magsasalita pa sana si Creed ngunit agad ko na iyong pinutol.

“T-Tara na, Creed...” nag-iiwas ang tinging sabi ko.

I didn’t want to tell him anything. Naupo ako sa backseat para itago ang mga luha ko.