Sinundo kami ni Nathan sa park, nalulungkot naman si Andrew dahil daw hindi pa siya nasawa at gusto pa niyang maglaro. Umiiyak pa siya kaya pati si Tita Vernice ay umiiyak na rin. Gusto pa niyang bumalik sa park at pinipilit na makababa sa kotse. Nagkakaintindihan naman sila ni Andrew dahil isip bata na nga itong si Tita.
Inalo ko si Andrew. "Drew, huwag ka ng magtampo kay ate. Simula ngauon everymonth lalabas na tayo at magpapasyal. Maglalan ako ng oras para lang mailabas kayo," sabi ko naman sabay ngiti.
"T-talaga Ate, kada buwan lalabas na tayo kahit isnag beses lang?!" tuwang-tuwa na sabi naman nito.
Tumango naman ako at nakita ko si Nathan na napatinhin sa akin sa kanyang side mirror. Ngumiti ako kay Nathan at ginantihan din niya ako ng ngiti. Ito lang ang paraan para makaalis kami
