Vengeance

CHAPTER 8

Ayokong sya ang makaramdam ng galit ko, gusto sa isang tao lang at wala kong ibang gutong pagbuhusan nun kundi si Mr. Kang lang.

Walang ibang ginawang reaksyon si Ms. Blondie, kundi iling at napuno ng sakit ang bawat mata nitong sa akin nakatingin. hininto nya ang pagkumpas ng kamay sa Metronome, tsaka marahang lumapit sa akin habang inaalalayan akong makaupo.

Nang makaupo ako ng maayos inabutan nya ako ng tissue box at isang basong tubig.

“Now I understand why you’re so distant to us” puno ng awa nyang sambit.

Hindi ko parin ito tinapunan ng tingin. Nakayuko parin ako, nakatutok ang mga mata sa aking mga peklat sa kamay at hinahayaan syang haplosin ang aking ulo.

“Don’t worry, we’re going to report this to the police–” she said, aalis na sana ito but I tried to stop her.

Maagap ko kaagad na nahawakan ito sa kamay, confusion reflect on her beautiful face.

“No—!” I countered. di nakaligtas sa akin ang pagkabigla nito, ilang segundo lang bumalik muli ang normal na ekspresion nito.

I could clearly feel my hands are barely shaking.

Ilan sandali kamng binalot ng katahimikan, tinantya ang bawat isa kung magsasalita ba o hindi. nang tangkain magsalita ni Ms. Blondie biglang bumuka ang pintuan at niluwa nun ang taong di ko inaasahan na makikita ko pa muli.

Matapos ng unang beses namin pag kikita hindi na ulit nasundan yun. I didn’t as well expect na mag papakita o susulpot sa sa harap ko. Sa way nya palang akong pagmasadahan ng tingin, alam kong di nya talaga ako gustong nandito.

The way he looked at me, piresed directly towards me. Kung nakakamatay lang ang titig, malamang sa malamang nailibing na ako.

His cold haunted grey eyes, hunts me everytime our eyes meet. Matangos ang ilong, may kakapalan ng kilay na sasakto naman sa pigura ng mukha nito.

Hindi ko sigurado kung paborito ba nya ang kulay itim na damit at army pants dahil iyon din ang damit na suot nya noon huli kaming nagkita.

Bumagay naman sa kanya ang suot nito. Mas lalong naging visible ang hubog at matipunong pangangatawan nito.

Hindi ko napansin kung gaano na katagal ang pagkakatitig ko sa kanya, pero ng tumama ang paningin namin nakita ko kung paano umaangat ang sulok ng labi nito na para bang nababasa nya ang laman ng isip ko.

“Koa? what the hell are you doing here?” iritableng tanong ni Ms. Blondie dito. hindi sya nito inimik at tiim-bagang tumitig sa akin. nakaramdam ako ng matinding kaba na baka bigla nanaman ako nitong sugurin kagaya ng huli naming pagkikita.

“Do you really wanna know who we are?” deretsang sagot nito. nalilito kong tinignan si Ms. Blondie, but she didn’t even make a glance on me kaya muli kong binalingan si Koa.

Nagkasukatan kami ng tingin ni Koa. walang isang may gusto bumitaw. I really hate man who’s the same attitude like him.

Wala naman akong ginagawa sa kanya. Kung ayaw nya pala ako dito bakit nya pa ako tinulungan nung gabing piliin kong wakasan ang sarili ko?!

Nang hindi bumibitaw sa pag kakatitig nito, hindi ko namamalayang naglalakad na pala ako papunta sa pwesto nito. Hagang sa huminto ako harapan nito. Doon ko lang napag tantong hangang dibdib nya ako kaya habang palapit ako ng palapit patingala ako ng patingala.

He’s really a fuckin’ big bear in a human form.

“Tell me then–tell me…who…the hell…are you!” I slowly asked while walking towards him.

Ilang sandali lang din mabilis na lumipad sa braso ko ang malaking kamay nito at hinablot ang aking kaliwang braso palabas ng opisina ni Ms. Blondie.

“Koa–wait! Koa—” pigil sa kanya ni Ms. Blondie, but he didn’t listen to her and continued dragging me outside of her office.

Nagpumiglas ako pero hindi rin iyon tumalab sa higpit ng pagkakahawak nito sa akin.

“Ano ba–bitawan mo nga ako!!!”umalingaw-ngaw ang boses ko sa buong hallway, nagpupumiglas ko para makawala sa pag kakahawak nito pero mas lalo nya lang hinigpitan iyon.

Kinaladkad nya ako sa buong hallway. Kahit may mabangga sya, o may makasalubong man lang hindi nya pinapansin. May ilan pa akong nakitang nagbubulungan. Malamang sa malamang pinag uusapan ang nasasaksihan nilang kaguluhan ngayon.

Kitang kita ko ang inis at galit sa mukha nito kahit hindi ako nito tinatapunan ng tingin.

“Ano ba–!!! Please–bitawan mo ko kung gusto mo kong umalis dito sige aalis na ako—aray! Bitawan mo ko sabi eh–!” muli kong pag mamakaawa dito.

Nakasalubong pa kami ng kakabal nito at isang babae na kasing tanggkad ko. Mahaba ang buhok nito at kapareho ko kulay Itim din ang buhok.

Pipigilan sana sya ng kakambal nya pero hindi ko alam bakit bigla itong hindi nakagalaw at hinayaan lang kaming malagpasan sila.

“K–Koa, Please–let me go…aalis na ako…kung iyon ang gusto mo—just d-don’t h-hurt me plea…se—” ani ko dito. Unti unti na akong binabalot ng takot sa katawan.

Nag ooverthink na din ako na what if saktan lang ako nito. What if gawin nya din sa akin ang ginawa ni Mr. Kang.

Wala syang narinig. Tinuloy tuloy nya parin akong kinaladkad. Mariin kong nakagat ang ibabang labi ko at pinipigilan maiyak sa takot at kahihiyan.

Biglang may pumasok na isang bagay sa utak ko. Baka dalhin nya ako sa mga pulis para doon na sumuko. Doon na mag stay, at doon na muling makuha ni Mr. Kang. mas lalo nag huhumerentado ang puso kohindi na kaba kung hindi sa takot.

“P-Please…wag mo kong…dalhin sa mga pulis, nagmamakaawa ako — alam kong…alam kong kaya nyang utuin ang mga pulis para kuhain ako tapos dalhin sa kanya—Hindi nila pwedeng malaman na buhay pa ako—alam nilang patay na ako matagal na. if mangyari iyon madadamay kayong lahat—Mr. Kang is monster, hindi nyo kilala…”

Huminto sya sa pag kakakaladkad sa akin, at marahas akong iniharap sa kanya. Napangiwi ako ng maramdam ang kaunting sakit sa pagkakahawak nito.

Kada mababangit o maririnig nya ang pangalan ni Mr. Kang nagkakaganito na sya. I may not know the full history about them but I won’t let them meet that demon again–never!

“Mas hindi nya kami kilala Akira—!” Malamig na turan nito sa akin. natigilan ako ng bangitin nya ang buo kong pangalan.

Ito ang unang pagkakataon na may ibang tao na tumawag sa akin sa totoo kong pangalan bukod sa aking GrandPa.

His voice makes it more like a harmony to me.

Hindi ko din namalayan na halos isang dangkal nalang ang layo ng mga mukha namin sa isa’t isa. pigil na pigil ko ang aking hininga at magkanda-duling ako sa sobrang lapit nito sa akin. nag palipat lipat ang mga tingin ko sa magandang mata nito. lalo akong nabighani sa tingkad nun, it makes me feel calm and comfortable seeing those eyes of him, nakakaadik tignan.

Kung may bagay man akong kaadikan, ang magagandang mata nya iyon.

Unti-unti kong nakikita ng mabuti ang bawat detalye ng mukha nito. His soft black hair, His face with a very Enchanting, and a one-in-million face.

Ang matangos na ilong nito, ang manipis at mapupulang labi na ang sarap halikan. I can’t help but ask myself how many girls these lips had kissed.

Lumandas sa mga ilong ko ang magkakahalong minty and fresh scent nito na isa ding nakapaglundag lalo ng aking puso. may kakaibang gumapang sa sistema ko na hindi ko maintindihan. para akong nakikiliti na ewan sa bawat tama ng mga dibdib namin sa isa’t isa.

I didn’t know how long we were in that position but there’s inside me that I want to stay in those warm and stunning arms.

“Calm down. I know what I am doing, and we know what we are doing.” Makahulugang sambit nito. Di nakaligtas sa akin ang pag gapang ng mga titig nya sa mga mata ko pababa sa labi ko kaya natutop ko iyon ng di ko namamalayan.

‘Sino ba talaga kayo?’ tanong ko sa aking sarili.

Nang wala na itong narinig pa mula sa akin dahan-dahan humarap at naglakad patungo sa isang Elevator, this time nawala na ang mga taong nakaksalubong namin.

Bumukas ang pintuan ng Elevator at sumakay kami agad, nakalabas nalang kami y hawak niya pa rin ang Braso ko.

May ilan kaming nakakasalubong na nagbibigay galang sa amin–no! sa kanya, mga hindi ko usual nakikita sa floor kung saan ang kwarto ko.

Nagdere-deretso lang ang lakad naming dalawa at huminto kami sa isang may kalakihang pintuan, it was a Floor to ceiling door with a Gold letter V and a Lion at the bottom of it.

Lumingon muna ito sa akin, tsaka marahang binitawan ang braso ko. Hindi ko naman maiwasang mapangiwi sa sakit ng pagkakahawak nito sa akin kanina.

He open the door in front of him and Sumalubong sa akin ang isang napakalawak at malinis na opisina.

Muli nyang inabot ang braso ko at Maiingat akong hinila papasok. nakita ko sa gawing kaliwa ang nanay nitong si Nalani, at ang kakambal na si Kaemon na parang may katext sa phone.

Pinagtataka ko pa na kasalubong lang namin sya kanina. nang makita nya kung sino ang pumasok kumaway ito, hindi ko ito pinansin hinayaan ko lamang ito at pinatuloy ang paglilibot sa lugar.