Sa Likod ng Mikropono

Mainit ang sikat ng araw nang umagang iyon, tila ba ipinapahiwatig ng kalikasan na may bagong simula na naghihintay kay Clarisse Dela Cruz. Nakaupo siya sa kahoy na mesa ng kanilang maliit na kusina, hawak ang isang tasa ng kape, habang nakatingin sa dingding. "Anak, kumain ka muna bago ka umalis. Mahaba ang araw mo ngayon." Boses iyon ng kanyang ina, si Marissa, habang naglalapag ng pritong itlog at tinapay sa mesa. Napangiti si Clarisse. "Ma, hindi ko kaya kumain ng marami kapag kabado. Baka sa biyahe pa lang sumakit na tiyan ko." "Clarisse," mariing sambit ng ina. "Hindi ito basta lakad-lakad lang. Unang interview mo ito sa broadcasting company. Gusto kong may laman ang sikmura mo." Napabuntong-hininga si Clarisse at kumuha ng maliit na piraso ng tinapay. Hindi niya kayang tanggihan ang ina, lalo na't batid niyang ilang taon itong nagsakripisyo upang matustusan ang kanyang pag-aaral sa kolehiyo. Si Marissa ay dating guro sa pampublikong paaralan. Hindi siya nakapag-asawa muli matapos iwan ng lalaking minahal niya - ang ama ni Clarisse - na ni minsan ay hindi nagpakita ng suporta. Lumaki si Clarisse sa gabay lamang ng ina, at dahil dito ay natuto siyang maging matatag, pursigido, at marunong makontento. Subalit ngayong araw, hindi niya kayang pigilan ang kaba. Journalism graduate siya, at ito ang unang pagkakataon na makapapasok siya sa gusali ng Vergara Network, ang pinakamalaking broadcasting company sa bansa. Habang iniisip niya ito, unti-unting lumulutang ang pangalan sa kanyang isip: Alexander Vergara. Siya ang may-ari at CEO ng kumpanya. Kilala bilang isang matalinong negosyante, ngunit higit na kilala sa kanyang pagiging malamig at istrikto. Hindi niya kailanman naisip na personal niya itong makikilala - at lalong hindi pa niya alam na sa likod ng bawat mikropono, magsisimula ang isang kuwento ng pag-ibig at pagsubok. Bitbit agn kanyang maliit na bag at envelope na naglalaman ng resume at mga sample articles, sumakay si Clarisse ng jeep papuntang Maynila. Humahampas ang hangi sa kanyan mukha, at sa bawat tanaw niya sa mga matatayog na gusali, lalo siyang napapaisip: Ito na ba ang simula ng pangarap k.? Nag-ring ang kanyang cellphone. Pagtingin niya, pangalan ni Sophia - ang matalik niyang kaibigan at kaklae noong kolehiyo - ang lumitaw na screen. "Hello?" sagot ni Clarisse. "Girl! Nakaallis ka na ba? Naku, sana naman hind ka malate sa interview mo. Alam mo bang sa Vergara Network, isang segundo lang ng pagkakamalli, minus points agad?" Napairap si Clarisse ngunit natawa rin "Oo na, Sophie. Nasa jeep na ako. At hindi naman siguro ganoon ka-strikto. "Hoy, huwag kang kampante! Si Alexander Vegara and CEO roon. Sabi nila, isang tingin lang niya, alam na niya kung may potentio o wala." Napatahinik si Clarisse. Hindi niya gustong isipin na makikita siya ng personal ng isang tulad ni Alex Vergara. Hindi naman siya artista, at isa lamang siyang fresh graduate. Pero sa isang sulok ng kanyang puso, may kakaibang kaba at pananabik na unti-unting tumitibok. Pagdating niya sa gusali, halos matulala siya sa laki at ganda nito. Makintab ang mga salamin ng building, at ang mga tanong naglalakad sa lobby ay pawang pormal at abala. Nakapulupot ang kanyan kamay sa envelope, pilit na pinapalakas ang loob. "Miss, saan po kayo?" tanong ng receptionist. "Ah, may interview po ako sa News and Public Affairs department," mahina niyang sagot. Nginitian siya ng receptionist at tinuro ang elevator. "Pumunta po kayo sa 15th floor. Huwag kayong kabahan, madali lang 'yan." Ngunit para kay Clarisse, hindi madali. Habang umaakyat ang elevator, ramdam niya ang mabilis na t***k ng kanyang puso. Pagbukas ng pinto ng elevato, sinalubong siya ng isang hallway na puno ng posters ng mga kilalang anchors at reports ng Vergara Network. Sa dulo ng hallway, nakita niya ang isang grupo ng mga aplikante na naghihintay. Umupo siya sa isang bakantend upuan at inilabas ang kanyang resume. Tahinik siyang nagdarasal nang biglang may boses na malamig na umalingawngaw sa paligid: "Kung ang simpleng paghihintay ay hindi ninyo kayang panindigan, paano pa kaya ang pressure sa trabaho?" Napalingon si Clarisse. Isang lalaking nakasuot ng maayos na suit, matikas ang tindig, at matalim ang mga mata ang nakatayo sa harap nila. Kahit walang nagsabi, agad niyang nakilala kung sino ito. Parang humitno ang mundo ni Clarisse. Ang taong matagal na niyang nababasa lamang sa mga artikulo at nakikita sa telebisyon ay nasa harapan niya ngayon. At higit pa roon - nakatingin ito sa kanya. "Miss," biglang sambit ni Alex habang nakatitig kay Clarisse, "kung bibigyan ka ng isang minuto sa harap ng kamera para ipakita kung bakit ka nararapat maging bahagi ng kumpanya ko - ano ang sasabihin mo?' Nagualt siya. Hindi siya handa. Napatingin siya sa ibang aplikante, ngunit malinaw na siya ang tinutukoy. Humingia siya nang malalim, pinilit pigilan ang panginginig ng kanya tinig. "Sir, hindi ko alam kung ako ang pinakamagaling na aplikante rito. Pero alam ko ang dahilan kung bakit ko gustong mapasok sa Vergara Network. Naniniwala ako na ang trabaho ng isang journalist ay hindi lang basta mag-ulat ng balita - kundi ang magbigay ng boses sa mga taong walang pagkakataong marinig. Kung bibigyan ako ng isang minuto sa harap ng kamera, iyon ang isisigaw ko: na ang bawat kuwento, gaano man kaliit, ay mahalaga." Tumahimik ang buong paligi. Maing si Alex ay tila hindi agad nakapagsalita. Ngunit sa likod ng malamig niyang titig, may bahagyan kumislap sa kanyang mga mata. "Interesting," maikoi nitong tugon. Pagkatapos ay tumalikod na siya at naglakad palayo. Ngunit sa puso ni Clarisse, nagsinmula ang isang katanungan: Bakit parang hindi ko kayang alisin ang tingin ko sa kanya? Nang matapos ang araw, umuwi si Clarisse na pagod ngunit puno ng emosyon. Hindi pa niya alam kung matatanggpa siya o hindi, pero ang malinaw sa kanya ay ito: ang unang araw na iyon ang magbubukas ng isang pintuan na magbabago sa kanyang buhay magpakailanman. At sa likod ng mikropon, magsisimula ang kuwento ng pag-ibig na hindi niya inakala.