Nakatitig ako sa kisame sa kwarto ko. Hindi ko na alam kung paano ako nakauwi ng Manila. What I know is someone drove me back here. Mugto ang mga mata ko at sobrang pagod ang utak ko sa dami nang nangyari.
Wala na akong maiiyak. Tila pagod na din ang luha ko at naubos na lahat. Lumabas ako sa kwarto para uminom ng tubig. Tahimik ang mansyon ng makalabas ako. And then.. I saw our family portrait hanging at our corridor.
Napatitig ako sa litrato. And another pain slowly stabbing my chest again. I saw dad ang mom's genuine smile. Ito ang unang litrato namin simula nang nalaman nila na ako ang totoong Bree.
Then there's Kaio's cold eyes.. And Lucille's angry eyes. Napatingin ako sa sarili ko. I looked sad, confused and innocent.. More on sadness.. I don't know why I looked sad in this p
