FINDING NEMA

Chapter 14

NEMA

I decided to take a cab

Ayaw kong masabak na naman sa trapik.

Wala na yatang pag asang maibsan ang problema ng pinas sa trapik.

Weekend ngayon pero ganun pa din matrapik parin

Madilim pa lng gumising na ako.

Nagluto na ako ng pagkain nina Antie at Angelo.

Iinitin lng nila yun sa microwave

Tapos naglinis na ako ng bahay

Mabait na bata si Angelo.

Never niya ako binigyan ng sakit sa ulo.

When I told him to take care of Antie Arlene, akala mo mamang-mama na siyang taga pagtanggol namin

Bata pa lng siya makikita mo na ang sense of responsibility sa mga kilos niya.

And I'm so proud of him.

5:00 AM to be exactly ng umalis ako.

Sabi ng driver he will find a short cut route para mapabilis ang dating ko sa Ayala..

Nasa stage ako ng pagmumuni muni ng mag vibrate ang phone ko..

It's a text message from unknown number..

"Go Directly to the Top floor and just press the door bell on the first door you'll see when you get out of the lift"

It's more an instructions.

Bumuntong hininga ako.

Andrie Lorenzo told me yesterday, we are going to ride a chopper..

Alam ko mahirap tong kalagayan ko..

I'm with the father of my hidden son

Who is going to get married soon.

And probably I'm going to design the Wedding Venue that to be construct sooner.

Nakaramdam na naman ako ng kakaibang kirot.

Dapat di ako makaramdam ng ganito.

I need to separate my personal emotions and my job.

Professional architect ako.

Kaya naabot ko ang estado ko sa US bilang famous lady architect sa firm na pinagttrabahuan ko dahil sa pagiging consistent ko at pagiging very professional..

Kailangan kong isantabi ang ano mang nararamdaman ko..

John Andrie is just part of my memories and my past.

And I will keep that memories forever..

Dahil alam ko ang reality sa pagitan naming dalawa..

Yun din ang isa sa mga reasons ko five years ago ng umalis ako.

Alam kong malabo yun pero di ko lang expected na mag iiwan siya sa akin ng isang magandang ala ala..

Napapitlag ako sa malalim na pag iisip ng magsalita ang driver ng taxi..

"Maam JAL building na po tayo"

Ngumiti ako at dumukot ng pera para sa metro ko..

Mabilis akong lumabas sa taxi..



I'm sporting blue denim skinny jeans stripped black and white cotton shirts and black long jacket..

Suot ako ng white sneakers to feel comfortable..

Binati ako ng guard..

Tumango lng ako dito with geniune smile from my lips.

Weekend ngayon kaya very rare lang ang tao sa building...

"Hi..ano pong number ng pinaka last floor?"

The guard give me his mocking smile what's with the meaningful smile..

"50 Maam"

I nodded and smile kahit parang gusto kong mainis..

Di kasi nakaligtas sa akin ang malisyosong ngisi sa labi ng guard..

What's wrong with him?

I decided to ignored it..

"Maam kung sa 50 floor kayo pupunta sa private elevator kayo ni Sir sumakay..yan lang ang elevator na hanggang 50 floor ang destination"

I look at him with question..

Mabilis nitong pinindot ang nasa dulong elevetor..

"This way maam"

I murmured "thank you"

At pamasok na ako sa loob ng elevator..

Siguro nga ito ang elevator na magsesend sa akin sa top floor..

Where's the helipad was..

Ilang beses akong huminga..

Ninenerbiyos ako..samot saring emosyon nararamdaman ko..

Actually I'am afraid for the heights..

Lalo na yung nakikita ko ng literal ang nasa baba..

Ding!

Lumabas ako...iginala ko ang paningin ko..

IIsang pintuan lang ang nakikita ko..

Nakahinga ako ngaluwang ng makita kong may door bell naman pla..

I press the door bell..

Walang nagbubukas..

Baka nawala ako..

Tiningnan ko uli ang message sa phone ko..

Di naman ako nagkamali..

I press it again..

Wala padin..

I took a deep breath..

One more time pag wala parin..

Baba na lng ako..

After the third attempt.

Biglang bumukas ang pinto..

Nanlaki ang mata ko..

Holly macaroni!

Di ko alam saan ko ibabaling ang paningin ko..

John Andrie is just wearing towel wrapped on his waist.. with the water drifting on his body..

Nakangisi ito.. habang nakatingin sa akin..

"Hi Miss Sandoval.."

Casual nitong bati sa akin..

Alanganing ngiti lang ang nakayanan ko.. biglang nawalan ako ng boses..

What an awkward situation?!

'Suit ur self magbibihis lang ako"

Ibinaling ko ang paningin ko sa Malaking Aquarium..

"I think I am more than delicious than the fish inside there"

"Fix your self Mr. LORENZO.. or else lalabas ako uli"

Banta ko sa kanya..

Kailangan kong paglabanan nararamdaman ko..

Di ko pwdeng magpadala sa kamunduhan..

I need to control my self..

I know..he is trying to seduce me..

"Miss Sandoval aren't you curious whats inside behind the towel?"

Napalunok ako...

Think Nema..Think!

"Im not interested..Offer it to someone else.."

Kailangan ko siyang barahin at kailangan kong paglabanan yun dahil kundi alam ko ipagkakanulo ako ng sarili ko..

Just dont ever touch me Andrie Lorenzo..baka traidurin ako ng sarili kong katawan..Please lord..Please..

Umusal ako ng emergency prayer..

"Ok what if sayo ko lang gustong i offer ito..anyway. 5 years ago na offer ko na syo ito..I am a right?

Nanlaki ang mga mata ko..

He remembered..

He f*****g remember it..

"So you remember it?

Halos pabulong kong tanong..

"YES for God sake! Do you think nakalimutan ko yon? Akala mo ganun ako katanga ha Nemalyn?"

Nagsalubong ang kilay nito while looking at me intensly..

Nawalan ako ng sasabihin..

He is giving me his death glare..

Napaupo ako sa pinakamalapit na sofa..

Biglang nanlambot ang mga tuhod ko..

"You left me like an idiot.. and Keep wondering why? Im so stupid for keep searching for you!?

Ano ba ang pinag sisintir niya..it was just 3 days love affair..bakit niya ako hahanapin.di pa sapat ang kabayaran ko??

Di matatawag na love affair yun dahil walang kami.. We never had any relationship in the first place..

I'm just a poor girl noon na nagbayad ng atraso...at naipit sa gulo nilang mga mayayaman...sukdulang ipabayad ko sarili ko para lng makaalpas sa mga trip nila...

Halos masira ang buhay ko..

I cleared my throat..siya pa ang galit..at bakit siya magagalit? Anong karapatan niya..

"As far as i remember..nagbayad ako ng atraso noon..let me refresh you the things between us...binigyan mo ako ng choices..and i choosed to be with you for 3 f*****g days Andrie Lorenzo!at bayad na ako sayo"

Now im also furious..sari saring emosyon na ang nararamdaman ko..

Nakita kong lumambot ang expression ng mukha nito..

Ang luhang ilang araw ko ng pinipigilan..kusa na lng tumulo khit pilit kong pinipigilan...and i hate it..

"Where have you been Nemalyn for five f*****g years?"

Marahas kong pinunas ang mga luhang nag uunahan sa pisngi ko gamit ang kamay ko..

"It's none of your damn business Mr. LORENZO..Even i've been into hell with the devils"

"Really Miss Sandoval. Well listen..and listen carefully.. wait me i'm on my way to make you my own business"

Bigla itong tumalikod at nagmamadaling pumasok sa isang pinto..I guess it's his bedroom..

Naiwan akong nanlulumong nakaupo.. sa sofa..

Di ma naaabsurb ng utak ko ang mga nanyari..

Natatandaan niya ako!

Sumandal ako parang hinigigop ng katotohanan ang lahat ng lakas meron ako..

I close my eyes..hoping im just dreaming...pag bukas ng mata ko..

Nasa ibang sitwasyon ako..

But i know it's reality...

Now..things is getting more complicated...

I hate my self..

For showing my tears again..

For showing my weakness..

For loving him for many years..

I guess its true that you cant never control who you fall in love with.. even he is the most impossible person..to be with..

You cant control your heart even on the most confused time of your life.

You don't fall in love with people because they're perpect or they are your ideal person to be love with....

It just happens...

Nagmulat ako ng mata ng marinig ko ang click ng pinto..

Nakabihis na ito..

He is wearing Faded jeans with White Shirts.white low cut Converse..may hawak itong Gray Jacket sa kanang kamay nito..

"Let Go"

Malamig nitong sabi at tuloy tuloy ng lumabas sa pintuan..

Ni hindi ako nilingon..

Once again.. i took a very deep sighs..before i decided to follow him

❤️❤️❤️

Andrie

Di ko napigilan ang sarili ko

Wala sa plano kong agad na aminin na I still remember things between us.

It's just happens

Nakakainit ng ulo

She totally ignoring me

And even pretending na walang nangyari sa amin in the past.

Di ako naniniwala!

Nakikita ko at nababasa ko sa mga mata niya.

And for god's sake! may anak pa ako sa kanya.

And she still pretending that she totally doesn't know me.

So what's the point of pretending?

Nang makita kong parang di naman siya apektado.

Bigla kong nakuwestyon ang abilidad ko bilang lalaki.

Bumaba ang self confidence ko sa sarili ko.

Damn her!

Nilingon ko siya.

Her eyes is reluctant and uneasy.

Pero blangko ang expression ng mukha nito.

The Private chopper who is owned by our Family is already waiting for Us with the two pilots.

Binati kami ng senior pilot at nakangiti sa aming dalawa..

I nodded and give them smile for response.

Nilingon ko uli siya

Nakatayo lang ito habang nakatingin sa chopper nasa mukha nito ang pag aalanganin.

I wonder why?

what's wrong with her.

Bumalik ako at kinuha ang laptop nya kasama ng mga gamit nya.

Sa inis ko kanina di ko napansin may mga dala dala pala siya.

She is an Architect kaya may mga dala dala din siya for sketching..

I saw the hesitation on her beautiful hazel eyes.

"Any problem Miss Sandoval?"

For the moment she want to open her mouth and try to say something.

Naka awang lang ang mga labi niya.

And she is about to say something but she can't find the right words to say I guess

Looking her open mouth, I can't help but think about her pinkish lips?

what is the taste of it?

Still the same??

Mga labing may gayuma yatang dala dala at hanggang ngayon di ako makawala.

Shit!

This woman is trying to kill me slowly.

"You want to say something?"

Instead of answering my question..

Nilagpasan nya ako at nagmamadaling umakyat.

Sumunod ako..

Really?

Anong laro ang gusto niyang palabasin?

Inabot sa amin ng co-pilot ang aviation headphones.

Mabilis kong isinabit ang headphone ko..

Lumapit ako sa kinauupuan niya.

Isinabit ko sa ulo niya ang aviation headset niya..

Di maiwasang sumagi ang kamay ko sa pisngi niya.

Just a simple touch but managed to send me into million unexplainable feelings.

Napalunok ako.

Biglang nag init pakiramdam ko.

All these years.

Ganun pa din ang epekto niya sa akin sa pagkatao ko.

Naramdaman kong napaigtad ito.

Sa simpleng dantay ng mga kamay ko sa pisngi niya.

Sunod sunod na nagpakawala ito ng malalim na buntong hininga..

Then the Senior Pilot give us the take off instructions.

Lumingon ako kay Nema.

Holly s**t!

She looks so pale!

Nagmamadali kung tinanggal ang seatbelt ko and without any hesitation

I cupped her both ccheeks with two hands.

She is f*****g sweating at nanlalamig siya.

"What's wrong with you? Are you alright?

Worried kong tanong sa kanya..

She closed her eyes..

Umiling siya ng sunod sunod..

"I.. i think I can't do it"

Garagal ang boses na saad nito.

She is looking at me apologitically.

"Tell me what?

I greeted my teethbpinag aalala niya ako ng sobra..

"I'm ... I'm afraid of heights"

Nakahinga ako ng maluwang akala ko may malubha siyang sakit and she is about to die.

Kung ano anu kasi ang iniisip ko since her Auntie was diagnosed with luekemia what if namana niya yung sakit na yun..

I'm being paranoid!

Lihim akong napamura..

It will not let that happen to her.

Sininyasan ko ang dalawang pilot na On hold muna ang take off.

"If you can't then cancel na natin ang punta sa Palawan"

Umiling ito ng sunod sunod at nagbuga ng hangin gamit ang bibig nito.

"No It's Ok, just give few moment to compose my self and relax this is part of my job so we'll going"

The helicopter is 5 seater with the pilots.



An Airbus ACH 130 na binili ni daddy 3 months Ago sa Germany.

Actually New model ito at iilan lng ang meron nito sa boung mundo..

Nemalyn gives us again her apologitically face..

She is even forcing a smile with us..

Unti unti ng nagkakakulay ang labi nitong sobrang putla kanina.

"Are You Sure kaya mo?"

Tumango ito.

Binigyan ko ng thumbs up sign ang mga piloto.

Nilingon ko siya uli. Sumandal ito sa upuan at pumikit.

I don't want to take off my eyes on her.

Nagtataka lang ako kung takot siya sa heights bakit nakapagtravel siya from USA hanggang dito sa Pinas?

Ano ang kaibahan nun?

Ilang sandali pa ramdam kong unti unti na kaming umaangat..

Nakikita kong namumutla sya uli..

Mabilis kung binaklas ang seatbelt ko at lumapit ako sa pang gitnang upuan.

I grabbed her head at isinandal ko sa balikat ko..i hold her hand tight..

At Nanlalamig na nmn siya..

Parang gusto ko ng utusan ang pilotong ibalik na lng sa helipad ang chopper at wag na kaming tumuloy..

I can't stand it.

Looking at her like this.

Nararamdaman kong medyo nawawala na ang takot niya.

Unti unti ng bumabalik ang init ng nanlalamig niyang kamay na hawak hawak ko.

Sinulyapan ko siya.

Nakapikit parin ito.

Naaamoy ko ang mabangong buhok niya.

I swear to god.

Ito na ang pinaka mabangong shampoo na naamoy ko sa boung buhay ko.

Nanunuot sa ilong ko nakaka adik at sarap amoy amuyin.

Napabuntong hininga ako ng malalim.

I can't believe it.

After long years of finding her

She is here.

She is sitting beside me and I even holding her hand..

Napangiti ako.

Who said na walang happy ending?

I know the truth now. the truth about our son.

I figured out I'm falling in love with her not just now but long time ago and Even she is trying to ignored me.. Well it won't work.

One way or another, I'm going to make her care about me

Yes, even hcold attitude kills me and annoyed me..

Naramdaman ko ang unti unting pagbigat ng hininga niya..at pagbigat ng kamay nyang hawak hawak ko..

I think she is sleeping..

Mas mabuti na din yun..

Makakarelax siya.

3hrs Approximately ang travel namin From Makati to Busuanga Domestic airport then sasakay kami ng 30 mins sa Speedboat papunta sa Location site.

Gigisingin ko na lng siya pag lapag nami

I feel contended and happy .

Because the woman I'm looking for..

Finally home.