Kasalukuyan na akong naglalakad sa hallway papunta sa classroom namin nang maramdaman ko ang bawat patitig nila sa akin. Muli kong narinig ang bulong-bulungan nila sa hindi mamatay-matay na isyu. Hindi naman nila pinagtatanggol si Vein. Ang naririnig ko lang ay bakit pa raw ako nadamay o bakit ko hinayaang saktan ako ni Vein na pinapamukha pa yata nila na hindi na lang dapat ako nakisali. Na kahit saan sila magpunta, naririnig ang pangalan ko. Pabida na naman daw ako at iba pa na hindi na masakit sa tainga. Sanay nang nagdurugo ang tainga ko sa bawat salitang binibitiwan nila.
Napagtanto ko lang na sa kabila ng mga nangyari, madalas pa rin akong pag-usapan. Siguro nga sa paningin nila pabida ako o gusto kong kunin ang atensyon ng lahat, ngunit alam ko sa sarili ko na kaya ako nadamay ay
