Minahal lang kita

Episode 2

Kinahapunan, dumating na ang buong mag-anak na BUENAVISTA sa tapat ng kanilang tahanan, dala ang samu’t saring bagahe at karanasan mula sa maghapong paglalakbay. Katulad ng nakagawian, sila manang Ines at Joy, na matagal nang naninilbihan sa pamilya, ang tumayo bilang tagapagbati at sumalubong sa kanila. Sila ay may magalang na tono at maasikasong kilos na parang bahagi na ng kanilang pang-araw-araw, mahahalata sa kanilang kilos na sanay na sila sa pagtanggap sa pamilya pati sa mga bisita sa bahay. “Magandang hapon po sainyo sir at mam,” sabay bati ng dalawang katulong, na masinsinang inoobserbahan ang demeanor ng kanilang mga amo habang nagpapakita ng respeto at pagsunod sa bawat galaw ng pamilya. Napansin ni manang Ines, sa tingin pa lang, na tila napaaga ang pagdating ng BUENAVISTA, kaya agad siyang nagtaka, nagkaroon ng kunot ang kanyang noo at may pagkabahala sa tinig, “Mukhang napaaga yata ang inyong uwi, akala ko ho ba ay gagabihin kayo,” tanong niya ng may halong pagtataka ngunit tinatagong pag-aalalang baka may nangyari sa daan.

Agad namang sumagot si Don Martin, na halata sa kanyang mga kilos at bibig ang pagiging sanay sa pabago-bago at mararahas na desisyon ng kanyang pamilya. “Ay naku manang, nagbago isip ng mag-ina ko, alam mo naman yan si Maria at isa pa, yang si Jiro, mga mainipin masyado,” sagot niya na may halong paglalambing at biro—wari bang sinasabi niya ito para mapagaan ang loob ng mga kasambahay at ipaliwanag ang biglaan nilang pag-uwi. Kitang-kita sa mukha ni manang Ines ang pag-unawang may kasamang napailing, na parang tanggap niya na lang ang kakaibang ugali ng kanyang mga amo—lalo na kung nagiging maselan ang panahon. Si Jiro naman, tahimik lang na ngumiti sa kaniyang ama, hindi nakikialam sa usapan ngunit halatang may ibang iniisip, na para bang may dinaramdam o tinatago sa kanyang dibdib, habang mataman na pinagmamasdan ang mga nangyayari sa paligid.

JIRO'S POV

Sa totoo lang, tinatamad talaga akong sumama sa kanila ngayong araw, parang walang gana, lalo na’t hindi naman kasama si Shine, na matagal ko nang inaasam na makasama tuwing may mga ganitong kaganapan sa pamilya. Tama kayo ng narinig, si Shine talaga ang dahilan kung bakit gusto ko nang umuwi agad. Para bang sa dami ng mga taong nasa bahay, siya lang talaga ang hinahanap ng mga mata ko, siya ang gusto kong makita at makasama sa mga simple pero masayang sandali. Buti na lang, sinang-ayunan ng nanay ko ang desisyon kong iyon na umuwi nang mas maaga, dahil sa nararamdaman kong kasabikan na muling makasama si Shine—tulad ng dati nang nagkakasama kami. Tatlong taon na ang lumipas mula ng una ko siyang makita sa sulok ng aming mansion na puno ng pangarap at kaba, pero hanggang ngayon, gusto ko pa rin siya. Itinatago ko ang lihim na pagtingin ko sa kanya, pilit kong kinikimkim ang damdaming iyon dahil ayokong mailang siya sa akin o lumayo siya sakaling malaman niya ang tunay kong nararamdaman. Iniingatan kong hindi malantad ang tunay kong emosyon dahil gusto kong maipakita na kaya kong maging kaibigan at sandigan niya, ayokong maapektuhan ang samahan naming dalawa, lalo na’t baka isipin niyang malaking hadlang ang estado niya sa buhay o hindi pantay ang aming mundo. Hindi ko siya masisisi kung ganoon ang pananaw niya, dahil mula pa noon ay masipag siyang mag-aral, laging pursigido na maabot ang mga pangarap, at talagang may kakaibang potensyal na kahit sinong makatagpo sa kanya ay mapapahanga. Sa sobrang paniniwala ko sa kaniyang kakayahan, hiniling ko pa sa mga magulang ko na pag-aralin siya, at agad namang pumayag ang mga ito nang makita nilang mas may mararating si Shine kung mabibigyan ng tamang pagkakataon. Mula noon, mas naging close kami, parang hindi na kami mapaghiwalay sa loob at labas ng unibersidad.dahil hindi ko rin hinahayaang mangyari yun ako talaga ang dikit ng dikit sknya.

Magkasabay kaming pumapasok sa unibersidad, sabay kaming umuuwi pagkatapos ng klase at madalas pa ay sabay din kaming kumakain. Parang naging parte na siya ng araw-araw kong buhay—isang inspirasyon na laging naroon sa tabi ko saan man ako mapunta, at sa bawat sandali ay ramdam ko ang pagmamahal at pag-iingat ko sa kanya. Lagi kaming magkasama, at paminsan-minsan napapansin ko ang sarili kong nagiging sweet at maalalahanin, dahil nga mahal ko na talaga siya, bagamat ako lang ang nakakaramdam at nag-aalaga ng damdaming ito. Si Shine ay likas na maganda, may makinis, maputi at kumikinang na balat na parang hindi mo aakalaing mula siya sa isang mahirap na pamilya. Ang kanyang mga labi ay may natural na hugis na nagiging kaakit-akit lalo na kapag siya ay ngumiti, at mayroon siyang mahahaba at tuwid na buhok na bumabagay sa kanyang maamo, balingkinitan, at eleganteng katawan. Hindi biro ang tindig niya; confident ngunit mahinahon, at ang kaniyang mga mata ay laging nangungusap, puno ng misteryong parang may pinagdadaanan at pinapanday ng mga karanasan. Maraming nahuhumaling sa kanya, subalit likas yata sa kanya ang pagiging masungit at suplada sa ibang tao, kaya naman parang pumapabor ito sa akin—hindi siya basta nadadala o nagpapalapit sa kahit sino; maingat siya sa mga taong pinapalapit sa personal niyang espasyo. Ako rin mismo, hindi rin basta-basta nagpaparamdam o sumasabay sa agos ng mga nagpapakita ng interes sa akin, dahil alam kong may mahal na ako—at para bang nasasanay na ako sa ganitong sitwasyon, kung saan ako lang ang nakakaramdam ng espesyal na pagtangi.

Biglang naramdaman ko ang malakas na sampal sa pisngi ko, “Pakkkkkkkkkkk!” sabay napamura ako, “s**t aray, bakit ka ba nananampal, inaano ba kita?” gulat na tanong ko kay Shine habang hawak-hawak ang namumula at nagbabagang pisngi ko, hindi ko kasi napansin na nasa harap ko na pala siya, parang biglang nagpakita sa gitna ng lahat ng iniisip ko. Siya lang talaga ang hinahayaan kong gawin iyon sa akin, iba ang dating at iba ang pakiramdam kapag siya ang nakakausap ko. Sagot niya, “Eh kasi naman po kamahalan, kanina pa kita kinakausap pero parang lalim ng iniisip mo, care to share?” Parang biglang sumikò at nagbalik ang wisyo ko—totoo bang kanina pa niya ako kinakausap, pero bakit ngayon ko lang napansin, ganun na ba kalalim ang dinadala ko at ang dami ko nang iniisip na di ko na siya naririnig? “Ah, wala, pagod lang sa byahe. Kaya nga umuwi na kami agad. Musta naman maghapon mo, bakit ba kasi hindi ka na lang sumama kanina?” tanong ko sa kanya, ramdam sa boses ko ang pag-aalala at ang kagustuhan ko na makasama siya.

“Sige Jiro, ok ka lang? Kasambahay ako, tapos sasama ako sa family bonding niyo, ano naman ganap ko dun? Literal na chaperone lang, saka dami kaya trabaho dito,” sagot ni Shine, may halong pagtatampo, pagpapaliwanag at parang naglalambing—parang gusto niyang ipaintindi sa akin ang sitwasyon niya sa pamilya namin at ang dami niyang responsibilidad sa loob ng bahay. “Asus, yan ka na naman. Para kang others. Sige na, akyat na ako sa taas, may gagawin pa kasi ako,” paalam ko sa kanya, sabay iwas na rin dahil baka kung ano pa ang mapansin o mapuna niya, lalo na sa dami ng naglalaro at gumugulo sa isip ko. Hindi ko talaga alam kung paano ko ipapakita o sasabihin sa kanya ang tunay kong nararamdaman, kaya ipinapasa-Diyos ko na lang ang lahat—umaasa na darating ang tamang pagkakataon at panahon na malaya ko nang maipapahayag ang nilalaman ng puso ko para sa kanya. Tutal kami ay mga bata pa naman, hindi ako nagmamadali; gusto ko ring dumating ang tamang panahon para sa amin dahil naniniwala ako na kung para kami talaga sa isa’t isa, Tadhana na ang gagawa ng paraan—tulad ng kwento ng magulang ko, na idolo ko at gusto kong sundan ang kanilang halimbawang mapagmahal, matatag, at buo ang paninindigan. Sa ngayon, masaya na ako na lagi ko siyang nakikita at nakakasama; siya ang inspirasyon ko sa araw-araw kahit hindi niya nakikita o nararamdaman iyon. Kung ang iba sa aming edad ay may mga karelasyon na, ako ay hindi pa nagkakaroon, dahil ang gusto ko hanggat maaari, kung may ipakikilala ako sa aking mga magulang ay siya na rin ang aking ihaharap sa altar, at magiging kasama ko habang buhay—katulad ng ipinakita at itinuro ng aking ama sa aking Ina, sya ang idolo ko at gustong tularan pagdating ng takdang panahon. Sa pagkakatong ito, panatag ang loob kong maghintay, dahil naniniwala ako, para sa aming dalawa, may tamang oras at tamang pagkakataon na inilaan ang Tadhana.