Chapter 35.2

2308 Words

No one came to save me this time. Walang Dijon na mananapak ng reporters para sa'kin o Emery na magsasabi sa kanilang wala akong kasalanan. I'm all alone. With all the strength left in me, I pushed the media and made my way through the undomisticated crowd. As soon as I left the building, I hailed a bus and went straight to my empty home. Tahimik ang condo at parang walang buhay pagkapasok ko ro'n. Bumagsak ang pang-upo ko sa sofa; doon walang ingay akong nagtangis at nanghina. It breaks my heart even more not to have someone here supporting me. Hindi pa ko tapos mag-adjust sa pagtatakwil sa'kin at pagkabuntis ko, ito naman ngayon. Ngayon kahit lipunan ay sinusuka na ko. Nakatulugan ko ang pag-iyak at ang pagkapagod. Masyado akong antukin nitong nakaraang mga araw, sa gabi naman ay hind

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD