“I’m sorry…” bulong ko habang humihikbi sa dibdib niya.
He caressed my back while I am sobbing. Para akong bata na inaalo niya, masarap sa pakiramdam. Tila gumaan ang kanina pang nakadagan sa dibdib ko. Dahan-dahan akong lumayo sa kan’ya nang nakayko dahil baka makita niya ang sipon na maaaring tumutulo ngayon sa ilong ko. Mabilis sana akong tatakbo palabas para makakuha ng tissue sa table ko nang pigilan niya ako. Hinawakan niya ang braso ko at agad akong hinarap sa kan’ya. Pinunasan niya ang mga luha ko gamit ang panyo niya, hindi ko manlang napansin na kumuha na pala siya ng panyo marahil ay sa bulsa niya.
“A-Ako na,” nahihiyang sambit ko bago inagaw sa kan’ya ang panyo.
Nakakahiyang siya pa talaga magpupunas ng luha ko at higit sa lahat ay ang sipon ko.
“Feeling better?” Tanong niy
