Don't Let Him Know ( Completed )

Chapter 10

HOW did I get stuck in this kind of situation?

Dapat nasa bahay ako ngayon. Payapang natutulog kasama ang anak ko. How come I am here stuck with this man on his goddamn house!

"I am not sleeping neither your room nor your bed! Marami kang guestroom dito kaya bakit ako matutulog sa kuwarto mo? At isa pa, hindi mo man lang ba inisip si Vivian? What would she think if she hear this?" gigil kong sambit.

Kaswal siyang namulsa na parang wala lang kaya mas lalo akong nainis. Hindi niya ba narinig ang sinabi ko? O wala lang talaga siyang pakialam?

"The guestrooms are not available," saad niya.

Nagsalubong ang mga kilay ko. "At bakit?!"

"Walang foam ang mga kama. You don't want to sleep in a hard bed frame, don't you?" tanong niya.

"Are you kidding me? Nasaan ang mga foam ng mga kama ng guestroom?" hindi makapaniwala kong tanong.

"Don't know," balewala niyang sagot.

"Paanong hindi mo alam? Bahay mo 'to!" asik ko. Is he really kidding me? Bahay niya 'tapos hindi niya alam kung bakit walang foam ang kama ng guestrooms niya?

Instead of answering me, pinagkrus niya ang mga braso at matiim akong pinakatitigan. I almost flinch under his gaze. Parang apoy na nakakapaso ang mga mata niya.

"I'm tired, Ryleigh. Kung ako ang iniisip mo, huwag kang mag-alala. I'm not sleeping tonight," matigas niyang sambit. Naitikom ko ang bibig dahil sa sinabi niya. "I want you to sleep in my room because I have no choice. Don't assume anything out of it. I don't like you anymore."

Napakurap ako huli niyang sinabi. Biglang bumigat ang dibdib ko sa 'di malamang dahilan at bigla ay ang hirap niyang tingnan. Pasimple akong tumingin sa gilid upang iiwas ang mga mata mula sa kanya.

"Hindi ako mag-a-assume kung hindi ka parang nagpapahiwatig diyan," malamig kong sambit.

Isang pagak na pagtawa ang narinig ko mula sa kanya. "I was just merely teasing you, Ryleigh. It's not my fault if you got affected by it."

Nagtagis ang mga ngipin ko. Gusto ko siyang sigawan pero nakakainis lang dahil hindi ko alam kung ano ang isisigaw. I am mad! If I could only strangle his neck! Wala na akong pakialam kung tuluyan nang mawalan ng ama si Gideon!

"Go, sleep now and don't you dare sneak out. Ayokong masisi kapag may mangyaring masama sa 'yo," was all he said before leaving me in his sala.

Marahas akong napabuga ng hangin nang mawala siya sa paningin ko. I couldn't believe na dadating muli ako sa puntong 'to. Nangako ako sa sarili kong hindi na tatapak sa bahay na 'to at lalong-lalo na sa kuwarto niya! But look at me now. Tatapak na, matutulog pa!

Para akong natutuyuan ng tubig sa katawan sa bawat paghakbang ko patungo sa kanyang kuwarto. The dim lights on the hallway are still the same as it was before. Sobrang lakas ng kabog sa dibdib ko dahil para akong binalik sa gabing iyon. Nanginginig ang kamay na pinihit ko pabukas ang doorknob saka dahan-dahang pumasok sa loob. His manly perfume instantly reached my nostrils. Napalunok ako.

Nilibot ko ang tingin sa kabuuan kanyang kuwarto. Reagan still has the same grey curtains, bed and minimalistic room. Nabago ang ilang ayos ng furniture pero ang taste niya pagdating sa sariling gamit ay naroon pa rin.

Bumaba ang mga mata ko sa malapad na kama. Mabagal ang ginawa kong hakbang patungo roon and when I reached it, I slump myself on it.

"Still the same. . ." bulong ko sa sarili.

Humaplos ang palad ko sa malambot na sapin nito and like a flood, the memories of that night come rushing inside my mind. I don't know what came to me at talagang sinundo ko siya. I said no. Wala akong balak ihatid siya but still I ended up bringing him home until—

Mariin akong napapikit.

—until I gave myself to him that night. Matinong-matino ako ng gabing 'yon ngunit hindi ko maintindihan kung bakit hindi ko 'yon nagamit. Huli na nang ma-realize ang katangahang ginawa ko when I opened my eyes the next morning naked beside him. It all happened on this goddamn bed!

I was not afraid at that time, I was more worried he might use it para ituloy ang kasal. Good thing the motherfucker didn't remember it. Mukha nagkakaroon ito ng amnesia kapag lasing at hindi na nakaalala kinabukasan. But that happiness was short-lived when I found out I was pregnant.

Gusto ko siyang ibalibag noon. For pete's sake! It was just one night and he managed to impregnate me! Mabuti na lang at napigilan ko ang sarili. Sakto pang tuluyan nang naatras ang kasal. After that, he left the country. Akala ko hindi na kami magkikita pa, but I was wrong.

May kasal man o wala, parang may invisible na tali pa rin ang nakatali sa aming dalawa at palagi kaming pinagdidikit. This is why I am afraid he would find out about Gideon dahil tiyak na ang tali na iyon ay kakapal at magiging lubid na magtatali sa akin kay Reagan.

Pabagsak akong nahiga sa kama matapos kong matanggal ang suot na heels. Napatitig ako sa kulay puting kisame.

Even though I hate to admit this, I can't help but wonder kung hindi ko napigilan ang emosyon ko noon at nasabi sa kanya ang totoo.

Nasaan na kaya kami ngayon?

NAGISING ako sa malakas na ulang tumatama sa mga bintana ng kuwartong kinaroroonan ko. Bumalik sa isip ko na wala ako sa sariling kuwarto. Gusto kong bumangon pero ang bigat ng katawan ko.

I groaned in annoyance at myself. Gumulong ako padapa saka ibinaon ang mukha sa malamig at malambot na unan. Hindi pa ako nakuntento, hinatak ko ang kumot para yakapin. Ginawa kong unan.

Even the blanket is so comfortable! Para akong nilalanding matulog ulit.

"Stop moving, Ryleigh. . ."

Kahit nakapikit ang mga mata ko, nagawa ko pa ring mapairap. Sino'ng hindi maglilikot kung ganito kalamig ang kama? Kapag ganito kalamig ang panahon para akong binabalik sa highschool o elementary days ko na hirap na hirap tumayo para pumasok. Noon nga lang kahit huwag na akong bumangon, okay lang. But now, hindi na puwede ang gano'n—

Wait. . .

Mabilis pa sa kidlat na napaupo ako sa kama. Sa isang iglap ay nawala ang pagiging komportable ng kinahihigaan ko nang makita ko ang malapad na bulto ng lalaking nakatalikod sa akin. Umawang ang mga labi ko.

"What the fvck are you doing here?!" asik ko.

"Your mouth, Ryleigh," saway niya. Parang wala lang sa kanya na nakahiga siya ngayon sa tabi ko.

Nagtagis ang mga ngipin ko sa gigil. Bago ko pa mapigilan ang sarili ko, nadampot ko na ang unan na gamit ko at hinampas siya sa braso. He didn't budge kaya inulit ko ulit.

"Stop," ungot niya.

"You told me you won't sleep! Kung gano'n bakit nandito ka?" singhal ko. "You're such a liar, Reagan! Get out!"

Muli ko sana siyang hahampasan dahil akala ko ay wala ulit siyang balak harapin ako. Nahawakan niya ang aking kamay at mabilis na naagaw ang unan sa akin. He threw it in my side before looking at me. His eyes are sleepy. Ngayon ko nakita ang pangingitim ng ilalim ng kanyang mga mata.

Hindi siya nagsalita. Tanging matalim na tingin lang ang ibinigay niya sa akin pero sapat na 'yon para masabi kong hindi siya natutuwa. Matapos ang isang minutong titigan, muli niya akong tinalikuran. He snuggles the pillow on his arms.

Mahina na lang akong napabuga ng hangin bago tumingin sa bintana. Madilim pa rin sa labas kaya kinuha ko ang cellphone na nakalagay sa nighstand. It's still three in the morning kaya pala madilim pa.

"I need to go home," saad ko sa mahinahon nang boses. Nakakaubos ng energy manggigil sa lalaking 'to. I want to preserve my energy dahil ayokong madaling araw pa lang ay stress na ako.

"No, you won't," mabilis niyang tutol. "Can't you see it's raining cats and dogs outside? Do you really want to put yourself at risk?"

"But—" Before I could finish, he already cut me off.

"No, Ryleigh."

But Gideon. . . Kanina pa 'yon naghihintay sa akin. I promise I will come home. Iiyak pa naman 'yon kapag hindi ako nakita. Madalas maalimpungatan 'yon kapag hindi ako nakakauwi bago siya makatulog.

"You don't understand, Reagan. I need to go home," mariin kong sambit.

"Then make me understand, Ryleigh. What's so important in that goddamn house of yours at handa kang ipahamak ang sarili mo makauwi lang?" malamig niyang tanong.

Hindi ako nakasagot. Ano ba'ng isasagot ko? Na anak niya ang inaalala ko? Hell, no!

I want to lie but I know it would be useless dahil hindi naman umuobra sa lalaking 'to iyon. Para siyang walking lie-detector na alam kung kailan ka nagsasabi ng totoo o hindi.

I still want to go home kaya umusog ako para makababa mula sa kama nang isang kamay ay humatak sa akin. The next thing I knew, I'm already lying back on the bed. Reagan on top of me. Napasinghap ako sa lapit namin.

"Reagan— Get off me! You asshvle!" I hissed.

"You're still stubborn as fvck, Ryleigh. When will you listen to me, baby?" he whispered. His piercing eyes looked straight at mine.

Nanuyo ang lalamunan ko nang hindi ko magawang maalis ang mga mata mula sa kanya. Tila nayelo ang buo kong katawan dahil sa biglang pagdilim ng kanyang kulay abong mga mata. Only the half of his face I can see.

Kumabog ang dibdib ko sa halo-halong nararamdaman . This scene. . . This scene was very familiar. Too familiar it's making me breathless. Napahawak ako sa kanyang dibdib nang maramdaman ang kanyang kamay sa aking baywang.

"Reagan," hingal kong banta.

Ngunit hindi no'n napigil ang mapusok niyang kamay na ngayon ay humaplos pababa sa aking balakang. His thumb purposely caressing my lower abdomen.

"I-I'm really going to kill you, Reagan," paos kong banta muli.

Imbes na matakot, he just smirk at that. Fvcking asshvle!

"Y-You're a fvcking liar, Reagan!" asik ko. "You t-told me you will stop! Then what i-is this?"

Napasinghap ako dahil sa biglang pagpasok ng kamay niya sa suot ko pang-ibaba. Mabagal na humagod ang daliri niya sa akin na para bang nang aakit. Napahingal ako sa pagdaan ng kakaibang sarap sa aking sistema.

Alam kong dapat ko siyang pigilan pero tila naging sunod-sunuran sa kanya ang sarili kong katawan. Malamig ang paligid ngunit parang nagliliyab ang aking katawan dahil sa init.

Mga labi niya ang naging tugon sa tanong ko. I moaned on his mouth when his finger finally entered mine. I can feel myself tightening around his finger, and he notice it. Isang ngisi ang gumuhit sa mga labi niyang tumigil sa paghalik sa akin. Kumikislap ang kanyang mga mata na parang tuwang-tuwa sa pinaggagawa niya. I glare at him.

"This, Ryleigh, is giving you a chance to take me back," he muttered.