Un abandoned Romance

Isa akong On Call Care giver sa Canada at kasalukuyan kong pinapaliguan ngayon ang aking Alaga, maaga kasing umalis ang kanyang Personal Care giver at ako ang na assign ng kompanya na pumalit pansamantala. "Would u mind scrubbing my back, please.." malambing siyang mtanda kahit na may katigasan siya ng ulo, ayaw niya nga ako papasukin dito sa banyo kanina kasi nahihiya dw siya, ito pala ang pangalawang beses na ako ang na assign sa knya. "ok, you don't have to stand" Saad ko nang aakma siyang tatayo para iabot saken ang panghilod lumapit ako sa bath tub at kinuha ang panghilod sa kanya. Marahan kong hinagod ang kanyang likod ng panhilod "How old are u again?" tanong niya saken "Im 26 maam" magalang kong sagot. Di na siya nagtanong pa ulit ,tahimik kong natapos ang pagpapaligo ko sa knya at dumeretso kami sa kwarto niya para magbihis. "You can stay here outside, I can manage myself" saad niya nang aakma akong papasok para tulungan sana siyang magbihis sa loob "But maam, my job is to help u and took care of u" maang ko sa knya sa malumanay na tono "I understand, but please just let me change myself, u don't have to do everything for me,Am I that too old? Im just 70 and Im still strong" maang niya saken na may halong lungkot "Alright, I let u change yourself but please can u let me in? I wanted to watch u, just incase there's something happen" Giit ko sa knya kasi nag aalala talaga ako baka bgla siya matumba "Ok, but don't interrupt me while Im changing" malambing niyang sabe, natutuwa ako sa knya kahit na lage siyang nakikipagtalo saken. Di naman kasi siya suplada tulad ng iba, sa tatlong taon kong pagtatrabaho dito siya ang pinaka paborito ko kahit na dlwang beses pa kaming nagkasama, ang gaan ng pakiramdam ko sa knya, yun bang feeling na my connection kami. "I really hate that wheel chair, it makes me feel old" pagrereklamo niya habang salubong ang kilay na pinagmamasadan ang wheel chair na nasa gilid ng kama niya "I can still stand and walk, I dont need that damn thing, but I have no choice my grandson bought that for me and I don't want him to get mad at me" napansin ko ang pagiba ng ekspresyon ng mukha niya mula sa pagkainis sa pagkalungkot. Pgkuway tinungo niya ang isang drawer at kinuha ang isang litrato ng isang lalaki di ko na msyadong nakita ang itsura kasi malayo ako mula sa matanda "If you just let you self learned how to forgive son, maybe you're here with me now, maybe you already had your own family" bakas sa boses ng matanda ang lungkot at pangungulila sa tingin ko ngay umiiyak siya pinupunasan niya ang sarili niyang luha at sinauli ang litrato sa kanyang drawer, pgkuway tinungo niya ako at hinawakan ako sa kamay, namumugto pa ang kanyang mga mata habag nakatitig siya sa aken "Let's eat now, Im hungry" naginhawaan ako sa knyang tinuran akala ko kung ano na ang kanyang sasabihin. Gusto kong tumawa pero pinigilin ko ang aking bunganga na bumunghalit. Inakay ko siya papuntang dining area at pinaupo. Nakahanda na ang kanyang mga pagkain, hinayaan niyang subuan ko siya, mga gulay lahat ng kinakain niya kaya pala kahit matanda na ay malakas at makinis parin. Mabilis kaming natapos at nagpahatid na siya sa kanyang kwarto, gusto niya raw umidlip. Sinamahan ko muna siya sa knyang kwarto at nang makatulog siyay lumabas na ako at nagpasyang maupo sa balkonahe ng kanilang mansyon. Hindi ko pala nabanggit kanina na halos maligaw ako sa paghahanap ng mansyon na ito nung unang beses akong pumunta rito, nasa gitna kasi ito ng kagubatan pero yung entrance niya ay gaya ng sa subdivision maraming bantay saang sulok my bantay at ito lang ang nag iisang bahay dito. Buti nalang ay may isang kasambahay ang sumalubong saken. Nung una natatakot ako baka mga aswang o bampira ang nakatira dito pero nagbago yun agad nang makilala ko si Maam Celestine ang makulit at ang malambing kong alaga. Napangiti ako sa aking iniisip. Kinuha ko ang aking cellphone sa bulsa e check ko kung may text si Marga siya yung personal care giver ni Ma'am Celestine, "I'll be home at 12 Pm, can u stay with her for a night?, I have my clothes in my room you can use it and u can stay there" bumuntong hininga nalang ako wala din naman akong uuwian sa condo, pag umuwi ako dun ako lang din naman mag isa malulungkot lang ako dun at mangungulila ulit sa pamilya, sa mga magulang ko, mga kapatid ko at syempre ky Enzo. Umiinit ang gilid ng mga mata ko, naiiyak at nalulungkot parin ako kahit Limang taon na ang nakalipas.