Sa isang restaurant na malapit sa dagat kami nagtungo ni Trina. Mula sa loob ay kitang kita ang dagat sa labas. Payapa ang mga alon habang palubog na ang araw. The view is relaxing but I can’t relax due to my situation. Hindi ko kayang maging kalmado, lalo na at nasa harapan ko lamang si Trina. My heart is racing, full of fear while my mind is filled with what if’s.
Ilang minuto ang lumipas at nanatili lamang kaming tahimik ni Trina. Hindi agad siya nagsalita, kalmado siya ngayon malayong-malayo sa unang beses na pagkikita namin noon. Ang totoo ay natakot ako kanina, natakot ako na baka mag-eskandalo siya, baka awayin niya ako sa harap ng maraming tao.
“So dito ka pala nagtago?” Panimula niya.
Bahagya akong tumango, hindi ko magawang salubungin ang kan’yang mga tingin. Hanga ako sa kaka
