Hindi ako makaalis sa kinatatayuan ko dahil nakaharang pa rin si Will. Hindi siya nagsasalita pero ramdam ko ang lakas ng pintig ng puso ko. Siguradong rinig na rinig niya ito.
“Hindi ka dapat matakot sakin.” bulong niya at lumayo sakin. Umupo siya sa may tapat ng bintana. Nakahinga ako ng maluwag. “It is hard to believe, but I changed.” Tumayo siya at naglakad palapit sakin. “Huwag mong lang babanggitin ang pangalan ng taong mahal ko.” Tumalikod siya. “At huwag mo siyang gagayahin.”
“Bakit ko naman siya gagayahin?” tanong ko. Huli na bago ko pa mabawi ang mga salita ko. Lumingon siya na pulang pula ang mga mata. “Hindi ko siya ginagaya at hindi ko rin alam ang tungkol sa kanya.” dagdag ko.
Nag-iba ang kulay ng mga mata niya. “Hihintayin ka namin sa red room.”
“Bakit?” inosente kon
