Isang linggo. Isang buong linggo na simula nang huli kong makita si Markus. At isang linggo na rin mula nang biglang nawala si Bruno.
Walang paalam. Napakahayop talaga ng mga gagong ‘yon. Walang kahit anong paliwanag. Parang bigla na lang silang binura sa buhay namin ni Cora.
At ang mas masakit? Wala kaming karapatan magtanong. Dahil technically wala naman kaming karapatan sa kanila. Si Cora medyo meron pa dahil magjowa sila.
Pero masakit pa rin. Sobra. Tinikman lang yata ako ng tang-inang iyon.
“Nakakainis talaga,” sigaw ni Cora habang nakahandusay kami sa kama ko, magkabilaang yakap ang mga unan.
“Boyfriend ko ‘yon tapos biglang mawawala parang multo? Ano ‘to, horror movie?”
Hindi ako sumagot. Nakatitig lang ako sa kisame. Iniisip kung kailan pa naging ganito kahirap huminga.
“Ka
