SILIP NG AKING DALAWANG NINONG SSPG

Mahirap maging mahirap. 'Yan ang unang leksyon na natutunan ko sa buhay. Wala kang karapatang mangarap nang mataas kung ang sikmura mo ay kumakalam. Ako si Helen, bente-dos anyos. Dahil walang-wala talaga kami sa probinsya at maagang nawala si Tatay, kinailangan kong huminto sa pag-aaral. Hanggang second year college lang ang inabot ko. Sayang, oo, kasi gustong-gusto ko talagang makapagtapos, pero wala akong magagawa kundi ang tanggapin ang kapalaran ko at humanap ng paraan para makatulong kina Nanay. Kaya heto ako ngayon, napadpad sa malaking paupahang bahay ng dalawa kong ninong para magbantay at mag-asikaso ng mga tenants nila. Wala akong ibang aasahan kundi sila. ​Hindi naman sa pagbubuhat ng sariling bangko, pero alam kong may laban ako pagdating sa itsura. Madalas sabihin ng mga nakakakita sa akin na sayang daw ang ganda at kaseksihan ko kung mabubulok lang ako sa hirap. Ang puti ko raw, at ang kinis pa ng balat ko. Pero ang madalas talagang mapansin sa akin ay ang hinaharap ko. Malaki ang 'bogelya' ko, ika nga ng mga chismosa sa amin. Minsan nga nahihiya ako kapag naglalakad sa kanto dahil ramdam na ramdam ko ang mga mapanlasong tingin ng mga tambay sa dibdib ko. Dahil sa takot at sa pagiging maingat na rin ni Nanay, ni minsan ay hindi ako nagpaligaw. Wala akong boyfriend. Ni hindi ko pa nga nararanasang mahalikan, lalo na ang may mangyari sa akin. Virgin pa ako. At sa totoo lang, wala sa isip ko ang mga ganyang bagay... hanggang sa makilala ko ulit sila. ​Si Ninong Marquiz at Ninong Moriz. ​Sila ang mga matalik na kaibigan ng tatay ko noon. Nang lumuwas ako para tanggapin ang trabaho bilang katiwala nila dito sa probinsya nila, inaasahan ko na mga uugod-ugod o kaya'y may malalaking tiyan na mga matatanda ang bubungad sa akin. Pero halos malaglag ang panga ko nang makita ko sila sa mismong pintuan ng malaki nilang mansyon na katabi ng paupahan. ​Wala pa silang singkwenta. Siguro nasa early forties pa lang ang dalawa, pero Diyos ko, bakit ang popogi nila? Walang bakas ng pagtanda kundi ang mas nakakabighaning kakisigan. Si Ninong Marquiz, may mahinang balbas na bumabagay sa matalim niyang panga. Ang mga braso niya ay parang batong inukit sa tigas. Palagi siyang seryoso, at ang boses niya ay malalim na tila nanunuot sa buto. Si Ninong Moriz naman, mas magaan ang aura at madalas nakangiti, pero ang tindig niya at ang mga mapanuksong mata niya ay kayang magpalambot ng tuhod ng kahit sinong babae. Pareho silang walang asawa, parehong matagumpay, at parehong nakatira sa main house kung saan ako namamasukan bilang katiwala nila. ​Araw-araw ko silang nakakasama. Araw-araw ko ring pinipigilan ang sarili ko na tumitig sa kanila kapag nag-e-exercise sila sa umaga sa bakuran nang walang mga sando. Ramdam ko ang pag-iinit ng mukha ko tuwing ngingitian nila ako, lalo na kapag napapasadahan ng paningin nila ang katawan ko. Mga ninong ko sila. Mga kaibigan ng tatay ko. Dapat respeto lang ang nararamdaman ko. Pero habang tumatagal, may namumuong kakaibang init sa dibdib ko na hindi ko maintindihan. Isang pag-iinit na naghihintay lang ng tamang apoy para sumiklab. ​At ang apoy na iyon ay sumiklab noong gabing hindi ko inaasahan. ​Alas dos na ng madaling araw. Tahimik na ang buong compound. Tanging ang huni ng mga kuliglig at ang mahinang pag-ikot ng electric fan sa maliit kong kwarto ang naririnig ko. Pero kahit anong pilit kong pumikit at magbilang ng tupa, hindi ako dalawin ng antok. Ang init ng paligid. Nanlalagkit ang katawan ko kaya naisipan kong bumangon at pumunta sa kusina ng main house para uminom ng malamig na tubig. ​Nakapantulog lang ako. Isang manipis na puting sando na bumabakat ang kalakihan ng dibdib ko dahil wala akong bra, at isang napakaikling shorts na halos lumabas na ang pisngi ng puwit ko. Sanay naman akong maglakad-lakad sa gabi nang ganito ang ayos dahil madalas ay tulog na ang dalawa ng ganitong oras. Madilim ang pasilyo. Tanging ang liwanag mula sa labas ng bintana ang nagsisilbing gabay ng mga paa ko. ​Nang dumaan ako sa tapat ng malaking study room nila, napahinto ako. May nakita akong manipis na guhit ng liwanag na nagmumula sa siwang ng pinto. Bukas ito nang bahagya. Kumunot ang noo ko. Hindi normal na gising pa sila nang ganitong oras. ​Lalampasan ko na sana ang kwarto, pero may narinig akong kakaibang tunog na nagpatigil sa paghinga ko. ​Mga mahihinang ungol. Malalalim at mabibigat na paghinga. ​Kinabahan ako nang bahagya. Ano'ng nangyayari sa loob? May sakit ba sila? Inatake ba sa puso ang isa sa kanila? Binalot ako ng matinding pag-aalala kaya dahan-dahan akong humakbang pabalik sa pinto. Inilapit ko ang mukha ko sa siwang, nag-iingat na huwag makalikha ng kahit anong ingay, para sumilip. ​At doon, halos tumigil ang pagtibok ng puso ko. Nanlaki ang mga inosenteng mata ko sa eksenang tumambad sa akin. ​Ang malaking flat screen TV sa loob ng study room ay bukas. Pero hindi balita, hindi pelikula, at hindi negosyo ang palabas. Dalawang tao ang nagtatalik sa screen, umuungol nang malakas ang babae habang mabilis na binabayo ng lalaki mula sa likuran. Porn. Nanonood sila ng porn. ​Pero hindi 'yon ang nagpayanig sa buong pagkatao ko at nagpalambot sa mga tuhod ko. Ang dalawang ninong ko sina Ninong Marquiz at Ninong Moriz ay magkatabing nakaupo sa malaking leather sofa nila. Parehong nakabukas ang mga butones ng kanilang mamahaling polo, at ang mga pantalon nila ay nakababa na hanggang tuhod. ​Kagat-kagat ko ang ibabang labi ko, halos magdugo na ito, para lang pigilan ang sarili kong mapasinghap. ​Hawak nila ang kanilang mga sarili. Ang mga malalaki at magaspang nilang kamay na sanay sa pagiging seryoso at paghawak ng mga negosyo ay gumagalaw ngayon nang mabilis, kasabay ng ritmo ng malalaswang ingay mula sa palabas. Nakapikit si Ninong Marquiz, ang ulo ay nakasandal sa likuran ng sofa. Ang panga niya ay igting na igting habang mabilis niyang pinaglalaruan ang sarili niyang kalakihan. Habang si Ninong Moriz naman ay nakatingin sa screen pero ang ekspresyon ng mukha ay nakakatunaw sa tindi ng pagnanasa. ​"Tangina..." ungol ni Ninong Moriz, ang boses niya ay sobrang baba, malat, at puno ng tawag ng laman. "Ang init, pre..." ​Namamawis sila. Ang mga butil ng pawis na tumutulo sa makikisig nilang dibdib hanggang sa kanilang mga tiyan ay parang apoy na sumusunog sa inosenteng isipan ko. Namimilog ang mga mata ko habang pinapanood ko ang unti-unting paglabas ng kanilang p*********i. Ang lalaki. Ang tataba. Kakaiba ang kaba na naramdaman ko, parang may kung anong kuryenteng gumapang mula sa ilalim ng tiyan ko pababa sa pagitan ng mga hita ko. Nakakapanindig-balahibo. ​Bakit ganito? Dapat ay umalis na ako! Dapat ay magtakip ako ng mata at tumakbo pabalik sa kwarto at i-lock ang pinto! Mga ninong ko sila! Mga taong dapat ginagalang ko. Pero parang may pandikit sa mga paa ko at tila na-paralyze ako sa kinatatayuan ko. Hindi ako makagalaw. Sa halip na mandiri o matakot, mas lalo akong naakit. Gustong-gusto kong panuorin kung paano nila paligayahin ang mga sarili nila sa madilim na kwartong iyon. ​Nakikita ko ang pag-igting ng mga ugat sa kanilang mga braso sa bawat paghigpit ng hawak nila. Ang bawat paghugot nila ng malalim na hininga ay parang kakaibang musika sa pandinig ko. Namamasa ang mga palad ko, at hindi ko namalayang napahawak na pala ako sa gilid ng hamba ng pinto. ​Ang init. Sobrang init na ng pakiramdam ko. ​Nanginig ang mga tuhod ko. Parang may kung anong mabigat sa dibdib ko na naghahanap ng kaluwagan. Ang inosente kong isipan ay biglang nilamon ng malalaswang imahinasyon. Paano kaya kung hindi ang mga kamay nila ang gumagawa niyan? Paano kung nasa gitna nila ako? Paano kung ako ang hinihimas ng mga malalaking kamay na iyon? ​Umiling ako nang mabilis para alisin ang kahibangan sa isip ko. Mali ito, Helen! Sobrang mali nito. Nakakabaliw! Ang mga lalaking nirerespeto mo at kinikilalang pangalawang ama, heto at ginagawa ang isang bagay na sobrang pribado. At ikaw naman itong si tangang nang-iistorbo, namboboso pa. ​Pero kahit anong sabihin ng utak ko, ang katawan ko ay nagtataksil na sa akin. Ang mga mata ko ay nakapako pa rin sa bawat galaw ng mga kamay nila. ​"Moriz..." tawag ni Ninong Marquiz, ang boses ay basag sa pagpipigil ng sarap. "Ang sikip..." ​"Malapit na ako, tangina..." sagot ni Ninong Moriz, mas lalong bumilis ang galaw ng kamay niya. ​Nanikip ang dibdib ko. Hindi ko namalayang napahawak na ang isang kamay ko sa tapat ng aking sariling dibdib, sa ibabaw ng manipis kong sando. Ramdam ko ang pamimintig ng mismong laman ko, ang pamilyar kong kalakihan na tila ba naging sobrang sensitibo at tumigas ang dulo dahil sa nasasaksihan ko. Bawat ungol nila, parang may sumusundot sa kaibuturan ko. Pamasa na rin ang pagitan ng mga hita ko at kusang kumikiskis ang dalawang binti ko sa isa't isa. ​Bakit ako nagkakaganito? Isang bente-dos anyos na virgin, nakatayo sa dilim, habang pinapanood ang dalawang ninong niyang matitipuno na parausan ang sarili nila? Kung may makakahuli sa akin dito, siguradong katapusan ko na. Baka palayasin nila ako. Baka isipin nilang malaswa akong babae at isumbong pa ako kina Nanay. ​Kailangan ko nang umalis. Ngayon na, bago pa ako tuluyang kainin ng sistemang ito. ​Huminga ako nang malalim, nag-iipon ng buong lakas para ihakbang ang mga paa ko palayo. Dahan-dahan kong inilayo ang mukha ko sa siwang ng pinto. Dahan-dahan. Walang ingay, nagmamakaawa sa sarili kong katawan na makisama. ​Inatras ko ang kanang paa ko. ​Pero sa sobrang kaba, pagkalito, at panginginig ng buong katawan ko, hindi ko napansin ang maliit na piraso ng basyong bote ng mineral water sa gilid ng sahig malapit sa hamba ng pinto. Nang idiin ko ang bigat ko paatras, naapakan ko ito, at dulas ang siko ko nang diretso sa mismong nakabukas na pinto. ​Kalaaaag! Kriiiik! ​Isang malakas na kalabog ng bote at matinis na tunog ng bisagra ng pinto ang umalingawngaw sa gitna ng katahimikan ng madaling araw. Tuluyang bumukas ang pinto dahil sa bigat ko. ​Nanlaki ang mga mata ko. Tumigil ang pag-ikot ng mundo ko. Halos humiwalay ang kaluluwa ko sa katawan ko. ​Sa loob ng kwarto, biglang huminto ang palabas sa TV. Namatay ang boses ng babaeng umuungol. ​Kasabay noon ay ang biglaang paghinto ng paggalaw ng kamay nilang dalawa. Binalot kami ng nakakabingi at nakamamatay na katahimikan. Rinig na rinig ko ang sarili kong mabilis at malakas na paghinga, na halos mapunit na ang dibdib ko sa kaba. ​"Sino 'yan?" ​Ang boses ni Ninong Marquiz. Malamig. Puno ng awtoridad at galit, pero may bahid pa rin ng paos at matinding init ng pagnanasa. ​Nanlamig ang buong katawan ko. Parang nanigas ang mga binti ko at hindi man lang ako makatakbo. Nakatayo lang ako sa b****a ng pinto, nanginginig na parang dahon. ​Narinig ko ang mga yabag ng mabibigat na paa na papalapit sa pinto. Papalapit nang papalapit. ​Wala na akong kawala. ​Bumungad sa akin ang matangkad at malapad na dibdib ni Ninong Marquiz. Ang pantalon niya ay nagmamadaling naisara pero halatang-halata pa rin ang malaking umbok sa gitna. Sa likuran niya, nakatayo si Ninong Moriz, nakatingin sa akin. May madilim at napakalalim na tingin na nakapako diretso sa mga mata ko, tila binabasa ang buo kong pagkatao. ​Bumaba ang tingin ni Ninong Marquiz. Mula sa namumula at takot kong mukha, sa nanginginig kong mga labi, pababa sa aking malaking dibdib na mabilis na umaangat-baba dahil sa kaba... at sa manipis kong sando na dahil sa lamig ng pawis ko ay tuluyan nang bumakat ang matitigas kong u***g, halos wala nang maitago. ​Lumingon siya nang bahagya kay Ninong Moriz. Isang makahulugang tinginan ang namagitan sa kanila, bago muling ibinalik ang nanlilisik ngunit biglang nag-iinit na mga mata sa akin. Parang mga gutom na lobo na nakahanap ng paborito nilang pagkain. ​"Helen..." bulong ni Ninong Marquiz, ang boses niya ay parang isang matalim na patalim na humiwa sa buong pagkatao ko, nagpapanginig sa aking kalamnan. "Kanina ka pa ba nanonood d'yan sa amin?"